II SA/Łd 465/22

Dnia 24 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2023 roku sprawy ze skarg A. J. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 marca 2022 r. nr KO.461.81.2021 KO.461.82.2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. ał

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 marca 2022 r., znak: KO.461.81.2021, KO.461.82.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołań K.S. i A.J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Przedborza z dnia 13 października 2021 r. znak IRS.6220.4.42.2014-2021, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art.75 ust.1 pkt 4, art. 82, art.85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.u.i.ś.", § 3 ust 1 pkt. 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie RM z 2010 r." oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), powoływanego dalej jako: "rozporządzeniem RM z 2019 r." oraz art. 104 k.p.a. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu maszyn rolniczych na działkach ozn. nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...]. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 22 września 2014 r. M.S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A." M.S. z siedzibą w P., wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcji maszyn rolniczych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]. Organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku z prośbą o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. PPIS w Radomsku pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. wydał opinię, iż nie widzi konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ w Łodzi postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu maszyn rolniczych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb [...] w m. B., gmina [...] istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. Burmistrz Miasta Przedborza, nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu. Postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. zawieszono postępowanie do dnia przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z wnioskiem inwestora o wznowienie postępowania oraz przedłożeniem raportu dla ww. przedsięwzięcia postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. podjęto zawieszone postępowanie. Następnie organ wystąpił do RDOŚ w Łodzi oraz do PPIS w Radomsku o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. PPIS w Radomsku pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. zaopiniował pozytywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Planowana inwestycja po zrealizowaniu zgodnie z przyjętymi w raporcie rozwiązaniami technicznymi, technologicznymi i organizacyjnymi nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko, a tym samym na zdrowie ludzi. RDOŚ w Łodzi postanowieniem z dnia 29.10.2020 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił środowiskowe uwarunkowania jego realizacji. W dniu 27 listopada 2020 r. Burmistrz Miasta Przedborza wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, która w wyniku rozpatrzenia odwołań została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 marca 2021 r. Pismem z dnia 7 kwietnia 2021 r. wezwano inwestora do złożenia pisemnych wyjaśnień i uzupełnienia raportu. W dniu 3 lipca 2021 r. inwestor przedłożył ujednolicony raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko wraz z uzupełnieniem. Pismem z dnia 10 sierpnia 2021 r. przesłano ponownie RDOŚ w Łodzi oraz PPIS w Radomsku uzupełniony raport celem uzgodnienia. PPIS w Radomsku pismem z dnia września 2021 r. zaopiniował pozytywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. RDOŚ w Łodzi postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił środowiskowe uwarunkowania jego realizacji. Pismem z dnia 14 września 2021 r. zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego i uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W wyznaczonym terminie nie wpłynęło żadne stanowisko w sprawie. W oparciu o zgromadzoną dokumentację w sprawie ustalono, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu RM z 2010 r., jako przedsięwzięcie zgodne z § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia, tj. "instalacje do produkcji lub montowania pojazdów, sprzętu mechanicznego lub produkcji silników, przy czym za sprzęt mechaniczny uznaje się urządzenia inne niż pojazdy wyposażone w silnik", dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane, a przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest fakultatywne. Przedsięwzięcie polegać będzie na budowie hali produkcyjnej i magazynowej do produkcji maszyn rolniczych i urządzeń rolniczych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...]. Łączna powierzchnia ww. działek wynosi ok. 5,96 ha. Pod działalność planowane jest do zagospodarowania ok. 4.135 m2 powierzchni omawianej nieruchomości. W miejscu realizacji inwestycji nie występują zadrzewienia, nie ma również zabudowań. Część działki przeznaczona pod teren inwestycji wcześniej wykorzystywana była rolniczo jako pole uprawne. Bezpośrednie sąsiedztwo terenu planowanej inwestycji stanowią pola uprawne, tereny zabudowy zagrodowej oraz droga przebiegająca od strony południowej działki, która zapewni dojazd do terenu inwestycji (działka nr ewid. [...]). W planowanej hali do produkcji maszyn rolniczych i urządzeń rolniczych wykonywane będą m.in.: wycinanie elementów z blachy na wycinarce plazmowej; cięcie profili zamkniętych, płaskowników oraz prętów; toczenie części, wiercenie lub fazowanie otworów we wcześniej wyciętych elementach, wyginanie wybranych elementów; transport części do spawalni; układanie części w przyrządzie, szczepienie ich oraz spawanie na gotowo; transport wyrobów do montażu; czyszczenie oraz złożenie maszyny w całość. Nie będzie dochodziło do nanoszenia powłok metalicznych na poszczególne elementy maszyn rolniczych. Maksymalna zdolność produkcyjna zakładu będzie wynosić - części do 3 maszyn dziennie zmontowane w całe maszyny. Organ I instancji stwierdził, że informacje zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego dodatkowych uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Mając powyższe na uwadze nie wskazano potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie po zrealizowaniu zgodnie z zaproponowanymi w raporcie o oddziaływaniu na środowisko rozwiązaniami techniczno-technologicznymi i organizacyjnymi, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska. Odwołania od ww. decyzji wniosły K.S. i A.J. zarzucając niewykonanie wiążących poleceń wynikających z decyzji SKO z dnia 19 marca 2021 r., naruszenie art. 81 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez uznanie, że wybudowanie z dala od drogi, w głębi pól rolnych dwóch hal (produkcyjnej i magazynowej) o długości 40 metrów każda, o powierzchniach 720 m2 i 800 m2 nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Przedborskiego Parku Krajobrazowego, naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż organ prowadzący postępowanie, jak i organy uzgadniające i opiniujące w trybie art. 77 i art. 78 u.u.i.