II SA/Wr 342/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Fundacji "C." z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 21 marca 2024 r. Nr SKO.SO/41/25/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o nakazaniu usunięcia odpadów postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 26 marca 2024 r. Fundacja "C." z siedzibą w J. (dalej: strona skarżąca, Fundacja) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 21 marca 2024 r. (Nr SKO.SO/41/25/24) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o nakazaniu usunięcia odpadów. Skarga podpisana została przez M. G. Strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS). W odpowiedzi na powyższe wezwanie nadesłano pełnomocnictwo udzielone M. G. do reprezentowania Fundacji w niniejszym postępowaniu sądowym, które zostało sporządzone – jak wskazano w jego treści – w oparciu o umowę zlecenia zawartą z M. G. przez Fundację oraz podpisane przez S. J. działającego w imieniu Zarządu Fundacji, załączając jednocześnie wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei katalog osób mogących być pełnomocnikiem strony skarżącej określony został w art. 35 § 1 - § 3 p.p.s.a. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (§ 2). Osoba prawna lub zarząd spółki partnerskiej świadczący na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, mogą udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, któremu świadczą pomoc prawną - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli zostały do tego upoważnione przez ten podmiot (§ 3). W ocenie Sądu M. G. nie mógł zostać uznany za pełnomocnika strony skarżącej, albowiem nie wykazał, że jest którąkolwiek z osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy źródło umocowania M. G. miała stanowić umowa zlecenia, co wprost wynika z przedłożonego pełnomocnictwa. Sąd jednocześnie podziela prezentowane w judykaturze stanowisko, zgodnie z którym dla uznania danej osoby za pracownika z punktu widzenia możliwości reprezentowania przez nią osoby prawnej lub przedsiębiorcy w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie wystarczy samo świadczenie pracy, ale konieczne jest określenie warunków pracy w jednej z form przewidzianych w art. 2 k.p. (zob. postanowienia NSA z: 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2880/12; 13 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 784/13, publ. CBOSA). Umowa zlecenia nie kreuje stosunku pracy, a więc nie stanowi także podstawy do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym. Jednocześnie z załączonej do skargi informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS wynika, że M. G. jest wyłącznie członkiem Rady Fundacji będącej organem nadzoru w ramach Fundacji. Nie jest on członkiem zarządu Fundacji, a tym samym nie może jej reprezentować. W tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.