II SA/Wr 644/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO 4132/5/2022 w przedmiocie zaopiniowania przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów w procesie odzysku R5 (recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych) I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO 4132/5/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej jako SKO, Kolegium, organ II instancji) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Wałbrzycha (dalej jako organ I instancji, Prezydent) z dnia 5 maja 2022 r. negatywnie opiniujące przedsięwzięcie planowane przez przedsiębiorstwo E. Sp. z o. o. (dalej jako skarżąca) i polegające na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych na terenie części działki zlokalizowanej przy ul. M. [...], obręb S. nr [...], gmina W. (tzw. osadnik nr [...], kwatera nr [...]). Rozstrzygnięcie zapadło w rezultacie następująco ukształtowanego postępowania prawnego. W związku z wnioskiem skarżącej dotyczącym wydania decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5 polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych Marszałek Województwa Dolnośląskiego pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r. wystąpił do Prezydenta o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. Prezydent negatywnie zaopiniował przedmiotowe przedsięwzięcie. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie przeznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej Wałbrzycha nr XXXVI/396/21 z dnia 27 maja 2021 r.) na las. Ponadto organ I instancji wskazał niezgodność zamierzenia z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. W świetle rozporządzenia, jak wskazuje organ I instancji, działania polegające na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych mogą być prowadzone pod warunkiem, że działania te zostaną określone w planie miejscowym albo w studium uwarunkowań. W obowiązującym planie miejscowym takich określeń brak. Następnie Prezydent wskazał rozbieżności wniosku w zakresie oznaczenia miejsca przetwarzania odpadów. Zdaniem Prezydenta skarżąca powinna przystąpić do rekultywacji wskazanego gruntu, a nie występować o zezwolenie na przetwarzanie odpadów biorąc pod uwagę obowiązki wynikające z adekwatnej decyzji administracyjnej, w szczególności uwzględniając, że w decyzji rekultywacyjnej termin wykonania rekultywacji ustalono do 2026 r. W ocenie Prezydenta skarżąca powinna w chwili obecnej przystępować do rekultywacji gruntu w celu dokonania nasadzeń drew przed 2026 r., a nie wnioskować o wydanie kolejnego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ I instancji podkreślił także przekroczenie rzędnej określonej w decyzji rekultywacyjnej w przedmiotowej kwaterze. Dalej organ I instancji podniósł niespójność załącznika graficznego z treścią wniosku. W ocenie Prezydenta wnioskowana inwestycja może wpływać na warunki przepływu wód w rozumieniu Prawa wodnego, a także budzi obawy okolicznych mieszkańców. Finalnie organ I instancji przywołał okoliczności związane z wnioskiem skarżącej o zezwolenie na usunięcie drzew w sąsiedztwie kwatery, co świadczyło o tym, że skarżąca zamierzała powiększyć teren w celu przyjmowania większej ilości odpadów. Zażaleniem z dnia 24 maja 2022 r. skarżąca oprotestowała postanowienie Prezydenta. Zarzuciła błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie jest sprzeczne z planem miejscowym. Ponadto rozbieżności w zakresie oznaczenia miejsca przechowywania odpadów są oczywistą omyłką pisarską, która nie wpływa na treść wniosku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO wskazało swoje rozumienie charakteru opinii podkreślając, że organ współdziałający (opiniujący) nie jest zobligowany do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę. Organ II instancji wskazał, że działania polegające na wypełnieniu terenów niekorzystnie przekształconych muszą być określone w planie miejscowym, co w sprawie nie ma miejsca, skoro teren przeznaczono pod las. Odnosząc się do realiów sprawy, w szczególności terminu wykonania rekultywacji i zagospodarowania gruntu SKO podzieliło stanowisko Prezydenta, że skarżąca powinna przystąpić do rekultywacji, a nie wnioskować o kolejne zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Akceptację u organu II instancji znalazło także spostrzeżenie Prezydenta o niespójności załącznika graficznego z treścią wniosku, ponieważ przedmiotowy wniosek dotyczy wydania zezwolenia na przetwarzania odpadów polegającego na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, a