II SA/Wr 631/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 9 czerwca 2022 r. nr SKO/41/OŚ-9/2022 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę w całości.

Zakwestionowaną decyzją z 9 czerwca 2022 r. (nr SKO/41/OŚ-9/2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej jako "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania D. Z. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bolesławiec (dalej jako "organ I instancji") z 11 marca 2022 r. (nr ZI-XV.6220.1.7.2021.JF) stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa i eksploatacja instalacji fotowoltaicznej o mocy około 1 MW wraz z infrastrukturą towarzszącą realizowanego na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...], gmina L. oraz określającej warunki i wymagania w toku realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 2 sierpnia 2021 r. spółka S Sp. z o.o., ul. [...],[...] Z., działająca przez pełnomocnika, złożyła do Burmistrza Gminy i Miasta Lwówek Śląski, wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa i eksploatacja instalacji fotowoltaicznej o mocy około 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą", realizowanego na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...], gmina L. Postanowieniem z dnia 13 września 2021 r. (nr SKO/41AVO-201/2021) SKO wyłączyło Burmistrza Gminy i Miasta Lwówek Śląski od załatwienia tej sprawy i wyznaczyło do jej rozpoznania Prezydenta Miasta Bolesławiec. Decyzją organu I instancji z 11 marca 2022 r. (nr ZI-XV.6220.1.7.2021.JF) stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określono warunki i wymagania w toku realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Odwołanie od decyzji wniosła D. Z. Wskazała, że jest bezpośrednim sąsiadem działek objętych wnioskiem (odległość poniżej 100 m) i nie zgadza się z treścią decyzji. W ocenie odwołującej się decyzja zawiera wiele nieprawidłowych bądź błędnych informacji. W odwołaniu podniesiono m.in., że w trakcie procedowania tej decyzji została wydana zgoda na zmianę sposobu użytkowania znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań gospodarczych na budynki mieszkalne na działce nr [...], obręb [...], gmina L. W związku z tym zmieniają się warunki oddziaływania transformatorów i pozostałych części instalacji fotowoltaicznej wytwarzającej hałas na zamieszkujące w bezpośrednim sąsiedztwie osoby. Zdaniem odwołującej się nie uwzględniono w decyzji organu I instancji faktu, że najbliższa zabudowa mieszkalna stanowiąca teren chroniony akustycznej znajduje się w odległości mniejszej niż 60 m. Wskazano ponadto, że obszar działek jest się objęty ochroną jako obszar Natura 2000 oraz Park Krajobrazowy Doliny B. W rezultacie budowa farmy paneli fotowoltaicznych na działkach [...] oraz [...] niszczy integralność spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla ochrony których zaprojektowano łub wyznaczono teren ochrony. Odwołująca się zwróciła również uwagę na walory historyczne obszaru, które nie zostały uwzględnione przez organ I instancji. Decyzją z 9 czerwca 2022 r. (nr SKO/41/OŚ-9/2022) SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma racji odwołująca się, że inwestycja znajduje się na obszarze Natura 2000. Powołując się na Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia stwierdziło, że inwestycja realizowana będzie w granicach otuliny Parku Krajobrazowego Doliny B. Sam Park Krajobrazowy Doliny B znajduje się w odległości ok. 2,5 km. Natomiast obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Ostoja nad B. [...] znajduje się w odległości ok. 450 m na południowy zachód od granicy działki [...]. SKO zwróciło również uwagę na fakt, że w zasięgu znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie znajdują się korytarze ekologiczne. Dalej wskazało, że charakter planowanej inwestycji określa bez wątpienia konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie SKO decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Organ I instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo dokonał oceny przesłanek wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029) – dalej jako "u.i.o.ś." w oparciu o materiał dowodowy a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, która spełnia wszystkie wymogi określone w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. oraz opinię organów współdziałających (opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2021 r oraz opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 05 stycznia 2022 r.). SKO zwróciło przy tym uwagę, że organ I instancji nie uwzględnił stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lwówku Śląskim z dnia 23 grudnia 2021 r. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. SKO podkreśliło jednak, że opinie organów współdziałających nie mają charakteru wiążącego i podlegają swobodnej ocenie organu wydającego postanowienie czy decyzję o braku potrzeby sporządzenia raportu dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. SKO wskazało, że inwestor planuje budowę instalacji pozyskującej energię ze źródła odnawialnego: farmy paneli słonecznych (fotowoltaicznych) składających się z niezbędnej infrastruktury technicznej służących do wytwarzania energii elektrycznej z energii słońca. Obszar planowanego przedsięwzięcia jest niezabudowany, o przeznaczeniu rolnym. Najbliższa zabudowa mieszkalna o charakterze zabudowy zagrodowej, znajduje się ok. 60 m od planowanej inwestycji. SKO zgodziło się przy tym z organem I instancji, iż dokładna lokalizacja zostanie ustalona na etapie pozyskiwania pozwolenia na budowę. Z uwagi na fakt, że operator sieci nie wydał jeszcze warunków technicznych przyłączenia inwestor nie może w sposób wiążący określić rozmieszczenia poszczególnych urządzeń w obrębie terenu inwestycyjnego. Zdaniem SKO instalacja nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na tereny położone w sąsiedztwie, niezależnie od przywołanej przez odwołującą się zmiany sposobu użytkowania na budynki mieszkalne. SKO nie podzieliło również argumentów odwołującej się, iż w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji znajdują się tereny leśne. Odwołując się do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz informacji pozyskanych z Sytemu Informacji Przestrzennej Gminy Lwowów Śląski (https://lwowekslaski.e-mapa.net/), na żadnej z tych działek (nr [...] i [...]) nie ma gruntów leśnych. Działka nr [...] składa się z gruntów oznaczonych RIVa, ŁIII, zaś nr [...] to grunt rolny R. Zgodnie z KIP, najbliższy teren leśny znajduje się ok. 450 m na południe od obszaru potencjalnego zainwestowania. Zaznaczono także, że skoro na działkach objętych wnioskiem inwestora prowadzona jest gospodarka rolna, to brak jest podstaw do przyjęcia, że na danym terenie występują gatunki roślin chronionych. Na działkach nie występują więc gatunki chronione. Niezależnie SKO podniosło, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na tereny sąsiadujące z działką, na której zostanie zlokalizowana farma fotowoltaiczna. Panele fotowoltaiczne są ciemne i montowane na szarym stelażu. Na terenie farmy nie ma obiektów dominujących, przykuwających wzrok wysokością lub jaskrawym kolorem, ze względu na swoją jednorodność oraz usystematyzowaną budowę, całość stanowić będzie estetyczną konstrukcję. Panele posiadają na swojej powierzchni powłokę antyrefleksyjną, która sprawia, że jest ona półmatowa I wygląda jak fakturowana. Dzięki takiemu rozwiązaniu instalacja pochłania znacznie więcej promieniowania słonecznego, a co za tym idzie nie powoduje powstawania tzw. efektu olśnienia, będącego negatywnym i niepożądanym zjawiskiem. Inwestor, jak wynika z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia planuje zachowanie wszystkich obiektów kubaturowych na terenie farmy w kolorach szarości i szarej zieleni, bez używania jaskrawych kolorów. Planowana budowa elektrowni fotowoltaicznej nie będzie posiadać ruchomych elementów, które mogłyby przyczynić się do śmierci ptaków lub nietoperzy. Z kolei w odniesieniu do kwestii skumulowanego oddziaływania inwestycji, SKO stwierdziło, że niewątpliwie sama możliwość wystąpienia oddziaływań skumulowanych nie może powodować odmowy wydania decyzji środowiskowej, ponieważ nie wiadomo czy planowane projekty przejdą do fazy budowy. Do oceny skumulowania przedsięwzięć bierze się pod uwagę przedsięwzięcia już istniejące lub będące w końcowej fazie realizacji projektu, a w ocenie SKO przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie naruszając przy tym ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. SKO podkreśliło, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła źródła promieniowania elektromagnetycznego powodującego przekroczenia dopuszczalnych norm dla otaczającego środowiska. Końcowo SKO stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny i wydania postanowienia w trybie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.., a w konsekwencji zasadnie organ I instancji wydał zakwestionowaną decyzję. Skargę na decyzję SKO wniosła D. Z. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej jako: "skarżąca", "strona skarżąca") wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 63 u.i.o.ś. mogącym mieć istotny wpływ na treść decyzji, poprzez jego niezastosowanie, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.i.o.