II SA/Wr 601/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska – Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi Gminy N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr V.RUT.477.6.2025.GK w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód rzeki oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r. (nr V.RUT.477.6.2025. GK) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor RZGW), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 472aa ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm. dalej: p.w.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor ZZ) z dnia 14 lutego 2025 r. (nr VG.ZUT.477.2.2.2025.AD), wymierzającą Gminie N. (dalej: strona, skarżąca), za okres I kwartału 2024 r., administracyjną karę pieniężną w wysokości 62 450,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącymi wylotami nr [...], [...], [...] i [...] do wód rzeki C. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 2 października 2024 r. Dyrektor ZZ, działając na podstawie art. 272 ust. 17 p.w. w zw. z korzystaniem z usług wodnych, polegających na odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych istniejącym wylotem nr [...], [...], [...] i [...] rzeki C. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, ustalił skarżącej, w formie informacji nr [...], OZ/1 kwartał/2024, za okres I kwartału 2024 r., opłatę zmienną w wysokości 12 490,00 zł. Powołana informacja została doręczona skarżącej w dniu 4 października 2024 r., a w dniu 10 października 2024 r. strona dokonała zapłaty wskazanej opłaty zmiennej. Gmina nie kwestionowała wysokości opłaty i nie skorzystała z możliwości złożenia reklamacji w trybie art. 273 p.w. W związku z powołaną informacją organ I instancji, pismem z dnia 9 stycznia 2025 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu ws. wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za okres I kwartału 2024 r. w przedmiocie korzystania z usługi wodnej w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, do wód, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków. Gmina nie skorzystała z przysługującego jej prawa. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że do dnia 20 sierpnia 2023 r. w obrocie prawnym pozostawało pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami nr [...], [...], [...] i [...] do rzeki C., udzielone decyzją Starosty N. z dnia 8 kwietnia 2014 r. oraz że strona w dniu 14 grudnia 2023 r., tj. 116 dni po upływie okresu obowiązywania ww. zgody wodnoprawnej, złożyła do organu właściwego wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną. Wobec tego Dyrektor ZZ doszedł do przekonania, iż Gmina nie dochowała należytej staranności w kwestii uregulowania stanu formalnoprawnego w związku z korzystaniem z wód, co zgodnie z art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. wiąże się z obowiązkiem poniesienia administracyjnej kary pieniężnej. W tych okolicznościach decyzją z dnia 14 lutego 2025 r. Dyrektor ZZ wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 62 450,00 zł. Jednocześnie organ wskazał normę prawną wynikającą z art. 472aa ust. 3 pkt 3 ustawy p.w. stanowiącą podstawę do naliczenia wysokości kary. Odwołanie od przywołanej decyzji złożyła Gmina wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Gmina zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wymierzenie odwołującemu się kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego za okres I kwartału 2024 r. pomimo złożenia przez odwołującego się przed tym okresem wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do wód lub urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, w sytuacji gdy organ przez 11 miesięcy rozpatrywał wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego pomimo ustawowego czasu na rozpoznanie wniosku spowodowałoby uzyskanie przez odwołującego się stosownego pozwolenia w I kwartale 2024 r., a tym samym nie naraziło go na wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej, 2) art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy brak pozwolenia wodnoprawnego w okresie I kwartał 2024 r. nie powstał bez winy odwołującego się lecz z wyłącznej winy organu wydającego pozwolenie wodnoprawne, spowodowanej opieszałością tego organu. