II SA/Wr 553/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 19 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy rozgraniczenia nieruchomości postanawia postanawia: odrzucić skargę.

D. W., M. W., J. W. i M. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 19 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy rozgraniczenia nieruchomości postanawia. Pismem z dnia 14 września 2012 r. Sąd wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 sierpnia 2012 r. wysokość wpisu ustalono w kwocie 200 zł. W zakreślonym terminie M.W. i J. W. nie uiścili wymaganego wpisu, natomiast D. i M. W. złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OZ 122/13, tut. Sąd odmówił małżonkom W. przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. D. i M. W. złożyli kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. tut. Sąd odrzucił skargę w części dotyczącej J. W. i M. W.. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 r., tut. Sąd ponownie odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Natomiast postanowieniem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OZ 964/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione od tego postanowienia przez skarżących. Wykonując prawomocne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 sierpnia 2012 r. w sprawie uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pismami z dnia 5 września 2013 r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego (k. 219 i 220). W zakreślonym terminie D. i M. W. nie uiścili wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uiścili w terminie wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej obecnie sprawie wyjaśnić trzeba, że D. i M. W. byli zobowiązani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Do uiszczenia tej opłaty wezwano skarżących w dniu 2 października 2012 r. (k. 13 i 15 akt sądowych). Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącym prawa pomocy oraz prawomocnym zakończeniu postępowania dotyczącego wysokości ustalonego w sprawie wpisu, wezwania do uiszczenia wpisu sądowego doręczono im w dniu 24 września 2013 r. (zwrotne potwierdzania odbioru k. 221 i 222). Trzeba zatem powiedzieć, że ostatecznie termin do uiszczenia wpisu biegł do dnia 1 października 2013 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżący wystosowali kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Oceniając zaistniałą sytuację faktyczną przez pryzmat obowiązującego porządku prawnego należy stwierdzić, że po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i wyznaczyć ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazać rygor jej niewykonania. Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądowym, jeżeli strona skarżąca po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12; postanowienie Sądu Najwyższego z 09.12.2002 r., III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Stanowisko takie sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania, nawet jeśli zostało dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do skarżącej po wydaniu prawomocnego postanowienia (por. postanowienie NSA z 10.05.2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, CBOSA). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Co za tym idzie, skutkować by to mogło nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. W tym kontekście nadmienić należy, że po ponownym wezwaniu o wpis skarżący w okresie niespełna 6 m-cy już dwukrotnie ponawiali swoje wnioski w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej obecnie sprawy, sąd odrzucił skargę, ponieważ wymagany wpis sądowy nie został uiszczony w terminie, a zatem skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana. W związku z tym, sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.