ś. nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, naruszenie art. 7 k.p.a., gdyż w postępowaniu w sprawie wydania tejże decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W toku postępowania odwoławczego Kolegium pismami z dnia 15 lutego 2022 r. wystąpiło do Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi o wyjaśnienie, czy na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...], bądź w sąsiedztwie znajdują się stanowiska archeologiczne (z podaniem numerów działek i obrębu geodezyjnego) oraz Burmistrza Miasta Przedborza o wyjaśnienie jaki rodzaj zabudowy (mieszkaniowej jednorodzinnej czy zagrodowej) występuje na terenie działki ozn. nr ewid. [...], obręb [...]. Pismem z dnia 21 lutego 2022 r. Burmistrz Miasta Przedborza poinformował Kolegium, że wg studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Przedbórz, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Przedborzu Nr XVII/122/99 z dnia 28 grudnia 1999 r. i jego zmianą zatwierdzoną uchwałą Rady Miejskiej w Przedborzu z dnia 16 maja 2007 r. Nr X/59/07, działka ozn. nr ewid. [...], obręb [...], jest terenem MR/MN oznaczonym jako teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej. Faktyczne wykorzystanie przedmiotowej działki to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast działka sąsiednia (przylegająca) o nr ewid. [...] jest faktycznie zabudową zagrodową. Pismem z dnia 25 lutego 2022 r. Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Łodzi poinformował Kolegium, że "stanowisko archeologiczne [...], zewidencjonowane pod numerem [...], będące pozostałością osadnictwa nowożytnego położone jest na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...]", a nie na wymienionych w piśmie Kolegium działkach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpoznaniu powyższych odwołań, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium, po przywołaniu treści art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 62 ust. 1 i art. 80 ust. 1, ust. 2, art. 81 ust. 1 – ust. 3 u.u.i.ś. stwierdziło w pierwszej kolejności, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.u.i.ś. i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania przewidziane przepisami tej ustawy. Następnie organ wyjaśnił, że przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia RM z 2010 r. Warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ w i uzyskano opinię PPIS w Radomsku. Powyższe stanowiska organów współdziałających zostały przedstawione tak, aby zabezpieczone były interesy w zakresie ochrony środowiska oraz z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych. Warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez RDOŚ w Łodzi i PPIS odzwierciedlono w decyzji środowiskowej. W toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa, co potwierdzają akta sprawy, jak również zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy. Uczestnicy zgłaszali uwagi, do których organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu decyzji. Natomiast sprzeciw mieszkańców sam w sobie nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia przedstawiona w ujednoliconym raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz stanowiska RDOŚ w Łodzi i PPIS w Radomsku w zakresie uzgodnienia i opinii, potwierdzają, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo-kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji związanych z eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Analiza raportu pozwala stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie i odpowiada wymogom art. 66 u.u.i.ś. Informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Ujednolicony raport wraz z uzupełnieniami odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i które określono w decyzji środowiskowej, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, a nadto pozwala zweryfikować tok rozumowania autora raportu. Zawiera on dane ogólne i lokalizacyjne, w ramach którego autor opracowania omówił cel i zakres opracowania, źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu, kwalifikację przedsięwzięcia, dane ogólne o przedsięwzięciu, stan istniejący obejmujący położenie i skalę przedsięwzięcia, sytuację terenowo prawną, plany zagospodarowania przestrzennego, stadium; opis planowanego przedsięwzięcia obejmujący: charakterystykę przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, główne cechy charakterystyczne zachodzących procesów, przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, emisje zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, oddziaływanie źródeł hałasu, zagadnienia wodno-ściekowe, odpady, wody podziemne i grunty; opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym: elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzy ekologicznych w rozumieniu tej ustawy, właściwości hydro morfologicznych, fizykochemicznych, biologicznych i chemicznych wód; informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem; opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową; opis analizowanych wariantów planowanego przedsięwzięcia, w tym: wariant "0" - zaniechanie inwestycji, wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny, wariant najkorzystniejszy dla środowiska; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisję gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne w punktu widzenia do zmian klimatu a także transgranicznego oddziaływania na środowisko; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem oddziaływania na środowisko, w tym oddziaływania na ludzi, rośliny i zwierzęta, wody, powietrze, powierzchnię zmieni z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, sytuacje awaryjne, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami; opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływanie na środowisko wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska i emisji oraz opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę; opis przewidywanych działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych, wraz z oceną ich skuteczności odpowiednio na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia; porównanie technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, powoływanej dalej jako: "p.o.ś."; wskazanie czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów p.o.