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor RZGW podzielił zasadność twierdzeń organu I instancji co do podstaw nałożenia spornych kar wobec stwierdzonego braku pozwolenia wodnoprawnego. Wyjaśnił, że ze względu na fakt, iż w okresie I kwartału 2024 r. korzystanie z wymienionej usługi wodnej odbywało się bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego organ wymierzył administracyjną karę pieniężną w wysokości 62 450,00 PLN, przyjmując za podstawę do ustalenia jej wysokości, w myśl art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w., 500% opłaty zmiennej ustalonej w informacji nr [...], OZ/1 kwartał/2024. Odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia przepisów postępowania poprzez wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego pomimo złożonego przed tym okresem wniosku o udzielenie właściwej zgody wodnoprawnej oceniono, że jest on nieuzasadniony. W jego ocenie wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej nastąpiło na podstawie znowelizowanej ustawy Prawo wodne, gdzie z dniem 1 stycznia 2024 r. wszedł w życie przepis dotyczący nakładania decyzją właściwego organu Wód Polskich administracyjnej kary pieniężnej m.in. w przypadku korzystania z wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Oznacza to, że w tym przypadku nie nastąpiła bezpodstawna zmiana utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, a sposób postępowania organu I instancji podyktowany został aktualnie obowiązującymi przepisami prawa. Co do rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, wyjaśniono, że w badanej sprawie nie ma wątpliwości ani co do treści zastosowanych norm prawnych, ani co do ustalonego stanu faktycznego, stąd nie zaistniały podstawy do zastosowania zasady in dubio pro tributario. Gmina złożyła oświadczenie w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za okres I kwartału 2024 r., a organ ustalił, że udzielone Gminie pozwolenie wodnoprawne pozostawało w obrocie prawnym do dnia 20 sierpnia 2023 r. oraz że wniosek o udzielenie takiej zgody wodnoprawnej strona złożyła do organu właściwego w dniu 14 grudnia 2023 r, tj. 116 dni po upływie okresu obowiązywania pozwolenia. Organ I instancji nie mając wątpliwości co do faktu, iż Gmina poprzez nieuregulowany stan formalnoprawny w kwestii korzystania z wód działała wbrew przepisom określonym w art. 472aa p.w., gdzie ustawodawca w sposób jednoznaczny określił sposób postępowania wobec podmiotów, które nie dopełnią obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, jaką jest odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych, zgodnie z przepisami prawa, w myśl art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. wymierzył Gminie, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną. Względem wskazanej w odwołaniu winy organu za nieuregulowany stan formalnoprawny w okresie I kwartału 2024 r. poprzez niezastosowanie zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.) i niezachowanie terminów załatwiania spraw administracyjnych (art. 35 § 1 i 3 k.p.a.) także nie uznano trafności tego zarzutu. Wyjaśniono, że wniosek strony był niekompletny i wymagał uzupełnienia braków formalnych oraz złożenia obszernych wyjaśnień w zakresie załączonej do wniosku dokumentacji. Gmina nie dochowała należytej staranności nie tylko w kwestii zachowania terminu złożenia wniosku, tzn. z dbałością o zachowanie ciągłości posiadanego pozwolenia, ale również w sposobie wnioskowania o wydanie decyzji w tej sprawie, budzącym wątpliwości organu odwoławczego co do jakości i rzetelności sporządzenia przedłożonego dokumentu. Jako nieuzasadniony określono zarzut niezastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Zdaniem organu II instancji słusznie i prawidłowo uznano, iż Gmina jako podmiot korzystający z wód, składający oświadczenie dotyczące ilości odprowadzonych w I kwartale 2024 r. wód opadowych i roztopowych, ponoszący ustaloną opłatę zmienną za korzystanie z ww. usługi wodnej w związku z brakiem wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, konsekwentnie winna ponieść administracyjną karę pieniężną nałożoną ze względu na brak decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenie wodnoprawne na tę usługę, wymierzoną w związku z aktualnymi przepisami prawa. Organ I instancji dokonał oceny kwestii zaistnienia podstaw odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Gminę, o których mowa w art. 189f k.p.a., uznając iż w tym przypadku nie zaszły przesłanki określone w ww. przepisie, co zawarł w uzasadnieniu decyzji. Dokonał również oceny ciężaru gatunkowego naruszenia prawa, jakim jest korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, i ocenił go jako znaczący. Dodatkowo pozwolenie wodnoprawne stanowi instrument zarządzania zasobami wodnymi w celu ich ochrony przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją. Przywołując art. 403 ust. 1 p.w., organ objaśnił, iż w wydawanym pozwoleniu wodnoprawnym ustala się tak istotne kwestie jak cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, klarując w ten sposób rangę zgody wodnoprawnej, podkreślając konieczność posiadania decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenie wodnoprawne w przypadku działań związanych z użytkowaniem wód. Zdaniem organu II instancji uzasadnienie