II SA/Wr 386/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 386/20 oraz o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie ze skargi E. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości postanawia: I. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 386/20; II. odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.

R. K. (dalej: "skarżący, strona skarżąca") pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r., nadanym w dniu 13 kwietnia 2021 r., zwrócił się do tut. Sądu o prawidłowe doręczenie odpisu sentencji wyroku z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 386/20, oraz z ostrożności w przypadku uznania przez Sąd, że odpis został prawidłowo doręczony, o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 386/20, wstrzymanie wykonania orzeczenia zapadłego w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku, sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku z dnia 4 marca 2021 r. oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2020 r. nr SKO [...], doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. Uzasadniając brak doręczenia, skarżący podkreślił, że nie została mu przekazana przesyłka, ani zawiadomienie o pozostawieniu jej w placówce pocztowej, celem umożliwienia odbioru. Jego zdaniem, nie zostały podjęte próby doręczenia przesyłki, a pracownik poczty nie pozostawił odpowiednich zawiadomień. W odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu, powołując się na brak prawidłowego zawiadomienia o awizowaniu przesyłki, na pogorszenie stanu zdrowia oraz możliwość zakażenia wirusem SARS CoV 2 jego oraz najbliższych członków rodziny, skarżący wskazał, że doszło do niezawinionego uchybienia terminu. Wyjaśnił, że ze względu na zły stan zdrowia wykonał test na obecność wirusa SARS-CoV 2 którego dopiero ponowny wynik uzyskany w dniu [...] lutego 2021r., okazał się negatywny. Pozostawanie przez 2 dni w świadomości bycia chorym i towarzyszące temu objawy wywarły na niego duży wpływ i obawy co do stanu zdrowia. W tym też okresie pogorszeniu uległ stan zdrowia jego rodziców i teściów, którzy zostali poddani szczepieniu (w dniach [...] lutego 2021 r., [...] marca 2021 r. i [...] marca 2021 r.), w czym skarżący upatruje przyczyny wystąpienia u nich objawów wskazujących na SARS-Cov 2. Powyższa sytuacja spowodowała, że jego obawy o stan zdrowia nasiliły się i skoncentrował się (wraz z małżonką) na niesieniu pomocy rodzicom. Ze względu na ich stan zdrowia - z uwagi na niezależne przyczyny – nie miał możliwości skonsultowania z małżonką zawartości przesyłki sądowej którą odebrała z poczty w dniu [...] marca 2021 r. Według skarżącego, ogół powyższych okoliczności związanych ze stanem zdrowia jego i członków rodziny, spowodował, że we wskazanym okresie nie był w stanie należycie dbać o sprawy niezwiązane ze stanem zdrowia. Jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu skarżący wskazał dzień [...] kwietnia 2021 r. (a następnie jako [...] kwietnia 2021 r. – przyp. Sąd), jako że właśnie wtedy skonsultował swoją sytuację z prawnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej jako p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 i 2. p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że przywrócenie terminu jest możliwe pod następującymi warunkami: 1) nastąpiło uchybienie terminu do dokonania czynności, 2) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, 3) dokonała jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, 4) uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz 5) w wyniku uchybienia terminu powstały dla strony ujemne skutki procesowe. W realiach rozpoznawanej sprawy istotne jest, że skarżący kwestionuje skuteczność doręczania przesyłki zawierającej odpis sentencji wyroku wraz z pouczeniem o środkach i terminie zaskarżenia wskazując, że nie otrzymał pierwszego i drugiego awiza przesyłki sądowej i nie miał wiedzy, że taka przesyłka została do niego skierowana. Zdaniem strony, doręczenie nastąpiło z naruszeniem art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a