II SA/Wr 425/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. D. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2014 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia .... w przedmiocie uznania wniesionych zarzutów za nieuzasadnione postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł skarżący w piśmie z dnia 14 lipca 2014 r. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia od kosztów sądowych. Mając na uwadze, iż skarżący- pomimo wezwania- nie złożył w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił jego wniosek bez rozpoznania. W sprzeciwie z dnia 8 września 2014 r. skarżący oświadczył, że nie zgadza się ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonym zarządzeniu, że w dniu 13 sierpnia 2014 r. upłynął mu termin na złożenie wniosku albowiem pismo z dnia 29 lipca 2014 r. pt. "Doręczenie formularza PPF" nie zawierało terminu w jakim miał przesłać ww. formularz i nie zawierało pouczenia, czym naruszono art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.). Skarżący dotychczas nie przesłał do Sądu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie mu prawa pomocy. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu zostało on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być złożony na urzędowym formularzu (według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245)) i winien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o jej stanie majątkowym i dochodach (art. 252 § 1 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący o obowiązku złożenia wniosku na urzędowym formularzu został pouczony zarówno w zarządzeniu z dnia 2 lipca 2014 r. wzywającym do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jak i później w zarządzeniu referendarza z dnia 21 lipca 2014 r.. Nadto wysłano do niego w dniu 29 lipca 2014 r. ponownie formularz wniosku, a całą kwestię jeszcze raz wyjaśniono w zarządzeniu referendarza z dnia 26 sierpnia 2014 r. Podkreślić należy, że nie jest to dla wnioskodawcy pierwsze postępowanie przed sądem administracyjnym i konieczność złożenia wniosku na urzędowym formularzu oraz termin na jego złożenie były skarżącemu już kilkakrotnie wyjaśniane. Pismo z dnia 29 lipca 2014 r. było tylko pismem dodatkowym, przewodnim do załączonego formularza wniosku i nie musiało zawierać pouczenia o terminie na jego złożenie, gdyż ww. kwestia została wskazana w doręczonym wcześniej skarżącemu zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2014 r.. Co ciekawe skarżący po otrzymaniu formularza wniosku – pomimo wątpliwości jakie się w nim rodziły- nie podjął działań w celu ustalenia terminu na złożenie wniosku (np. zatelefonował do Sądu) tylko pozostał w bezczynności. Zauważyć należy, iż z treści sprzeciwu skarżącego nie wynika aby istniały obiektywne przeszkody uniemożliwiające mu niezwłoczne wypełnienie i przesłanie do Sądu doręczonego mu formularza wniosku. Mając na uwadze, że wnioskodawca do chwili obecnej nie nadesłał wniosku w wymaganej przez ustawę formie, na podstawie art. 257 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.