ś. oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; przedstawienie zagadnień w formie graficznej; przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiających kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; wskazanie trudności wynikających z niedostatku techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano przy opracowywaniu raportu; analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6, cele i przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. Organ podkreślił jednocześnie, że raport w toku postępowania był dwukrotnie uzupełniany na wezwanie RDOŚ m. in. w zakresie analizy akustycznej. RDOŚ w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień uznał dokumentację za kompletną i wystarczającą do uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Dotrzymanie tych warunków gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska. Natomiast PPIS dwukrotnie wypowiadając się w sprawie poprzez opinię na temat warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, zajął w wyniku oceny raportu i jego uzupełnień, stanowisko, że planowana inwestycja po zrealizowaniu zgodnie z przyjętymi w opracowaniu rozwiązaniami technicznymi, technologicznymi i organizacyjnymi nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko, a tym samym na zdrowie ludzi. W ocenie Kolegium nie ma podstaw, aby odmówić opracowanemu raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Z raportu wynika w szczególności, że planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi w trakcie fazy budowy, nie powoduje istotnych zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzi w trakcie fazie eksploatacji, nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi w trakcie fazy likwidacji, w założeniach projektowych posiada najnowsze dostępne techniki i technologie w tej branży, nie będzie uciążliwa dla fauny, flory, dóbr kulturalnych, zabytków i krajobrazu okolic miejsca lokalizacji, nie jest zaliczana do potencjalnych sprawców wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, nie wymaga od inwestora uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W ocenie Kolegium, dokumentacja przedmiotowej sprawy jest wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska (w tym zdrowia ludzi) i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. Ponadto nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, bowiem informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można wystarczająco ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce sprawia, że nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie nie należy do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ podkreślił jednocześnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Ostateczny kształt inwestycji określać zatem będzie projekt techniczno-budowlany i pozwolenie na budowę, podejmowane w odrębnym postępowaniu przez organ architektoniczno-budowlany przy uwzględnieniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów odwołań, Kolegium wskazało, że nie zasługują one na uwzględnienie. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji wezwał inwestora do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w uzasadnieniu decyzji Kolegium, co zostało uzupełnione w piśmie z dnia 14 czerwca 2021 r. Dodatkowo w toku postępowania odwoławczego Kolegium ustaliło, że na terenie inwestycji nie występują stanowiska archeologiczne. Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Łodzi wyjaśnił, że "stanowisko archeologiczne [...], zewidencjonowane pod numerem [...], będące pozostałością osadnictwa nowożytnego położone jest na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...]". Biorąc pod uwagę planowany sposób zagospodarowania terenu objętego wnioskiem przedstawiony na mapie w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny do raportu, należy stwierdzić, że realizacja inwestycji nie będzie przebiegać na działce bezpośrednio graniczącej z działką nr [...], lecz w odległości około 40 m od granic tej działki. Zatem realizacja inwestycji nie będzie miała wpływu na stanowisko archeologiczne znajdujące się na tej działce. Kolegium wyjaśniło też, że na terenie działki nr [...] obręb [...] występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Analiza mapy akustycznej w porze dziennej prowadzi do wniosku, że w porze dziennej normy hałasu obowiązujące dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej będą zachowane. W porze nocnej zakład nie będzie funkcjonował. Organ II instancji potwierdził, że ze stanowiska RDOŚ w Łodzi wynika, że inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na elementy środowiska naturalnego: powietrze, glebę, wody powierzchniowe, wody podziemne, klimat akustyczny, świat roślinny i zwierzęcy. Z uwagi na rodzaj, charakterystykę, skalę inwestycji oraz odległość nie będzie ona miała znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność obszarów i spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Ostatecznie organ, powołując się na treść art. 23a ust. 1 pkt 1 u.o.p. wyjaśnił, że z uchwały nr XXVIII/510/12 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie: Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, powoływanej dalej jako: "Uchwała", wynika, że została ona podjęta na podstawie art. 23 ust. 2 u.o.p. Z treści tej uchwały nie wynika, aby wyznaczone zostały strefy ochrony krajobrazu, o których mowa w art. 23a ust. 1 u.o.p., a tym samym nie zostały wskazane zakazy, wymienione w art. 24 ust. 1a u.o.p. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 23a ust. 1 u.o.p jest całkowicie chybiony. W § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały zakazano realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. Zakaz ten zgodny jest z treścią art. 24 ust. 1 pkt 2 u.o.p., jednakże zgodnie z art. 24 ust. 3 u.o.p. przyrody zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. W skargach o tożsamej treści, wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, A.J. i K.S. zaskarżyły w całości decyzję organu II instancji, zarzucając naruszenie: 1. art. 81 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez uznanie, że wybudowanie z dala od drogi, w głębi pól rolnych dwóch hal (produkcyjnej i magazynowej) o długości 40 metrów każda, o powierzchniach 720 i 800 m2 nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Przedborskiego Parku Krajobrazowego; 2. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż organ prowadzący postępowanie jak i organy uzgadniające i opiniujące w trybie art. 77 i art. 78 u.u.i.ś. nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności dokonano wadliwej oceny oddziaływania hałasu na sąsiednie nieruchomości i obszar Natura2000 Przedborskiego Parku Krajobrazowego; 3. art. 7 k.p.a., gdyż w postępowaniu w sprawie wydania tejże decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. 4. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.u.i.ś. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymagań dotyczących ochrony środowiska przed hałasem generowanym przez cięcie, szlifowanie i obróbkę metali na projektowanej inwestycji, koniecznych do uwzględnienia w projekcie architektoniczno - budowlanym, w postaci montażu klimatyzacji w hali produkcyjnej, niezbędnej do możliwości utrzymania produkcji przy zamkniętych oknach i drzwiach w wysokich temperaturach, ponieważ jedynie zamknięcie hali - jak wynika z decyzji - gwarantuje brak nadmiernego oddziaływania hałasu na środowisko, natomiast oczywiste jest, że przy braku klimatyzacji nie sposób utrzymać właściwą temperaturę zamkniętej w hali produkcyjnej, wynikającą z przepisów BHP. Skarżące wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skarżące stwierdziły, że działki, na których wybudowane mają zostać hale produkcyjna i magazynowa, to działki położone z dala od drogi, wśród pól i lasów. Wskazanie, że wybudowanie dwóch hal po środku pola, pod lasem, nie wpłynie znacząco negatywnie na krajobraz, będący immanentną przesłanką ochrony obszarów Przedborskiego Parku Krajobrazowego, jest całkowicie bezzasadne, żeby nie powiedzieć, iż stanowi ono nadużycie. Jedyny argument wskazany w decyzji, że wysokość budynków nieprzekraczająca 8,5 m oznacza, iż inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na kraj obraz, jest nieadekwatny, w świetle okoliczności, iż obie hale mają długość po 40 metrów, szerokość 18 i 20 metrów. Relacja krajobraz - obszar Przedborskiego Parku Krajobrazowego, jak i zagadnienie krajobrazu obszaru (-ów) Przedborskiego Parku Krajobrazowego powinna być budowana, przede wszystkim wokół związku krajobrazu z: chronionymi siedliskami przyrodniczymi, ochroną różnorodności biologicznej oraz integralnością obszarów Przedborskiego Parku Krajobrazowego. Skarżące, przywołując fragment tekstu Michała Behnke, "Ochrona krajobrazu obszarów Przedborskiego Parku Krajobrazowego - uwarunkowania prawne", przygotowanego dla potrzeb projektu nr [...] finansowanego przez WFOSiGW w G., stwierdziły, że z powodu pięknego krajobrazu terenów okalających P., ustanowiono je obszarem chronionego krajobrazu, tak aby zachować walory tych ziem, zabudowanych w wielu przypadkach, stuletnimi siedliskami, wśród pól, lasów i wzgórz. Posadowienie dwóch hal produkcyjnych "po środku pola" znajdującego się pod ochroną Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w żadnym razie nie może być zatem uznane, za niewpływające znacząco na krajobraz i lokalne środowisko. Jeżeli bowiem ciąg pól, lasów, łąk oraz nieinwazyjnej zabudowy siedliskowej zostanie przerwany przez posadowienie nań dwóch hal - produkcyjnej i magazynowej, to nie można założyć, że takie działania znacząco nie wpływają na krajobraz. Posadowienie tych hal na polach, pod lasem, spowoduje całkowite zaburzenie krajobrazu tego miejsca, (pomijając, że wpłynie na wartość nieruchomości sąsiednich oraz na ocenę obszaru, z rolno - letniskowe - turystyczno - mieszkalnego, na obszar, na którym znajdują się zakłady produkcyjne). Odnosząc się do kolejnego zarzutu, skarżące stwierdziły, że działalność projektowanego zakładu będzie generowała duży, uciążliwy dla otoczenia hałas, który musi być zniwelowany przez materiały konstrukcyjne i budowlane o odpowiedniej izolacyjności akustycznej. Jak wynika z decyzji środowiskowej i warunków technicznych - okna mają być nieotwierane, bowiem tylko taka konstrukcja budynku spowoduje, że uruchomienie produkcji nie będzie wiązało się z gwałtownym wzrostem hałasu dla sąsiadów, wynikającego z obróbki metali (cięcie, wiercenie, frezowanie toczenie itp.) Zasady logicznego rozumowania i doświadczenie życiowe prowadzą do przyjęcia, że jakakolwiek obróbka metalu stanowi źródło potężnego hałasu, który niesie się w niezabudowanym terenie kilometrami, nie mówiąc o immisji w znajdujące się nieopodal zabudowania, bądź Przedborski Park Krajobrazowy. Według decyzji, brak szkodliwości akustycznej zabezpieczać ma izolowana konstrukcja hali produkcyjnej z zamkniętymi oknami. Nie odnosi się do sytuacji funkcjonowania zakładu w gorące dni. Wówczas bowiem, bez klimatyzacji, nie da się utrzymać w hali temperatury zgodnej z przepisami BHP, a nawet takiej, która pozwoliłaby pracownikom jakkolwiek pracować. W braku klimatyzacji oczywiste jest, że hala będzie otwarta przez cały czas produkcji maszyn, co będzie powodowało bardzo uciążliwy hałas dla okolicznych zabudowań mieszkalnych i zagrodowych, oraz oczywiście będzie oddziaływało na obszar Natura2000. Zatem nawet gdyby uznać, że wybudowanie hal pośrodku pól i lasów nie narusza krajobrazu, to nie sposób uznać że produkcja maszyn nie spowoduje istotnych immisji akustycznych na sąsiednie nieruchomości. Dobre założenie izolacji akustycznej musi być komplementarne, a nie fasadowe. Zatem bez uwzględnienia konieczności zaprojektowania i wykonania klimatyzacji na hali produkcyjnej, nie ma sposobu na utrzymanie izolacyjności akustycznej przedsięwzięcia, wymaganej przez właściwe przepisy. W odpowiedzi na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2023 r., postanowieniem wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 466/22, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączono sprawę o sygn. akt II SA/Łd 466/22 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 465/22 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia (pkt 1) oraz postanowiono prowadzić dalej sprawę pod sygn. akt II SA/Łd 465/22 (pkt 2), zakreślić w repertorium SA numer sprawy o sygn. akt II SA/Łd 466/22 (pkt 3) oraz załączyć odpis niniejszego postanowienia do sprawy o sygn. akt II SA/Łd 465/22 (pkt 4). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że podstawę rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle powołanego przepisu wyrażono pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniach o rozprawie zdalnej z dnia 22 listopada 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżące i uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 22 grudnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem, strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczas przedstawionej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 22 listopada 2022 r.). Następnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższych przepisów wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Jednocześnie koniecznym staje się odnotowanie, że na gruncie rozpoznawanej sprawy, z uwagi na fakt, że ta sama decyzja stała się przedmiotem dwóch skarg wniesionych przez różne podmioty, Sąd był zobowiązany do ich połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle zakreślonych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 marca 2022 r., znak: KO.461.81.2021, KO.461.82.2021, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Przedborza z dnia 13 października 2021 r. znak IRS.6220.4.42.2014-2021 określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu maszyn rolniczych na działkach ozn. nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...]