który wymaga złożenia awiza w skrzynce pocztowej adresata. Jednocześnie, na potrzeby wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, skarżący wskazuje powyższą okoliczność jako jedną z przyczyn niezawinionego przez niego uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. W związku z powyższym wskazać należy, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w sytuacjach, gdy strona nie dokonała w terminie czynności. Wówczas nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, strona wykazuje brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności. Natomiast w przypadku, gdy strona twierdzi, że termin nie rozpoczął swojego biegu, albowiem dokonano nieprawidłowego doręczenia, nie ma możliwości przywrócenia terminu. Nie można bowiem przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. Jest to bowiem konsekwencją tego, że strona nie może uchybić terminowi, który jeszcze nie rozpoczął biegu. W orzecznictwie nie ma spójności co do tego, czy ocena dokonania doręczenia zgodnie z przepisami prawa a w konsekwencji, ustalenie od jakiej daty należy liczyć termin do dokonania danej czynności, czyniona jest w postanowieniu mającym za przedmiot badanie spełnienia przesłanek pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia ze względu na uchybienie terminu, czy też może być czyniona w postanowieniu rozpoznającym wniosek o przywrócenie terminu. Wyrażany jest pogląd, że ustalenia w powyższym zakresie czynione są w ramach odrębnego rozstrzygnięcia (np. postanowienie o odrzucenie wniosku – por. NSA w postanowieniu z dnia 28 lipca 2002 r., I FZ 127/20, CBOSA) ale także wskazuje się, że kwestia rozpoczęcia biegu terminu do dokonania danej czynności procesowej powinna zostać oceniona w postępowaniu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Jeżeli nie doszło do rozpoczęcia biegu terminu, a strona wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie, to wniosek taki jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. (por. NSA w postanowieniu z dnia 13 października 2020 r. II OZ 768/20 CBOSA). Mając na uwadze, że w realiach niniejszej sprawy nie zostało jeszcze wydane postanowienie o odrzuceniu wniosku, które pozwalałoby skarżącemu kwestionować ocenę dotyczącą terminowości złożenia wniosku a istotna część argumentacji wnioskodawcy opiera się na zarzucie nieskuteczności doręczenia przesyłki sądowej zawierającej odpis wyroku, Sąd dokonał oceny kwestii dotyczącej skuteczności rozpoczęcia biegu terminu do złożenia ww. wniosku, przychylając się do drugiego z wyżej przedstawionych stanowisk orzeczniczych. W tym względzie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Z akt sądowych wynika, że przesyłka zawierająca odpis sentencji wyroku wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia – w tym o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia wyroku - skierowana została osobno do R. K. i osobno do E. K. na wskazany przez nich w skardze adres do korespondencji. Przesyłka skierowana do E. K., po awizowaniu które miało miejsce w dniu [...] marca 2021 r. została przez nią odebrana osobiście w dniu [...] marca 2021 r. Zgodnie natomiast z adnotacjami widniejącymi na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (dalej jako z.p.o) przesyłka skierowana do R. K. awizowana była przez doręczyciela w dniu [...] marca 2021 r oraz powtórnie w dniu [...] marca 2021 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu [...] marca 2021 r. jako nieodebrana w terminie. Na dowodzie doręczenia (z.p.o) znajduje się stosowna adnotacja doręczyciela wraz z podpisem, z której wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób wskazany w pkt 1, pozostawiono ją do dyspozycji adresata we wskazanym urzędzie pocztowym a zawiadomienie o tym fakcie, w dniu [...] marca 2021 r. umieszczono w na drzwiach adresata – przy czym zauważyć należy, że takie miejsce pozostawienia awiza dopuszczone jest przepisem art. 73 § 2 p.p.s.a. Z adnotacji na kopercie i z.p.o wynika, że próbę powtórnego doręczenia podjęto [...] marca 2021 r. a wobec nie