ś. wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na co dodatkowo zwrócił uwagę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lwówku Śląskim, oraz ze względu na to, że przedsięwzięcie znajduje się w otulinie parku krajobrazowego; II. prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: naruszenia przez organy obu instancji art. 10 § 1 k.p.a. statuującego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 8 k.p.a. statuującego zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz art. 9 k.p.a. statuującego zasadę informowania; naruszenie przez organy obu instancji art. 7 k.p.a. - tj. naruszenie zasadny prawdy obiektywnej w związku z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; naruszenie przez organy obu instancji art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, poprzez przeprowadzenie w sposób pobieżny postępowania administracyjnego; naruszenie przez organy obu instancji art. 74 ust 3a u.i.o.ś. poprzez przyjęcie, że liczba stron przekracza 10 kiedy to organ w istocie nie badał ilości podmiotów, którym przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze wskazanym w tym przepisie, przez co zawiadamiał strony o toczącym się postępowaniu poprzez obwieszczenie – czym ograniczył prawo stron do aktywnego brania udziału w postępowaniu (zdaniem skarżącej stron jest mniej niż 10); naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podano argumentację na poparcie żądań i zarzutów skargi. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała m.in., że zarówno organ I instancji jak i SKO w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji nie wyjaśniły, dlaczego nie uwzględniły opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Lwówku Śląskim. W ocenie strony skarżącej organy nie wykazały merytorycznie i konkretnie, dlaczego ich zdaniem nie należy przychylić się doi stanowiska Państwowego Inspektora Sanitarnego we Lwówku Śląskim a należy przychylić się do stanowiska Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu. Nadto wskazano, że zdaniem skarżącej organy administracyjne rozpoznające sprawę winny były wydać decyzje o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań i tym samym wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia. Przesądziłoby to o braku możliwości realizacji zamierzonego przedsięwzięcia w danym miejscu. Decyzja taka byłaby prawidłowa z punktu widzenia ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi. Niemniej jednak przed podjęciem takiej decyzji koniecznym było wydanie postanowienia o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. SKO w swojej decyzji wskazał błędnie, że sama możliwość wystąpienia oddziaływań skumulowanych nie może powodować odmowy wydania decyzji środowiskowej, ponieważ nie wiadomo czy planowane projekty przejdą do fazy budowy. Końcowo wskazano na niedogodności związane z powstaniem w bliskiej odległości od nieruchomości skarżącej infrastruktury planowanej inwestycji oraz z emisją hałasu pochodzącą z instalacji. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 631/22 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. Sąd uwzględnił złożone przez pełnomocnika strony skarżącej wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t. j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w tych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami, uzasadniającymi jej wzruszenie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 9 czerwca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której organ ten stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia wskazanego we wniosku inwestora. Postępowanie w sprawie prowadzone było na podstawie regulacji ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tą ustawą (art. 71), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie wymagane jest dla planowanych dwóch rodzajów przedsięwzięć tj. mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z faktu zaliczenia planowanego przez inwestora przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Według § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 roku poz. 1839; zwane dalej rozporządzeniem). Do tego typu przedsięwzięć prawodawca nakazuje kwalifikować zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Dla niniejszej sprawy istotne znaczenie odgrywa art. 84 ustawy, przywołany zresztą jako podstawa prawna decyzji. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z ust. 1a w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Jak natomiast stanowi ust. 2 tego przepisu charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy także dodać, że art. 85 ust. 1 u.i.ś.o., stanowi, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Jak przy tym stanowi ust. 2 pkt. 2 tego przepisu uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.