decyzji wymierzającej gminie administracyjną karę pieniężną, zawierało jasne i wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn, jak i okoliczności nałożenia kary. W zakresie winy organu rozpatrującego wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nieposiadania przez stronę w okresie I kwartału 2024 r. aktualnej decyzji na korzystanie z usługi wodnej nie zgodzono się z twierdzeniami odwołania. W uzasadnieniu decyzji wymierzającej karę organ odniósł się do art. 414 ust. 2 p.w., który to przepis dawał w tym przypadku możliwość zachowania ciągłości, tj. niewygaśnięcia posiadanego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego pod warunkiem złożenia do organu właściwego wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tego pozwolenia w terminie 90 dni przed upływem okresu, na który było ono wydane. Sporządzenie tego rodzaju wniosku, zgodnego z wymaganiami określonymi ustawą, jest dla podmiotów prostsze i korzystniejsze ze względu na fakt, iż organ ustala kolejny okres obowiązywania pozwolenia na podstawie dokumentów, w oparciu o które zostało udzielono obowiązujące pozwolenie, badając w trakcie prowadzonego postępowania ich aktualność. Zdaniem organu II instancji strona nie skorzystała z możliwości przedłużenia posiadanej zgody wodnoprawnej, a wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód złożyła po wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z tej usługi, na 116 dni po upłynięciu okresu, na które to pozwolenie zostało wydane, co w opinii organu II instancji świadczy o braku dbałości gminy o posiadanie uregulowanego stanu formalnoprawnego oraz o niestaranności w procesie wnioskowania o uzyskanie niezbędnych decyzji w zakresie gospodarki wodnej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w całości decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzenie postępowania administracyjnego, wstrzymanie przez organ wykonania decyzji, a w przypadku przekazania skargi przez organ wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Strona skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymanie w mocy decyzji I instancji w całości, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. i w rezultacie na uchyleniu w całości decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że nie posiadał pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, w sytuacji gdy skarżący wystąpił o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, które jednak zostało wydane przez organ I instancji po upływie 11 miesięcy od chwili złożenia wniosku przez skarżącego, a pierwsze czynności zostały podjęte po upływie ponad 9 miesięcy od wszczęcia postępowania, a nadto organ I instancji odstąpił od wymierzenia kar administracyjnych za brak pozwolenia wodnoprawnego za II i III kwartał 2024 r.; 3) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy stan braku pozwolenia wodnoprawnego w okresie I kwartału 2024 nie powstał bez winy skarżącego, lecz z wyłącznej winy organu wydającego pozwolenie wodnoprawne, spowodowanej opieszałością tego organu, a nadto w analogicznym stanie faktycznym organ I instancji odstąpił od wymierzenia kar administracyjnych za brak pozwolenia wodnoprawnego za II i III kwartał 2024 r.; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ w ślad ze organem I instancji, że zachodzą podstawy do wymierzenia skarżącej za okres I kwartału 2024 r., administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącym wylotem nr [...], [...], [...] i [...] do wód rzeki C., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, w sytuacji gdy w niezmiennym stanie faktycznym i prawnym organ I instancji odstąpił od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącym wylotem nr [...], [...], [...] i [...] do wód rzeki C., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego za okres II i III kwartału 2024 r. W uzasadnieniu Gmina rozwinęła zarzuty skargi podkreślając, że organ nie rozważył całego materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało nieuwzględnienie okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Jako błędne uznano przyjęcie przez organ, że strona nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji, gdy skarżący wystąpił o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, które zostało wydane przez organ po upływie 11 miesięcy od chwili złożenia wniosku, a pierwsze czynności zostały podjęte po upływie 9 miesięcy od wszczęcia postępowania. Wedle skarżącej organ naruszył zasadę zaufania organów administracji publicznej, gdyż nakładając karę pieniężną nie uwzględnił faktu, że brak pozwolenia wodnoprawnego spowodowany był zaniechaniem organu Podkreślano także, że organ odstąpił od wymierzenia kar administracyjnych za brak pozwolenia wodnoprawnego za II i III kwartał 2024 r. W