. Wskazać należy, że w ramach inwestycji ma powstać budynek do produkcji maszyn rolniczych. Uzupełnieniem zamierzenia inwestycyjnego będzie zaś hala magazynowa. Powierzchnia przeznaczona pod przedsięwzięcie wyniesie łącznie ok. 4.135 m2. Powierzchnia zabudowy planowanego obiektu wyniesie ok. 720 m2 (budynek produkcji), a hala przeznaczona pod obiekt magazynowania maszyn i części do maszyn rolniczych zajmie ok. 800 m2. Elementami towarzyszącymi dla przedsięwzięcia będą: wykonanie miejsc manewrowych i postojowych dla samochodów osobowych: 8 stanowisk o wymiarach 2,5 m x 5 m; wykonanie miejsca postojowego dla samochodu dostawczego: 1 stanowisko o wymiarach 3,5 m x 8 m; wykonanie utwardzeń dojść i dojazdów, tj. utwardzenie o powierzchni około 1.785 m2; budowa zbiornika na nieczystości ciekłe; budowa zjazdu publicznego. Ogólny proces produkcji maszyn będzie składał się z: wycinania elementów z blachy na wycinarce plazmowej, cięcia profili zamkniętych, płaskowników oraz prętów, toczenia części, wiercenia lub fazowania otworów we wcześniej wyciętych elementach, wyginania wybranych elementów, transportu części do spawalni, układania, szczepienia części w przyrządzie oraz spawania "na gotowo", transportu wyrobów do montażu, czyszczenia, a także składania maszyn w całość. Transport wewnątrz zakładowy będzie prowadzony za pomocą wózka widłowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.u.i.ś." oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie RM z 2010 r.". Stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.). Zgodnie zaś z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do treści art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zd. pierwsze u.u.i.ś.). Jednocześnie należy podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej wydania winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar (...), a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.), 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.). Przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania jest określane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie RM z 2010 r.", zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do produkcji lub montowania pojazdów, sprzętu mechanicznego lub produkcji silników, przy czym za sprzęt mechaniczny uznaje się urządzenia inne niż pojazdy wyposażone w silnik. Należy w tym miejscu jednocześnie wyjaśnić, że z dniem 11 października 2019 r. utraciło moc obowiązującą rozporządzenie RM z 2010 r., na mocy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936 ze zm.). Z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), powoływane dalej jako: "rozporządzeniem RM z 2019 r.". Jednakże zgodnie z § 4 rozporządzenia RM z 2019 r., do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz 72 ust. 1-1b u.u.i.ś., stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec powyższego w niniejsze sprawie znajdą zastosowane przepisy rozporządzenia RM z 2010 r. W pierwszej kolejności godzi się wyjaśnić, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że teren planowanej inwestycji położony jest na terenie Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego na podstawie Uchwały Nr XXVIII/510/12 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2012 r., poz. 3350) w sprawie Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, powoływanej dalej jako: "uchwała". Podstawą ustanowienia obszaru chronionego krajobrazu jest art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.p.", zgodnie z którym wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, wyłącznie z powodu bezpowrotnej utraty wyróżniającego się krajobrazu o zróżnicowanych ekosystemach i możliwości zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem. Zgodnie zaś z przepisem art. 24 ust. 1 pkt 2 u.o.p., na obszarze chronionego krajobrazu może zostać wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Działając zatem na podstawie upoważnienia ustawowego, na tym terenie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały, zakazano realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. Wyjątek od powyższego zakazu został uwzględniony w przepisie art. 24 ust. 3 u.o.p., zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Na tle stosowania powyższego przepisu w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zarysowały się w dwa stanowiska w zakresie jego wykładni. Według pierwszego z nich możliwość realizacji inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, planowanej w obszarze chronionego krajobrazu, uzależniona jest, po pierwsze od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś., a po drugie od wykazania przez przeprowadzoną ocenę oddziaływania na środowisko braku negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1421/21, CBOSA). Z kolei według drugiej koncepcji, skoro możliwe jest odstępstwo od omawianego zakazu, jeżeli na skutek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko właściwy organ stwierdzi brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu, to tym bardziej jest możliwe odstępstwo od tego rodzaju zakazu, jeżeli z tych samych powodów właściwy organ odstąpi od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt III OSK 2992/21, CBOSA). Drugie z przywołanych stanowisko opiera się na wykładni tego przepisu odwołującej się do wnioskowania a fortiori ("z mocniejszego na słabsze") oraz istoty decyzji stwierdzającej brak potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki bardziej rygorystycznej wykładni, albowiem w sprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. Burmistrz Miasta Przedborza wydał postanowienie, znak: IRŚ.6220.4.6.2014 nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu. W związku z tym, że przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu, bezsprzecznie, w ocenie Sądu możliwe stało się zatem zastosowanie odstępstwa o którym mowa w art. 24 ust. 3 u.o.p. Odnosząc się następnie do kwestii oceny raportu oddziaływania na środowisko wskazać należy, że organy obu instancji podzieliły zawartą w nim tezę, że realizacja zamierzenia nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko, a tym samym na zdrowie ludzi, a w sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. Ponadto organy uzgodniły warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia z właściwymi organami, tj. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Łodzi, powoływanym dalej jako: "RDOŚ w Łodzi" oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Radomsku, powoływanym dalej jako: "PPIŚ w Radomsku". Nie zaistniała również sytuacja, w której organ I instancji zaproponowałby Inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez Inwestora, zaś Inwestor nie wyraziłby na to zgody. Zgodnie z oceną oddziaływania na środowisko należy także wskazać, że nie wynika z niej, że realizacja planowanego przedsięwzięcia wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy Prawo wodne. Organy obu instancji, przy wsparciu wyspecjalizowanych organów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, przeanalizowały przedstawiony przez Inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami. Żaden z tych organów nie stwierdził, że raport w swym ostatecznym kształcie nie spełniał wymogów określonych w art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., co uniemożliwiałoby analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 u.u.i.