nie przetwarzaniu odpadów w procesie rekultywacji składowiska odpadów. Organ II instancji zgodził się, że w okolicznościach sprawy nie jest wykluczone zasadne podkreślanie obaw mieszkańców. W skardze z dnia 10 sierpnia 2022 r. E. Sp. z o. o. zwróciła się o uchylenie wydanych w sprawie postanowień, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 8 ust. 2 w związku z art. 22 Konstytucji RP w związku z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach w związku z art. 106§1 k. p. a. w związku z art. 30 ust. 5 ustawy o odpadach w związku z pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami poprzez pominięcie okoliczności związanej z niekonstytucyjnym charakterem zapisu wskazanego rozporządzenia w zakresie w jakim wymusza ono istnienie zapisu w planie miejscowym, co w konsekwencji ogranicza swobodę działalności gospodarczej, które to ograniczenie zostało wprowadzone w formie rozporządzenia, a nie ustawy; 2) art. 41 ust. 6a w związku z art. 30 ust. 5 ustawy o odpadach w związku ze wskazanym wyżej załącznikiem w związku z art. 6 k. p. a. i art. 106§1 k. p. a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zapis zawarty w załączniku przekracza granice delegacji ustawowej; 3) naruszenie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach w związku z art. 106§1 k. p. a. w związku ze wskazanym załącznikiem w związku z art. 6 k. p. a. przez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie alternatywnego warunku w zakresie decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów, a w konsekwencji przez bezpodstawne, negatywne zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia; 4) naruszenie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach w związku z art. 106§1 k. p. a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że: a) informacje zawarte w treści złożonego wniosku są rozbieżne - gdy tymczasem mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską, b) zachodzą przesłanki do negatywnego zaopiniowania przedmiotowego przedsięwzięcia, podczas skarżąca spełnia wszystkie przesłanki uzasadniające pozytywną opinię, c) dowolną ocenę wniosku, d) bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca dąży do powiększenia terenu w celu przyjęcia do przetwarzania większej ilości odpadów, 5) zaniechanie zasady dwuinstancyjności postępowania, 6) pozbawienie skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wysłowione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p. p. s. a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddala skargę. W kontrolowanej sprawie Sąd uwzględnił skargę i wyeliminował wydane postanowienia z obrotu prawnego ze względu na naruszenie przez organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Merytoryczne tło sprawy tworzy postępowanie związane z przetwarzaniem odpadów. Przedmiotem badania jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Wałbrzycha negatywnie opiniujące przedsięwzięcie przetwarzania odpadów poprzez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych. Prezydent Wałbrzycha partycypuje w przedmiotowym postępowaniu na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 699), opiniując stanowisko właściwego organu (w realiach sprawy Marszałka Województwa Dolnośląskiego) w kwestii zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Przywołany przepis stanowi: Organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Prawną formą, w której organ opiniujący zajmuje stanowisko jest postanowienie, czego wymaga art. 106 §1 i 5 k. p. a. w związku z art. 123 k. p. a. Artykuł 106 §1 k. p. a. stanowi: jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Artykuł 106 §5 k. p. a. stanowi: Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Natomiast art. 123 k. p. a. określa charakter postanowienia wskazując, że w toku postępowania organ wydaje postanowienia (§1), i dotyczą one poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy (§2). Zgodnie z art. 124§2 k. p. a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Z kolei przepis art. 126 k. p. a. nakazuje odpowiednie stosowanie wskazanych przepisów (dotyczących decyzji), w tym tych określających elementy składowe decyzji administracyjnej. Opierając się na wskazanych przepisach organy zajęły stanowisko w formie postanowienia, zaskarżone do tutejszego Sądu. W myśl wyrażonej w art. 6 k. p. a. zasady praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Jednym z refleksów zasady praworządności jest spójność aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) w