ś.o., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. umożliwiają dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Analiza niniejszej sprawy doprowadziła Sąd do konkluzji o prawidłowości wydanych w niej rozstrzygnięć. Przedsięwzięcie, polegać będzie na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o mocy do 1 MW na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...], gmina L., a zatem o czym była mowa wcześniej z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takiej zaś sytuacji, w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.ś., ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest, jeżeli obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony postanowieniem na podstawie art. 63 ust. 1. Jeśli zaś nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wówczas w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy czym, decyzja taka wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 u.i.ś). W niniejszej sprawie opinie takie zostały sporządzone, a to przez RDOŚ we Wrocławiu (k. 147 akt organu I szej instancji), PPIS w Lwówku Śląskim (k. 138) oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w Lwówku Śląskim (k. 165 i n akt organu I szej instancji). Organy te zajęły stanowisko, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, z wyjątkiem PIPS. W swojej opinii organ opiniujący wskazał, że "należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia i opracować raport oddziaływania na środowisko "Budowa i eksploatacja instalacji fotowoltaicznej o mocy ok. 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą" o następującym zakresie: zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien być zgodny z art. 66 i 67 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu....) Zaznaczyć w tym miejscu należy, że są to wyspecjalizowane organy, które posiadają fachową wiedzę w zakresie, który podlega ich badaniu, co oczywiście nie neguje obowiązku dokonania oceny przez rozpoznające sprawę o środowiskowe uwarunkowania organy poprawności tego rodzaju dowodów. Ocena ta sprowadza się jednak do analizy co do kompletności podjętych zagadnień oraz spójności i logiczności. Zdaniem sądu sporządzone w sprawie opinie zasadnie zostały uznane za mogące stanowić podstawę rozstrzygania. Odnoszą się one w sposób wyczerpujący do kwestii związanych z realizacją badanego przedsięwzięcia. Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie z siedzibą w Lwówku Śl. po dokonaniu analizy karty informacyjnej przedsięwzięcia, uwzględniając jego skalę lokalizację i oraz charakter planowanej inwestycji, przy zastosowaniu rozwiązań minimalizujących wpływ na środowisko oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie przewiduje się negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na stan jednolitych części wód podziemnych (JCWPd) i powierzchniowych (JCWP) oraz możliwość osiągnięcia celów środowiskowych". Z kolei, RDOŚ wyraził opinię, "że dla przedsięwzięcia pn. "Budowa i eksploatacja instalacji fotowoltaicznej o mocy około 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, realizacja na dz. Nr [...] i [...], obręb [...], gm. L." nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. zagadnienia istotne z punktu widzenia ochrony środowiska, pozwalające ocenić skalę możliwych oddziaływań zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Dyrektor w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że z uwagi na rodzaj, charakter i usytuowanie przedsięwzięcia oraz wskazane warunki jego realizacji, nie będzie ono w sposób znaczący oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska, w tym na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000, jego integralność oraz spójność sieci Natura 2000. Przedsięwzięcie nie wymaga zatem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary Natura 2000. RDOŚ podkreślił, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na klimat. Ponadto, realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie się wiązała z powstawaniem oddziaływań skumulowanych z przedsięwzięciami realizowanymi i zrealizowanymi, znajdującymi się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Jedną z najistotniejszych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest charakter opinii kompetentnych organów w procesie prowadzenia postępowania w zakresie konieczności/braku konieczności sporządzenia dla inwestycji oceny oddziaływania na środowisko. Jak wynika z dotychczasowych rozważań organ orzekający uzyskał wszystkie, niezbędne w toku postępowania opinie. Należy zatem zważyć jaki wpływ na ostateczny wynik postępowania ma negatywna opinia organu inspekcji sanitarnej. Tu można przytoczyć uzasadnieniu uchwały NSA (5) w Warszawie z 15.02.1999 r., OPK 14/98, ONSA 1999/3, poz. 80, stwierdzono między innymi, że: "Najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięganiu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany, przed podjęciem decyzji, do zasięgnięcia opinii w sprawie od innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji czy też doradztwa". Zaznaczyć także trzeba, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy określenia wpływu planowanych przedsięwzięć inwestycyjnych na środowisko naturalne. Każda inwestycja wpływ taki wywiera, z tym, że to ustawodawca zdecydował jaki zakres oddziaływania i na jakie elementy środowiska jest weryfikowany. Bada się więc m.in. powiązania planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania. Biorąc to pod uwagę należało uznać za nieuzasadniony zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jak stanowi art. 85 ust. 1 u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Z tym, że w świetle art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.