dalszej kolejności argumentowano ziszczenie się przesłanek do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z art. 189f § 1 k.p.a., co również wiązano z brakiem winy skarżącej w braku pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei naruszenie przepisów prawa materialnego argumentowano cytowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dotyczącym odstąpienia od nakładania kary w sytuacji czasowego braku pozwolenia wodnoprawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026, poz. 143, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu, podlegała decyzja Dyrektora RZGW utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora ZZ z dnia 14 lutego 2025 r., wymierzającą Gminie N. za okres I kwartału 2024 r., administracyjną karę pieniężną w wysokości 62 450,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącymi wylotami nr [...], [...], [...] i [...] do wód rzeki C. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 389 pkt 1 p.w. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne, jedną z nich – w myśl art. 35 ust. 7 p.w. – jest odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Stosownie do art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) p.w., opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zgodnie zaś z art. 270 ust. 11 p.w., opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. Z art. 389 pkt 1 p.w. wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, na usługi wodne wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Zgodnie zaś z art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w., administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. W myśl art. 472aa ust. 2 p.w., administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy organ Wód Polskich, a w odniesieniu do Wód Polskich - minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. W przypadku odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód (art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w.). Z powyższych przepisów wynika, że odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast stanowi usługę wodną, z którą wiąże się obowiązek uiszczania opłaty stałej i opłaty zmiennej oraz obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Korzystanie z ww. usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego sankcjonowane jest administracyjną karą pieniężną, wyliczaną w oparciu o zasady wynikające z art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. Celem bezpośrednim sankcji ustanowionej w normie prawnej zawartej w art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. jest doprowadzenie do działania zgodnego z prawem poprzez nakłonienie strony do uzyskania wymaganej zgody wodnoprawnej na korzystanie z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Celem pośrednim wynikającym z ww. przepisu jest natomiast dążenie do zapewnienia ochrony wód, w szczególności poprzez przestrzeganie warunków wprowadzania zanieczyszczeń zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym. Istotne znaczenie dla skuteczności nakładanej administracyjnej kary pieniężnej ma przy tym prewencja ogólna polegająca na oddziaływaniu na podmioty korzystające z wód w sposób nieuregulowany w stosownym pozwoleniu wodnoprawnym, której brak może skutkować poniesieniem odpowiedzialności prawnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA). W realiach badanej sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca w I kwartale 2024 r. korzystała z usługi wodnej w postaci odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, istniejącymi wylotami [...], [...], [...] i [...] do wód rzeki C. Bezspornym jest także to, że korzystając z tej usługi w podanym kwartale skarżąca nie posiadała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja bowiem Starosty N. z dnia 8 kwietnia 2014 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami [...], [...], [...] i [...] do rzeki C. wygasła 20 sierpnia 2023 r. Skarżąca dopiero w dniu 14 grudnia 2024 r., tj. 116 dni po upływie okresu obowiązywania przywołanego pozwolenia wodnoprawnego z 2014 r., złożyła do właściwego organu wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. W świetle zatem przywołanych okoliczności nie budzi wątpliwości, iż w realiach badanej sprawy wystąpiła przesłanka do wymierzenia spornej kary administracyjnej. Z punktu widzenia materialnoprawnych podstaw wymierzenia tejże kary istotna jest wyłącznie okoliczność legitymowania się lub nie pozwoleniem. Skoro bowiem skarżąca nie legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym wymaganym w świetle p.w., to zaktualizowała się podstawa do nałożenia kary, w związku z czym trafnie organy przyjęły, że istnieje podstawa do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Przepis bowiem z