II SA/Wr 347/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. i R. K. o udzielenie ochrony tymczasowej w sprawie ze skargi E. K. i R. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych postanawia oddalić wniosek.

E. K. i R. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] nakazujące wstrzymać roboty budowlane przy budowie budowli złożonej z płyty betonowej o wymiarach 10 m x 17 m i ściany w kształcie litery L o długości łącznej 22 m, wniesionej na działce nr [...]. W treści skargi skarżący złożyli adresowany do organu wniosek o wstrzymanie robót "związanych z utwardzeniem terenu postawieniem płotu". Ponadto pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. E. K. wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając żądanie strony skarżącej w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy nie wykazali bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie uzasadnili, że wykonanie postanowienia wstrzymującego roboty budowlane przy budowie budowli złożonej z płyty betonowej o wymiarach 10 m x 17 m i ściany w kształcie litery L o długości łącznej 22 m, wniesionej na działce nr [...] grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy wnioskodawcy nie wykazali w jaki sposób wykonanie przywołanego postanowienia wpłynie na ich sytuację i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutków, niniejszy wniosek podlegał oddaleniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.