zastania adresata zostało sporządzone powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji o czym świadczy adnotacja na kopercie "awizowano powtórnie dnia [...].03.21" opatrzona podpisem doręczyciela. W ocenie Sądu zwrócona do akt sprawy koperta zawierająca przesyłkę sądową oraz z.p.o. stanowią dowody potwierdzające skuteczne jej doręczenie skarżącemu w dniu [...] marca 2021 r. Skarżący kwestionując prawidłowość doręczenia odpisu sentencji wyroku swoją argumentację opiera na twierdzeniu, że nie otrzymał pierwszego jak i drugiego awiza w związku z powyższym próba doręczenia przesyłki została podjęta z naruszeniem art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a., który wymaga pozostawienia awiza w skrzynce oddawczej adresata zarówno przy pierwszej jak drugiej próbie doręczenia Wskazać zatem trzeba, że w art. 73 p.p.s.a. przewidziana została instytucja doręczenia zastępczego, która rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia podyktowane jest potrzebą ochrony biegu postępowania sądowego przed jego zatamowaniem wskutek nieodebrania pisma sądowego prze stronę. Co ważne, domniemanie w zakresie skutecznego doręczenia przesyłki może zostać obalone, gdy adresat wykaże, że mimo zastosowania tej formy doręczenia pismo nie zostało doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Przykładowo strona może podważyć skuteczność doręczenia w sytuacji, gdy dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (por. wyrok NSA z 12 maja 2006 r. II FSK 709/05). Do obalenia domniemania doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. nie jest jednak wystarczające samo twierdzenie strony, że nie zostało jej doręczone ani pismo sądowe, ani awizo (por. NSA w postanowieniu z dnia 17 marca 2021 r. III OZ 159/21). Przedstawiona wcześniej argumentacja skarżącego nie obala opisanego wyżej domniemania. Strona ograniczyła się do tylko do zanegowania doręczenia jej pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. nie przedstawiając żadnych okoliczności, które podważyłyby ustalenia wynikające z dokumentu, jakim jest druk zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz z adnotacji doręczenia na kopercie. Poza oświadczeniem skarżącego, w sprawie nie ma żadnego innego dowodu, że przesyłka nie była awizowana. Nie uruchomił on bowiem postępowania reklamacyjnego i nie wykazał aby formalnie kwestionował u operatora ewentualne nieprawidłowości związane z doręczeniem przesyłki przez pracownika poczty. Twierdzenia skarżącego, że nie pozostawiono pierwszego awiza budzić muszą zresztą uzasadnione wątpliwości, jeśli uwzględnić, że w tym samym czasie i pod tym samym adresem pozostawiono awizo dla E. K., która w związku z tym odebrała przesyłkę w dniu [...] marca 2021 r. Tym samym w dniu [...] marca 2021 r. małżonka skarżącego znała już treść orzeczenia sądowego. W tej sytuacji, podstawą do uwzględnienia twierdzenia skarżącego o nieskuteczności doręczenia nie może być samo jego oświadczenie, że nie otrzymał on awiza niepoparte żadnymi obiektywnymi dowodami (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r. II FSK 1020/17). Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, gdyż w każdej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia zastępczego przez zwykłe oświadczenie, że nie otrzymała awiza (tak NSA w postanowieniu z dnia 21 listopada 2018 r. II OZ 1176/18). Uznanie skuteczności doręczenia przesyłki sądowej zawierającej odpis sentencji wyroku oznacza, że z dniem [...] marca 2021 r. rozpoczął się bieg siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który upłynął bezskutecznie z dniem [...] kwietnia 2021 r. Okoliczność ta pozwala rozpoznać wniosek R. K. o przywrócenie uchybionego terminu. Wniosek ten złożony został w dniu [...] kwietnia 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej). Co do daty ustania przyczyny uchybionego terminu skarżący raz wskazał dzień [...] kwietnia 2021 r., raz [...] kwietnia 2021 r. Obie podane daty pozwalają jednak przyjąć, że dochowany został termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżący spełnił także przesłanki formalne określone w art. 87 § 4 p.p.s.a. Przystępując do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu wskazać należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi wówczas, gdy zachowanie strony odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności jakiej w prowadzeniu spraw można domagać się od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zatem o braku winy w niedochowaniu terminu można mówić w przypadku stwierdzenia, że strona dołożyła należytej staranności by dochować czynności procesowej w terminie lecz dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takiej, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i która powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywrócenie terminu usprawiedliwia zatem zaistnienie wyłącznie nagłych, obiektywnych, niezależnych od wiedzy i woli strony okoliczności, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie. Przy ocenie braku winy strony w uchybieniu terminu Sąd uwzględnia zatem nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności w terminie ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dochowaniu terminu (por. orzeczenia NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. II OSK 2401/17, z dnia 10 sierpnia 2017 r. II GZ 599/17 dostępne CBOSA). Innymi słowy, przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas biegu terminu, aż do wniesienia wniosku o jego przywrócenie. Podkreślić należy, że to na stronie, która uchybiła terminowi, spoczywa obowiązek wykazania braku winy. Wprawdzie brak winy w uchybieniu terminu zainteresowana strona powinna uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania co ma być udogodnieniem dla strony, lecz jednocześnie uprawdopodobnienie powinno uwiarygodniać staranność strony oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W rozpoznawanej sprawie, jako przyczyny uchybienia terminu skarżący wskazywał: brak wiedzy o przesyłce sądowej w związku z brakiem prawidłowego jej awizowania oraz ogół okoliczności związanych z pogorszeniem się jego stanu zdrowia, stanu zdrowia rodziców i teściów oraz obawy o zdrowie najbliższych w związku z możliwością zakażenia wirusem SARS CoV 2. W kontekście poczynionych wcześniej uwag, podnoszone przez skarżącego motywy wskazujące jako przyczynę niezawinionego uchybienia terminu brak wiedzy o przesyłce zawierając odpis sentencji wyroku ze względu na brak awiza (a więc nieskuteczność doręczenia) nie mogły przynieść zamierzonego skutku. W piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy strony w uchybieniu terminu zaliczyć można, między innymi, nieprawidłowości w doręczeniu pisma (por. B Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz B. Adamiak, 2011. S. 283,557), chodzi tu jednak nieprawidłowości w konsekwencji których doręczenie jest wprawdzie wadliwe, jednak skuteczne. Nie mogą natomiast być to tego rodzaju nieprawidłowości, które – jak w niniejszej sprawie – miałyby wykluczać skuteczność doręczenia, gdyż wówczas nie rozpoczyna się bieg terminu i nie może dojść do jego uchybienia. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się natomiast na założeniu, że przesyłka została skutecznie doręczona, a uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Nadto jak wcześniej wykazano, argumentacja skarżącego nie obalała domniemania, że procesowi zawiadamiania adresata o nadejściu przesyłki nie towarzyszyły nieprawidłowości. Samo bowiem twierdzenie o niepozostawieniu awiza, bez wskazania okoliczności zmierzających do uprawdopodobnienia tego faktu, nie wystarcza do wykazania braku winy w uchybieniu terminu i nie może stanowić przeciwdowodu wobec dowodu z koperty i z.p.o. Także podnoszone we wniosku okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego i jego najbliższych nie uwiarygadniają braku winy w uchybieniu terminu. Z uwagi na pogorszenie się stanu zdrowia E. K. (małżonki) skarżący wykonał bowiem test na obecność koronawirusa, który najpierw dał wynik pozytywny a potem (w dniu [...] lutego 2021 