ś., tj. oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko. Wobec powyższych ustaleń, należy wskazać, że w ramach przeprowadzanego postępowania organy dokonują weryfikacji załączonego raportu. Zgodnie z art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., raport ten winien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. W dalszej części przepis ten wskazuje, co powinien taki raport zawierać. W szczególności, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Z powyższej regulacji wynika, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych, co najmniej trzech wariantów jego realizacji. Składać się na nie powinny: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, a także uzasadnienie ich wyboru. Raport musi także określać przewidywane oddziaływanie na środowisko każdego z analizowanych wariantów (art. 66 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś.). Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie siatki porównawczej, na gruncie której organ weryfikuje proponowany wariant, który może być zaakceptowany przez niego. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ilość wymaganych do przedstawienia w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia nie zależy zatem od woli i uznania, a także oceny inwestora. Inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 813/16; z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 89/16, CBOSA). Warianty przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś., powinny się różnić pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich podstawową rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań mających na celu ochronę środowiska w jak najszerszym zakresie. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale nigdy nie może być tożsamy z wariantem alternatywnym. W takiej bowiem sytuacji nie ma żadnego wyboru - żadnej alternatywy. Wobec tego brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny musi oznaczać, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 376/21, CBOSA). Dodatkowo należy zaznaczyć, że wariant racjonalny nie może mieć charakteru pozornego, tzn. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia takiego samego w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1871/17, CBOSA). "Alternatywność" oznacza bowiem, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko i wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, gdyż to do organu należy wybór wariantu do realizacji przedsięwzięcia. Aby to było możliwe konieczne jest szczegółowe opisanie w raporcie nie tylko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, który może być tożsamy z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale i racjonalnego wariantu alternatywnego, tak aby organ mógł sam dokonać porównania, a nawet wyboru innego niż zaproponowany przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia. Powyższe wynika wprost z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., który stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Dokonując oceny złożonego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazać należy, że prawidłowo organy administracji przyjęły, że dokument ten spełnia określone w art. 66 u.u.i.ś. wymogi co do jego treści. Nie stwierdzono, aby w raporcie został pominięty któryś z wymaganych elementów analizy środowiskowej. Raport oddziaływania na środowisko jest podstawowym, określonym przez ustawę środowiskową dokumentem stanowiącym podstawę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przybiera on formę opracowania naukowego. Wynika to przede wszystkim z zakresu zagadnień, jakich analizę dokument ten powinien zawierać. Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że autor takiego raportu powinien mieć specjalistyczną wiedzę (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1113/07, CBOSA). Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko złożony przez Inwestora wskazuje na podstawy wyboru wariantu głównego (Inwestora). Co do kwestii istnienia w Raporcie wariantów alternatywnych, wskazać należy, że zawiera on racjonalny wariant alternatywny w założeniu którego inwestor rozważał realizację przedsięwzięcia na innej działce inwestorskiej, gdzie inwestycja byłaby zdecydowanie korzystniejsza pod względem technologicznym i ekonomicznym. Jednakże ze względu na bliższe sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej oraz konieczność wycinki drzew kolidujących z inwestycją, wybrany został wariant inwestorski. Jednocześnie w raporcie wskazano, że wariantem najkorzystniejszym dla środowiska jest wariant wybrany przez wnioskodawcę. O wyborze wariantu zdecydował jednocześnie czynnik społeczny, gdyż realizacja inwestycji w wybranym wariancie będzie realizowana w zdecydowanie większym oddaleniu od zabudowy mieszkaniowej a także kwestia braku konieczności wycinki drzew oraz krzewów. Dodatkowo realizacja przedsięwzięcia w tym wariancie byłaby zdecydowanie korzystniejsza pod względem emisji do środowiska na etapie budowy ze względu na krótszy czas realizacji. W tym miejscu należy jednoznacznie podkreślić, że sąd nie przeprowadza na potrzeby kontroli zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozważań merytorycznych. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 85/12, że sąd I instancji kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy, lecz sam nie może jego ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. Powyższe stanowisko oznacza, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści stanowisk (opinii, uzgodnień) organów współdziałających w załatwieniu sprawy, gdyż co do zasady wymagałoby to od Sądu wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki związanych z kwestiami ochrony środowiska czy przyrody lub gospodarki wodami. Wobec tego ocena stanowisk organów posiadających wyspecjalizowaną wiedzę, tj. RDOŚ w Łodzi oraz PPIS w Radomsku, a w konsekwencji również zaskarżonej decyzji, dotyczy w szczególności takich kwestii jak to, czy dane rozstrzygnięcie (stanowisko) jest wyczerpujące, tj. kompletne w sytuacji, gdy przepisy szczególne stawiają określone wymagania formalne danemu aktowi administracyjnemu i spójne (osnowa i uzasadnienie), zatem czy spełnia ustawowe wymagania, przede wszystkim określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Niewątpliwe zatem nie może to być ocena merytoryczna. Zatem tylko w takim zakresie Sąd może kontrolować prawidłowość oceny zgromadzonego materiału dowodowego wyrażoną w decyzjach organów rozstrzygających sprawę. Co warte podkreślenia, Sąd I instancji, kontrolując stan faktyczny przyjęty przez właściwe organy, może jedynie sformułować w konkretnej sprawie wytyczne, zgodnie z dyspozycją z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie np. konieczności dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji lub uzgodnień takiej decyzji, lecz samodzielnie nie może prowadzić własnej merytorycznej analizy i oceny treści uzgodnień, opinii i stanowisk oraz wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 1309/21, CBOSA). Ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko potwierdzają jednocześnie pozytywne uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku. RDOŚ w Łodzi postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jednocześnie jej warunki uznając, że ich dotrzymanie gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska. Stwierdził, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wskazał, że emisja zanieczyszczeń w trakcie budowy nie będzie miała uciążliwego wpływu na stan czystości atmosfery, a skala przedsięwzięcia nie spowoduje zmian klimatycznych przy prawidłowo prowadzonych pracach budowlanych. Wyjaśnł również, że na terenach chronionych akustycznie nie będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, a realizacja zamierzenia nie spowoduje pogorszenia klimatu akustycznego, nie będzie stanowić zagrożenia dla terenów chronionych akustycznie i nie będzie oddziaływać na zdrowie ludzi. Analiza oddziaływania akustycznego, w tym analiza map wskazują, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływała na tereny sąsiednie. Odnosząc się do kwestii zanieczyszczenia środowiska RDOŚ w Łodzi stwierdził, że emisja gazów i pyłów do środowiska nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na jakość powierza poza terenem zakładu;, przedsięwzięcie nie będzie wpływać w sposób ponadnormatywny na wody powierzchniowe i podziemne, realizacja i użytkowanie inwestycji nie spowodują wystąpienia negatywnego wpływu na stan populacji fory i fauny oraz na siedliska przyrodnicze, a inwestycja nie spowoduje pogorszenia najważniejszych cech i walorów krajobrazu, ponadto zostaną zastosowane rozwiązania minimalizujące oddziaływanie na krajobraz – niewielka wysokość, nierażące kolory, obsadzenie terenu zielenią izolacyjną. Jednocześnie wyjaśniono, że przedsięwzięcie nie będzie realizowane w obrębie obszaru o krajobrazie mającym znaczenie archeologiczne. Wobec powyższych ustaleń, RDOŚ w Łodzi stwierdził, że analiza raportu doprowadziła do stwierdzenia braku negatywnego wpływu na środowisko, w tym na przedmioty i obszar obszaru chronionego. Inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała w sposób ponadnormatywny na pogorszenie warunków migracyjnych fauny. Organ konsekwentnie podkreślił, że inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego oddziaływania na pozostałe formy ochrony przyrody, w tym Natura 2000. Zatem zarówno raport oddziaływania inwestycji na środowisko jak i opinia RDOŚ w Łodzi prowadzą do jednoznacznego wniosku, że zarzut skarżącej naruszenia art. 81 ust. 2 u.u.i.ś., zgodnie z którym, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na podstawowy wniosek wyprowadzony z analizy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, tj. inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Jednocześnie nadmienić należy, że wszystkie wątpliwości stanowiące podstawę wydania decyzji kasatoryjnej z dnia 19 marca 2021 r. zostały uzupełnione w toku postępowania i uwzględnione w powyższym postanowieniu. Z kolei PPIS w Radomsku w piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. początkowo stwierdził, że biorąc pod uwagę informacje zawarte w aktach sprawy, nie widzi konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast pismem z dnia 20 stycznia 2020 r., PPIS w Radomsku pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych stwierdzając, że planowana inwestycja po zrealizowaniu zgodnie z przyjętymi w opracowaniu rozwiązaniami technicznymi, technologicznymi i organizacyjnymi nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko, a tym samym na zdrowie ludzi. Podkreślić jednocześnie należy, że z punktu widzenia zasad postępowania raport o oddziaływaniu na środowisko jest dokumentem prywatnym. Pomimo faktu, że nie stanowi on opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., to podlega ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. i wobec tego posiada szczególną moc dowodową, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, organizacyjnych, logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, CBOSA). Raport powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych wymaganych przez art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. kwestii, co jednak nie wyklucza jego uzupełnienia w toku postępowania administracyjnego, czy to na żądanie organu prowadzącego to postępowanie, czy też na wniosek któregoś z organów opiniujących lub uzgadniających, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zarówno wątpliwości organów: prowadzącego postępowanie jak i opiniującego, zostały poddane wyjaśnieniom Inwestora i uwzględnione w raporcie uzupełniającym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z którym zarzuty stawiane w stosunku do zawartości raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem ustawy. Zastrzeżenia wobec niego, aby nie były uznane za pozbawione uzasadnionych podstaw, powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wykazałaby wady raportu. Podkreśla się także, że podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie poprzez przedstawienie "kontr-raportu", a więc opracowania o równie kompletnej jak raport o oddziaływaniu na środowisko treści (w podważanym zakresie), sporządzonego przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę, przynajmniej porównywalną jak autorzy raportu (por. wyroki NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1848/10, z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11, CBOSA). W wyroku z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 884/16, NSA stwierdził, że "raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontr-raportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora". Wobec powyższego, wiarygodnym i miarodajnym sposobem kwestionowania merytorycznej treści raportu, byłoby przedłożenie przez skarżące w toku toczącego się postępowania administracyjnego innego raportu lub opracowań, w którym dokonana byłaby szczegółowa analiza podnoszonych zarzutów oraz sformułowane wnioski, które w oczywisty sposób byłyby sprzeczne z treścią raportu przedłożonego przez inwestora. Podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach stron mają bowiem, wynikająca z przepisów o postępowaniu dowodowym, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Nie jest wystarczające w tym zakresie wyłącznie kontestowanie treści raportu lub powoływanie się wyłącznie na zbiorcze opracowania, które nie dotyczą konkretnego przedsięwzięcia, jak powoływane przez skarżące opracowanie dotyczące ochrony krajobrazu obszarów Przedborskiego Park Krajobrazowego przygotowane dla potrzeb projektu finansowanego przez WFOSiGW w G. Powyższa argumentacja nie odnosi się bezpośrednio do planowanej inwestycji, nie zawiera stanowiska podważającego złożony w sprawie raport bądź też wyników jego analizy. W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został przedłożony żaden dowód przeciwny w postaci kontr-raportu lub ekspertyzy, w którym na podstawie specjalistycznych badań doszłoby do skutecznego wskazania wad raportu i obalenia wynikających z niego wniosków. Jednocześnie zaznaczyć należy, że analiza akt sprawy potwierdza również, że organy obu instancji, stosownie do regulacji art. 79 ust. 1 u.u.i.