ś., uzasadnienie to powinno spełniać nie tylko wymagania stawiane przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym ostatnim przepisie mowa jest m.in. o rodzaju i charakterystyce przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązaniach charakteryzujących przedsięwzięcie oraz o powiązaniu z innymi przedsięwzięciami, w szczególności o kumulowaniu się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Rolą organu administracji publicznej prowadzącego konkretne postępowanie administracyjne jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Takie prawidłowe ustalenia możliwe są poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Przy czym, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Dokonane w sprawie czynności, a także wynikające z nich ustalenia i ich ocena w aspekcie brzmienia istotnych w sprawie regulacji materialnoprawnych powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie sądu, zasadnie uznało SKO, że przeprowadzone w sprawie postępowanie było prawidłowe tj. odpowiadające powyższym wymogom. Uzyskano w toku postępowania niezbędne opinie, które poddano następnie analizie wraz z analizą Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Wyraz powyższego organ I instancji dał w uzasadnieniu wydanej decyzji, w którym obszernie omówił planowane przedsięwzięcie. Powyższe doprowadziło go do konkluzji, że z uwagi na rodzaj, charakter i usytuowanie przedsięwzięcia oraz wskazane warunki jego realizacji, nie będzie ono w sposób znaczący oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska, w tym na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000, jego integralność oraz spójność sieci Natura 2000. W tym miejscu należy jeszcze podnieść, że karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi specyficzny dowód. Podlega ona oczywiście ocenie jako dokument prywatny, jednak ze względu na to, że jest sporządzana przez podmiot, który winien dysponować specjalistyczną wiedzą, ma ona szczególną wartość dowodową, stanowiąc kompleksowe opracowanie dotyczące planowanego zamierzenia i jego skutków dla środowiska. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo przez opracowanie sporządzone przez równie fachowy podmiot. Karta sporządzona w sprawie niniejszej zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.ś., a jej stwierdzenia w istotnym dla sprawy aspekcie nie zostały skutecznie zakwestionowane. W świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ma fakultatywny charakter. O tym więc, czy taka konieczność zachodzi decyduje organ, z tym, że jego ocena nie może być oczywiście dowolna, a musi opierać się na jasnych przesłankach. Nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sprawie niniejszej Wójt zbadał wpływ tego przedsięwzięcia na środowisko i uznając - w oparciu o Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia oraz opinie stosownych organów - że nie będzie ono znacząco oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska, rozstrzygnął w oparciu o art. 84 ust. 1 u.i.ś. Rozstrzygnięcie tego rodzaju wydawane jest wówczas, kiedy jeszcze przed przystąpieniem do realizacji danej inwestycji znane są dobrze jej skutki środowiskowe. Natomiast, kiedy inwestycja należy do takich, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub też na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ wydając pozytywną decyzję - kierując się zasadą przezorności - powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 marca 2022 r. II SA/Go 1014/21). Z powyższych względów sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem. Wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia i wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego. Z kolei, jak już wskazano, przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszym postępowaniu badaniu podlegał bowiem wpływ planowanej do realizacji inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Nadto niezasadny pozostaje zarzut niezastosowania przez organy art. 63 u.i.o.ś., bowiem organy nie procedowały na podstawie tego przepisu. Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 151 p.p.s.a.