r.) negatywny. Okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego i jego małżonki miały zatem miejsce na długo przed rozpoczęciem biegu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku i przed tym terminem ustąpiły. Z wniosku E. K. wynika bowiem, że w dniu [...] marca 2019 r. była już w pełni sił. Przeszkody w postaci pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego i jego małżonki, i związane z tym obawy nie miały więc miejsca w czasie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i nie pozostają z nim w związku przyczynowym. Tym samym nie stanowią okoliczności usprawiedliwiającej uchybienie terminu. Takiej okoliczności nie stanowi także świadomość możliwości zakażenia się i ewentualnych powikłań, która jak wskazuje skarżący, trwała dwa dni - do chwili uzyskania w dniu [...] lutego 2021 r. negatywnego testu. Skarżący powołuje się także na pogorszenie stanu zdrowia rodziców i teściów wskazujące na możliwość zakażenia się przez nich wirusem SARS CoV 2. Strona ogólnie podaje, że do pogorszenia ich stanu zdrowia doszło "w tym okresie" (w którym pogorszył się jego stan zdrowia) oraz, że "zbiegło się w czasie ze szczepieniami na koronawirusa", które jego mama odbyła dnia [...] marca 2021r. teść dnia [...] lutego 2021 r. a teściowa [...] kwietnia 2021 r. Przedstawione okoliczności także nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu. Po pierwsze, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów medycznych potwierdzających, że faktycznie doszło do pogorszenia stanu zdrowia wskazanych członków rodziny w takim stopniu, że uniemożliwiłoby mu to sporządzenie i nadanie wniosku o uzasadnienie. Stan zdrowia nie może bowiem zostać uznany za przesłankę wskazującą na brak winy w uchybieniu terminowi, jeżeli poza wskazaniem na problemy zdrowotne strona nie poparła ich dokumentami pochodzącymi od lekarza czy instytucji służby zdrowia, które wskazywałyby na wpływ stanu zdrowia na codzienną egzystencję i możliwość podejmowania czynności, w tym czynności związanych z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i sądowym (postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., I GZ 90/12, LEX nr 1295802). Mając na uwadze, że jedyne dokumenty przedstawione przez skarżącego dotyczą jego negatywnego testu na SARS CoV 2 (E. K. przy swoim wniosku przedstawiła swój wynik testu) nie można uznać, że okoliczność pogorszenia zdrowia rodziców i teściów została w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona. Po drugie, jeżeli pogorszenie stanu zdrowia, małżonki i teściów nastąpiło w tym samym okresie co u skarżącego, to nie mogło stanowić przeszkody w terminowym złożeniu wniosku, skoro miało ono miejsce przed rozpoczęciem biegu tego terminu. Podobnie ocenić należy przyczynę w postaci pogorszenia stanu zdrowia teściów i rodziców w związku ze szczepieniem. Jak podaje skarżący, szczepienie teścia miało miejsce [...] lutego 2021 r. - a więc jeszcze przed wydaniem wyroku i prawie miesiąc przed rozpoczęciem biegu terminu do złożenia wniosku o jego uzasadnienie, matki w dniu [...] marca 2021 r. czyli także przed rozpoczęciem biegu tego terminu a teściowej w dniu [...] kwietnia 2021 r. - czyli już po upływie uchybionego terminu. Powyższe zdarzenia nie pozostają więc w związku z biegiem terminu. Jak również wcześniej zauważono, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, że w związku z tymi zdarzeniami (w szczególności szczepieniem matki i teściowej) faktycznie doszło do pogorszenia sytuacji zdrowotnej członków jego rodziny i to w takim stopniu, że okoliczność ta uniemożliwiała mu wykonanie czynności procesowej. Strona nie uprawdopodobniła zatem, że pogorszenie stanu zdrowia jego teściów i matki uniemożliwiło mu w terminie od dnia [...] marca 2021 r. do [...] kwietnia 2021 r. wykonane czynności w postaci sporządzenia wniosku o uzasadnienie wyroku i nadania go w placówce pocztowej, bądź też zlecenia osobie trzeciej wykonania tej czynności. W tym miejscu zaznaczyć należy, że sporządzenie wniosku o uzasadnienie wyroku nie należy do skomplikowanych