zakresie jego poszczególnych elementów. Jak nakazuje art. 124 § 1 i 2 k. p. a. w związku z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k. p .a. w związku z art. 126 k. p. a., elementami postanowienia są rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Prowadzi to do wniosku, że uzasadnienie aktu powinno korespondować z treścią rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia określa art. 107 § 3 k. p. a. stanowiąc, że uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powołane bezpośrednio wyżej przepisy należy widzieć w kontekście art. 7 k. p.a. o następującej treści: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Sądu organy uchybiły warunkom wynikającym z art. 7 k. p. a., co w konsekwencji przełożyło się na wadliwość uzasadnienia według jego normatywnego, opisanego wyżej wzorca, i finalnie mogło spowodować u strony zasadne wątpliwości co do dochowania zasady zaufania do władzy publicznej z art. 8 k. p. a. Genezy naruszeń Sąd dopatrzył się w niepełnym, a przez to nieprawidłowym odczytaniu relewantnych dla sprawy przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. poz. 796). Zakres przedmiotowy aktu wyznacza §1 stanowiąc, że rozporządzenie określa rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12 wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. W świetle załącznika do rozporządzenia, wskazującego rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku, pośród warunków odzysku, w pkt 1 stanowi się: Wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) pod warunkiem, że: 1) planowane działanie jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albo jest określone w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej decyzja rekultywacyjna). Z zacytowanego przepisu wynikają warunki dla wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych, a jednym z warunków dopuszczalności planowanego działania w tym zakresie, obok zgodności z aktami planowania i zagospodarowania przestrzennego, jest określenie w decyzji rekultywacyjnej. W uzasadnieniach zarówno postanowienia Prezydenta, jak postanowienia Kolegium, wyjaśniając o niezgodności i niedopuszczalności planowanego przedsięwzięcia, podane są wyłącznie “określenie tych działań w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań". Organy pomijają tę część przepisu, w której mowa o decyzji rekultywacyjnej. Takie działanie, a w istocie rzeczy zaniechanie organów, jest nieakceptowalne, zważywszy zwłaszcza to, że w stanie sprawy funkcjonuje znajdująca się w aktach decyzja Starosty Wałbrzyskiego z dnia 16 marca 2011 r. w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów ustalająca dla przedmiotowej działki leśny kierunek rekultywacji i zagospodarowania, w terminie do 2026 r. W aktach administracyjnych widnieją dokumenty odzwierciedlające przeniesienie tej decyzji na skarżącą w 2020 r. Tym samym organy nie wyczerpują obowiązku wnikliwej analizy sprawy, zestawienia jej stanu faktycznego ze stanem prawnym, ponieważ adekwatny dla sprawy stan prawny nie został ustalony w sposób zupełny. Pominięta została część przepisu, która mogłaby znaleźć zastosowanie w sprawie. Takie zachowanie organu jest w opozycji do konstytucyjnej i ustawowej, przewidzianej w art. 6 k. p. a., zasady praworządności, ponieważ zasada ta wymaga od organu działania na podstawie prawa. W ocenie Sądu nie można mówić o działaniu na podstawie prawa w sytuacji, gdy stan prawny nie został kompleksowo ustalony i przywołany. Nie jest także praworządne takie postępowanie organu, w którym ignoruje on część przepisu prawnego, nie wyjaśniając przy tym stronie, dlaczego, ewentualnie, dana część nie znajduje w konkretnej sprawie zastosowania. Tak ukształtowane zachowanie organów nie idzie również w parze z ustawowymi zasadami zaufania i przekonywania (art. 8 k. p. a. i art. 11 k. p. a.). Z podanych względów za trafny Sąd uznał zarzut skargi celujący w bezpodstawne pominięcie alternatywnego warunku w postaci decyzji rekultywacyjnej. Należy podkreślić, że decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, i wynikają z niej dla skarżącego określone obowiązki. Skoro zaś kierunek rekultywacji decyzja określa jako leśny, to przedwczesne i niewystarczająco uzasadnione są ustalenia organów, jakoby przedmiotowe przedsięwzięcie było ab initio oraz in extenso niezgodne z planem miejscowym, określającym przeznaczenie leśne. Jako zbędne Sąd potraktował bliższe rozważania w kwestii charakteru prawnego opinii. Jest oczywiste, i utrwalone zarówno