art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni nakazuje wymierzyć karę podmiotowi, który działał wbrew obowiązującym regulacjom. Samo zaś wyliczenie należnej kary na podstawie art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. nie nastręczało żadnych problemów i zostało wyliczone przez organy administracji prawidłowo jako 500% opłaty zmiennej, która ustalona została skarżącej w informacji z dnia 2 października 2024 r. Sąd podzielił przy tym twierdzenia dyrektora RZGW, iż w realiach badanej sprawy nie znajduje zastosowania przepis z art. 189d k.p.a. Zgodnie bowiem 472c pkt 3 p.w. w zakresie nieuregulowanym w ustawie p.w. do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472aa ust. 1 stosuje się przepisy działu IVa k.p.a. Natomiast, jak stanowi art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1), odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2), terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej (pkt 3), terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej (pkt 4), odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej (pkt 5), udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej (pkt 6) - przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. W zakresie przesłanek nałożenia spornej kary pieniężnej i ustalenia jej wysokości, mają zastosowanie przepisy p.w., które - w odniesieniu do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - w art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. ściśle wskazują wysokość kary. Stąd należy przyjąć, że zasady wymiaru administracyjnej kary pieniężnej zostały wprost wskazane w art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w., przez co brak jest podstaw do stosowania w takim wypadku dyrektyw wymierzania administracyjnej kary pieniężnej z art. 189d k.p.a., ponieważ te mogą mieć zastosowanie w sytuacji, w której administracyjna kara pieniężna jest ustawowo określana w formie tzw. "widełek" i organ ma możliwość ustalenia administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości w ustawowo unormowanym zakresie. Administracyjne kary pieniężne za zachowania naruszające przepisy p.w., których wysokość została bezwzględnie oznaczona przez ustawodawcę, nie pozostawiają zaś organowi luzu decyzyjnego w zakresie wymiaru kary. Z tego też względu sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 189d k.p.a. przez jego niezastosowanie nie mógł zostać uwzględniony. Nie można przy tym uznać, że w niniejszym przypadku sam brak miarkowania wysokości kary jest niezgodny z konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Po pierwsze bowiem nie sposób przyjąć, że już sam sztywny wymiar administracyjnej kary pieniężnej z założenia musi prowadzić do nieproporcjonalności sankcji, a po drugie jakkolwiek ustawodawca wskazał, iż przepis z art. 189d nie ma zastosowania, to już jednak znajduje zastosowanie przepis z art. 189f k.p.a. normujący przesłanki odstąpienia od nałożenia kary. Tym samym postulatowi uwzględnienia indywidualnych okoliczności danej sprawy przy wymierzaniu kary administracyjnej służy ta ostatnia regulacja pozwalająca na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w szczególnych przypadkach, m.in. jeżeli waga naruszenia jest znikoma a strona zaprzestała naruszania prawa. Zapewnia ona dostateczną ochronę podmiotów popełniających delikt administracyjny w tych przypadkach, w których jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, nie pozbawiając jednocześnie organów możliwości nakładania kar administracyjnych tam, gdzie dochodzi do nadużyć (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA). Możliwość zaś zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy przepisu z art. 189f k.p.a. została przez organy w sprawie rozważona, przeanalizowana, w rezultacie czego uznały, iż w sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzania kary. Stosownie do art. 189f § 1k.p.a.: organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Natomiast zgodnie z art. 189f § 2 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie zaś z art. 189f § 3 k.p.a. organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Jak zasadnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 1 lutego 2026 r. (sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA) przesłanka z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. ma niewątpliwe charakter ocenny i wymaga poczynienia przez organ dostatecznych rozważań co do jej ewentualnego zaistnienia. W orzecznictwie wskazuje się, że znikome naruszenie prawa to naruszenie niewielkie, przy kwalifikacji którego należy wziąć pod uwagę wagę dobra chronionego normą sankcjonowaną, a zatem dobra wspólnego jakim jest środowisko (zasoby wodne), skalę naruszenia, jego czasokres, skutki, czy było ponawiane, jak też zawinienie po stronie podmiotu naruszającego. Oceniając wagę naruszenia prawa można także posiłkować się treścią art. 189d k.p.a., przedstawiającego dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Wśród nich są więc np.: okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzeba ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony, czas trwania tego naruszenia, częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju, uprzednie ukaranie za to samo zachowanie, stopień przyczynienia się strony, wysokość osiągniętej korzyści. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 9 kwietnia 2025 r. III SA/Po 28/25, wyrok WSA w Rzeszowie z 19 listopada 2025 r. II SA/Rz 1103/25). Jak wynika z akt sprawy i co było przedmiotem ustaleń organów oraz oceny Sądu, skarżąca naruszyła zakaz działania polegającego na korzystaniu z usług wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie zaś z art. 1 p.w. ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 2 p.w., w gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. W doktrynie wskazuje się na pierwszoplanowe znaczenie wskazanej w art. 1 p.w. problematyki gospodarowania wodami, w ramach którego istotę regulacji określa zasada zrównoważonego rozwoju, w tym w odniesieniu do takich kwestii, jak korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Należy w tym miejscu nadmienić, że źródłem zasady zrównoważonego rozwoju jest prawo unijne, a konkretnie art. 11 (poprzednio artykuł 6 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 26 października 2012 r. (Dz. Urz. UEC Nr 326, str. 47). Wskazuje się także, że obowiązek ochrony środowiska, adresowany jest do władz publicznych, o czym mowa w art. 74 Konstytucji RP, ale też do każdego podmiotu korzystającego ze środowiska, co unormowano w art. 86 Konstytucji RP (por. P. Szuwalski, Prawo wodne. Komentarz do wybranych przepisów. Lex/el. 2019). Istotnym elementem systemu ochrony wód mającego zapewnić realizację zasady zrównoważonego rozwoju jest (stosownie do art. 1 p.w.) zarządzanie zasobami wodnymi, które z kolei obejmuje w szczególności kontrolę gospodarowania wodami dotyczącą przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy, o czym stanowi art. 334 pkt 2 p.w. Pozwolenie wodnoprawne, będące decyzją adresowaną do konkretnego podmiotu, służy zatem zapewnieniu realizacji powyższych zasad poprzez określenie konkretnych warunków szczególnego korzystania z wód czy też usług wodnych, do przestrzegania których zobowiązany jest właśnie adresat tej decyzji. W konsekwencji uprawniona jest teza, że szczególne korzystanie z wód oraz usług wodnych przez podmiot nie legitymujący się taką decyzją jest zachowaniem godzącym w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 423/25, CBOISA). Oceniając zatem wagę naruszonego zakazu określonego zachowania bez wymaganego przepisami pozwolenia wodnoprawnego a także wagę (ciężar gatunkowy) samego naruszenia w zakresie istoty naruszonego dobra prawnie chronionego, należy wskazać, że brak jest podstaw do uznania, aby była to waga znikoma. Ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody wodnoprawnej jest znaczący, gdyż stanowi naruszenie podstawowych obowiązków prawnych związanych z gospodarką wodną. Działanie takie godzi w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Odstąpienie od wymierzenia sankcji administracyjnej za brak pozwolenia musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe. Nie można deprecjonować wartości pozwolenia wodnoprawnego, jako instrumentu formalnego regulacji korzystania z zasobów wodnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 listopada 2025 r., II SA/Lu 514/25, CBOSA). W nawiązaniu do powyższego, w ocenie Sądu, nie stanowi wystarczającej podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary fakt późniejszego złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przez skarżącą z uwagi na wskazane okoliczności finansowe oraz zmiany personalne. Warunkiem bowiem niezbędnym legalnego korzystania z niniejszej usługi wodnej było legitymowanie się stosownym pozwoleniem i dołożenie należytej staranności w pozyskaniu kolejnego lub skorzystania z uproszczonej procedury uzyskania przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia. Zgodnie bowiem z art. 414 ust. 1 pkt 1 p.w. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Jednakże, zgodnie z ust. 2 art. 414 p.w., pozwolenia wodnoprawne na usługi wodne nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Nadto w ust. 3 art. 414 p.w. ustawodawca przewiduje uproszczony proces uzyskiwania przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia, bowiem do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. Nie zachodzi w tym przypadku konieczność wydatkowania środków na sporządzenie nowego operatu wodnoprawnego. Mimo jednak, wskazanej uproszczonej procedury zastrzeżonej dla takiej sytuacji, związanej z brakiem konieczności sporządzania nowego operatu wodnoprawnego, skarżąca nie złożyła wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia. Nadto, z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wystąpiła dopiero po upływie 116 dni od kiedy przestało obowiązywać posiadane wcześniej pozwolenie wodnoprawne przez co zasadnie przyjął organ, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w kwestii uregulowania stanu formalnoprawnego. Z oczywistych względów, w takiej sytuacji brak jest podstaw do twierdzeń, że zachowanie skarżącej zasługuje na ocenę w kategoriach znikomego naruszenia prawa. Trudno uznać, że tolerowanie sytuacji bezprawnego korzystania z usługi wodnej przez dłuższy okres czasu i zaniechanie skorzystania z uproszczonej procedury z art. 414 p.w., która nie wymaga tak istotnych nakładów finansowych, świadczy o dochowaniu przez skarżącą należytej staranności. Nadto nie można nie dostrzec, że skarżąca jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego i wykonuje zadania własne w zakresie zbiorowego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Stanowi to istotną zaś okoliczność, gdyż od podmiotów publicznych, należy oczekiwać podwyższonej miary staranności w wypełnianiu ich obowiązków publicznoprawnych. To więc właśnie od takich publicznych podmiotów należy w szczególności wymagać, by przestrzegały obowiązujących regulacji prawnych. Innymi słowy, staranność w działaniu takiego podmiotu powinna być nawet wyższa niż w przypadku "zwykłego" obywatela. Bez znaczenia pozostaje też fakt, mocno akcentowany w skardze, że organ, do którego wystąpiono ze stosownym wnioskiem, przez okres 11 miesięcy nie wydał decyzji, a pierwsze czynności w sprawie podjął po upływie ponad 9 miesięcy. Stronie przysługiwały właściwe środki do zwalczania tzw. milczenia organu takie jak skarga na bezczynność czy przewlekłość. Nie ma jednak w aktach administracyjnych dowodów na to, aby takie kroki prawne zostały podjęte. Dodatkowo okoliczność ta nie może stanowić podstaw do analizy w sprawie dotyczącej korzystania z wód bez stosownego pozwolenia, w sytuacji gdy strona złożyła wniosek o nowe pozwolenia, co prawda jeszcze przed kwartałem, za który naliczono karę ale 4 miesiące po wygaśnięciu wcześniejszego pozwolenia. Wiadomym pozostaje, że w celu wydania decyzji organ musi przeprowadzić stosowne czynności, a to z kolei powoduje upływ czasu. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym nie są też trafne argumenty dotyczące odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód za II i III kwartał 2024 r., w rzekomo niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, w sytuacji naliczenia kary za I kwartał 2024 r. Zauważyć przyjdzie, że w zakresie naliczenia przedmiotowych kar za I czy II i III kwartał 2024 r. nie można przyjmować istnienia niezmienionego stanu faktycznego i prawnego. Otóż procedując odnośnie I kwartału 2024 r. organ miał podstawy do oceny, że Gmina nie dochowała należytej staranności w podjęciu stosownych kroków celem uzyskania nowego pozwolenia. Skoro bowiem wniosek o nowe pozwolenie złożono 3 miesiące po utracie ważności wcześniejszego pozwolenia i zaledwie dwa tygodnie przed I kwartałem 2024 r., za który naliczono karę, sytuacja jest odmienna od pozostałych kwartałów, w stosunku do których odstąpiono od wymierzenia kary. W przypadku II i III kwartału 2024 r. wiadomym już dla organu było, że odstęp czasowy od dnia, w którym strona złożyła wniosek do II i III kwartału 2024 r. jest znaczny, co niewątpliwie mogło mieć znaczenie przy zajęciu innego stanowiska względem tych kwartałów. Sąd nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zwłaszcza, wskazanego w skardze, naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 12, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny. Względem naruszenia art. 35 § 1 i 3 k.p.a. zaznaczyć trzeba, że tego rodzaju zarzut wywodzony z długotrwałego rozpoznawania wniosku o udzielnie pozwolenia wodnoprawnego nie może być skuteczny odnośnie postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w ramach którego zapadła zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzającą. W niniejszej sprawie organ I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z wód bez wymaganego pozwolenia poinformował stosownym zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2025 r. Samą decyzję wydano w dniu 14 lutego 2025 r., a więc w terminie o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Skarżąca Gmina wiąże w istocie z innym postępowaniem dotyczącym wydania pozwolenia wodnoprawnego. Z tej też przyczyny zarzut ów wymyka się spod kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.