ś., przed wydaniem decyzji zapewniły społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu środowiskowym oraz zgodnie z treścią art. 85 ust. 3 u.u.i.ś., podały do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym - z uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ w Łodzi oraz opinią PPIS w Radomsku. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skarżących dotyczące dokonania wadliwej oceny oddziaływania hałasu na sąsiednie nieruchomości i obszar Natura2000 Przedborskiego Parku Krajobrazowego. Ze złożonego raportu wynika, że najbliżej planowanego zamierzenia inwestycyjnego położonym terenem chronionym akustycznie jest zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa znajdująca się na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny [...], dla którego dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia wynosi 55 dB, a w porze nocy 45 dB. Jak wykazała ocena oddziaływania akustycznego planowanej inwestycji poziom emitowanego hałasu poza granicami przedsięwzięcia nie będzie przekraczał 50 dB w porze dnia. W porze nocy zakład nie będzie funkcjonował. Natomiast dla określenia wpływu planowanej inwestycji na kształtowanie się klimatu akustycznego przyjęto wariant najniekorzystniejszy dla środowiska, tj. taki w którym w ciągu czasu odniesienia (8 najniekorzystniejszych godzin w porze dziennej) pracuje najwięcej źródeł hałasu. Analiza przedsięwzięcia doprowadziła do stwierdzenia, że nie zachodzi konieczność zminimalizowania oddziaływania akustycznego obiektu na sąsiednią zabudowę, bowiem przedsięwzięcie nie wykracza poza granice terenu użytkowanego przez Inwestora i norma hałasu dla terenów chronionych akustycznie dla pory dziennej będzie utrzymana. Do identycznych wniosków doszedł również RDOŚ w Łodzi, który w postanowieniu stwierdził, że na terenach chronionych akustycznie nie będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, a realizacja zamierzenia nie spowoduje pogorszenia klimatu akustycznego, nie będzie stanowić zagrożenia dla terenów chronionych akustycznie i nie będzie oddziaływać na zdrowie ludzi, zaś analiza oddziaływania akustycznego, w tym map, wskazują, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływała na tereny sąsiednie. Z kolei skarżące w toku postępowania nie przedstawiły żadnych dokumentów, jak choćby ekspertyzy sporządzonej przez uprawnioną do tego osobę i posiadającą specjalistyczną wiedzę, w którym na podstawie przeprowadzonych badań doszłoby do skutecznego podważenia wniosków wynikających z badań dotyczących oddziaływania akustycznego inwestycji. Jednocześnie nadmienić należy, że niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.u.i.ś. mówiący o tym, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym w postaci braku stwierdzenia obowiązku montażu klimatyzacji w hali produkcyjnej, niezbędnej do możliwości utrzymania produkcji przy zamkniętych oknach i drzwiach w wysokich temperaturach. Organ określił w decyzji wymagania akustyczne dotyczące ochrony środowiska, jednak jego rolą nie jest ustalanie kształtu projektowanej inwestycji, w tym założeń dotyczących osiągnięcia ww. wymagań. W ocenie skarżącej brak klimatyzacji spowoduje niemożliwość zagwarantowania nadmiernego oddziaływania hałasu. Należy jednakże wyjaśnić, że rolą organu było zbadanie poziomu hałasu i jego oddziaływania na tereny sąsiednie, natomiast utrzymanie wartości przedstawionych w raporcie spoczywa na Inwestorze, który będzie zobowiązany do ich spełnienia. Jednocześnie Sąd podkreśla, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja ta, zgodnie z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie zaś do art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.u.i.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie tych decyzji (art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.). W związku z powyższym ostateczny kształt inwestycji zostanie określony w projekcie techniczno-budowlanym i pozwoleniu na budowę i podjęty w odrębnym postępowaniu przez organ architektoniczno-budowlany przy uwzględnieniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe rozważania prowadzą do przekonania Sądu, że przedłożony w sprawie raport jest jasny, spójny i logiczny. Pozwalają jednocześnie zweryfikować tok rozumowania jego autora. Spełnione zostały bez wątpienia wymogi określone w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i ust. 7 oraz w art. 78 ust. 1 u.u.i.ś. W ocenie Sądu ostateczna wersja raportu (uwzględniająca jego uzupełnienia) odpowiada przesłankom z art. 66 u.u.i.ś. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organ administracyjny, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ocenił wartość dowodową raportu, uwzględnił opinie i wątpliwości organów opiniujących dochodząc do trafnej konkluzji, że raport jest wiarygodny i niebudzący zastrzeżeń oraz może stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Rozważany dokument zawiera bezspornie wyjaśnienie podstaw prawnych jego wykonania oraz metodyki i materiałów źródłowych służących do jego sporządzenia. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a., jak i wymogów art. 85 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu odpowiada prawu. Rozpoznając ponownie sprawę, organ II instancji zrealizował w pełnym zakresie wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej (materialnej), która nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Konkretyzacja tej zasady następuje w art. 77 § 1 k.p.a. nakładającym na organy obowiązek w sposób wyczerpujący zebrania materiału dowodowy, czyli uwzględnienie wszystkiego, co jest dla organu dostępne, jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżących, nie oznacza automatycznie jej wadliwości. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji, stanowiska wyrażone przez RDOŚ w Łodzi oraz PPIS w Radomsku w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia pozwalają przyjąć, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, która ma charakter związany, co oznacza, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie. Nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do projektowanej inwestycji w świetle przepisów u.u.i.ś. nie mogła stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. Wobec tego wszelkie argumenty pozaprawne nie mogły uzasadniać wydania decyzji negatywnej dla Inwestora, co obligowało Kolegium do podjęcia zaskarżonej decyzji. Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zobowiązany był oddalić skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. is