w języku potocznym, jak i w prawoznawstwie, że opinia nie ma charakteru wiążącego, i sprowadza się wyłącznie do wyrażenia poglądu, ujawnienia przekonania, zapatrywania na sprawę. Wyłącznie odnosząc się do zakresu treściowego takiej opinii Sąd chciał przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 847/15, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, CBOIS), w którym Sąd Naczelny wskazuje, że skoro ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób zakresu opinii wydanej w trybie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, to tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że opinia taka dotyczyć może wyłącznie kwestii zgodności zezwolenia na zbieranie odpadów z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, skoro art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego. To na organie właściwym prowadzącym postępowanie główne - co do istoty sprawy - spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. Niewątpliwie organ współdziałający - choć nie wydaje decyzji rozstrzygającej istotę sprawy - winien zbadać sprawę pod określonym kątem. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę. Taki też charakter ma opinia Prezydenta Wałbrzycha w realiach postępowania związanego z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, które to postępowanie wieńczy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa Dolnośląskiego. W konsekwencji takie ustalenia poczynione przez Sąd Naczelny, które jak własne przyjmuje Sąd w niniejszym składzie, powinny determinować adekwatne dla realiów sprawy postanowienie Prezydenta Wałbrzycha. Ponadto podkreślić i zważyć należy, że wydawana w toku przedmiotowego postępowania opinia organu wykonawczego gminy nie jest zwolniona z rygorów związanych z formą prawną postanowienia, w której jest ujęta, i o czym Sąd wywodził wcześniej. Częściowo uzasadniony jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności. Mianowicie według art. 15 k. p. a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza prawo strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest tylko weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Postępowanie dwuinstancyjne wymaga przeprowadzenia przez każdy z organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (takie stanowisko bezwzględnie dominuje w piśmiennictwie prawniczym i orzecznictwie, zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 100, wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 3780/19, CBOIS). W ocenie Sądu nie można mówić o pełnym zrealizowaniu zasady dwuinstancyjności w sytuacji, gdy znaczna część merytorycznych rozważań Kolegium stanowi wierne, dosłowne odtworzenie stanowiska Prezydenta. W takim układzie trudno założyć, by organ odwoławczy ponownie i samodzielnie dokonał powtórnej oceny istotnych dla sprawy okoliczności i interpretacji stosownych przepisów prawnych. Natomiast Sąd nie podzielił zarzutów skargi związanych z niekonstytucyjnością i przekroczeniem granic delegacji ustawowej rozporządzenia z dnia 11 maja 2015 r. nie dostrzegając w akcie wykonawczym sprzeczności ani z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ani z ustawą o odpadach. Ponadto należy wyjaśnić skarżącemu, że organy administracji w postępowaniu administracyjnym nie są uprawnione do odmowy stosowania przepisów powszechnie obowiązującego prawa ze względu na ich ewentualną niekonstytucyjność. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji, kierując się powyższymi wskazaniami Sądu, wezmą pod uwagę obecność w obrocie prawnym decyzji rekultywacyjnej, uwzględniając pełne brzmienie wskazywanego wyżej załącznika do rozporządzenia w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Stanowisko organu opiniującego musi korespondować z adekwatnym przepisem prawa materialnego, w przedmiotowym przypadku rozporządzenia z 2015 r., zwłaszcza gdy opinia uzyskuje negatywną dla strony konkluzję. Organy zważą przy tym charakter opinii w przedmiotowym postępowaniu mając na względzie, że rozstrzygnięcie merytoryczne pozostaje w gestii Marszałka. Organy wezmą przy tym pod uwagę, że ich niewątpliwe prawo do zaopiniowania (pozytywnego/negatywnego) nie stanowi dyspensy od poszanowania praw procesowych strony do wnikliwego, dogłębnego i należycie uzasadnionego rozstrzygnięcia. Niewiążąca moc opinii nie przekłada się w demokratycznym państwie prawnym na jej arbitralność czy dowolność. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p. p. s. a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.