czynności, wymagających wiedzy prawniczej a skarżący został prawidłowo pouczony, że złożenia takiego wniosku jest warunkiem poprzedzającym możliwość zaskarżenia wyroku. Zauważyć także trzeba, że stan chorobowy członków rodziny skarżącego mógłby być ewentualnie podstawą przywrócenia terminu, ale tylko wówczas, gdyby wykazał fakt sprawowania nad nimi opieki i gdyby chodziło o chorobę która całkowicie, obiektywnie uniemożliwia opiekunom podejmowanie zwykłych (choć niecodziennych) czynności życiowych (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt I OZ 569/12). Nawet jednak brak możliwości samodzielnego działania, w przypadku opieki nad inną osobą, nie jest okolicznością bezwzględnie determinująca brak winy w uchybieniu terminu, gdyż opieka nad chorym członkiem rodziny nie uzasadnia przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, jeżeli nie wykazano, by wskazana przeszkoda była okolicznością wykluczającą możliwości zwrócenia się o pomoc do innych osób (postanowienie NSA z 14.12.2012 r., I FZ 562/12, LEX nr 1239289). Argumentując wniosek o przywrócenie terminu i powołując się na fakt opieki nad rodzicami i teściową skarżący i nie wyjaśnił, na czym opieka ta polegała i dlaczego skutkowała niemożnością dokonywania jakichkolwiek innych czynności (w tym czynności nadania wniosku). Konieczność sprawowania opieki nad inną osobą chorą wiąże się wszak z zapewnieniem podstawowych potrzeb w postaci leków, czy żywności, nie można więc uznać, że skarżący - nawet jeżeli świadczył pomoc w postaci opieki nad członkami rodziny - nie przemieszczał się i nie mógł nadać wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący nie wykazał także w żaden sposób, że sprawowanie przez niego opieki uniemożliwiało zwrócenie się do osoby trzeciej celem uzyskania pomocy w nadaniu wniosku, co z kolei pozwoliłoby dochować ustawowego terminu na jego złożenie. Skarżący wskazywała także na narastające obawy, czy stan zdrowia członków jego rodziny się nie pogorszy. Obawy o stan zdrowia bliskich osób nie uzasadniają jednak braku winy w uchybieniu terminu, jeżeli nie zostanie uwiarygodnione, że spowodowały one przeszkodę nie do przezwyciężenia w sporządzeniu i nadaniu tego wniosku. W niniejszej sprawie nie wiadomo w jaki sposób podnoszone przez stronę obawy związane z możliwością pogorszenia stanu zdrowia członków rodziny miałyby uniemożliwić mu nadanie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku lub też skorzystanie w tym zakresie z pomocy osoby trzeciej. Reasumując, w ocenie Sądu przedstawione we wniosku okoliczności nie pozwalają uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Strona nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń co do tego, że wystąpiło pogorszenie stanu zdrowia członków rodziny które uniemożliwiło mu dokonanie w terminie czynności procesowej sporządzenia i przesłania do sądu wniosku. Nie uwiarygodniła także, że przeszkodę dla wykonania tej czynności mogłyby stanowić obawy o stan zdrowia najbliższych. Tymczasem prowadzenie spraw w sformalizowanym postępowaniu sądowym wymaga od stron szczególnej staranności a przesłanka braku winy powinna być oceniana z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważaniu uchybienia spowodowanego nawet niewielkim niedbalstwem. W odniesieniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania orzeczenia Sądu, należy wskazać, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania orzeczenia nieprawomocnego. Nieprawomocny wyrok nie może być wykonany, a w konsekwencji nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. Wobec powyższego, wniosek złożony w tym względzie należało oddalić. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy oraz przytoczonych rozwiązań prawnych brak było podstaw do uwzględnienia wniosków skarżącego. Wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku podlegał oddaleniu na mocy art. 89 p.p.s.a. (pkt I sentencji postanowienia). Orzeczenie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydane zostało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).