II SA/Wr 313/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w funkcjonowaniu wentylacji nawiewno-wywiewnej w lokalu przez zrealizowanie określonych robót budowlanych postanawia odrzucić skargę.

Opisaną w sentencji decyzją z dnia [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. nakazał D. P. i K. W. usunięcie nieprawidłowości w funkcjonowaniu wentylacji nawiewno-wywiewnej w lokalu przez zrealizowanie określonych robót budowlanych Decyzję ta została doręczono D. P. w dniu 19 lutego 2020 r., która w dniu 29 maja 2020 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a jej odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Określony w cyt. przepisie termin do złożenia skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Jest nadto terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę. W niniejszej sprawie - wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji o 30 dniowym terminie do wniesienia skargi, liczonym od daty doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. od dnia 19 lutego 2020 r. – skarżąca złożyła skargę z uchybieniem terminu, który to upłynął wraz z dniem 20 marca 2020 r. (tj. piątek). W tych okolicznościach złożona skarga podlegała odrzuceniu. Jedynie marginalnie Sąd w tym miejscu nadmienia, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie nastąpiło wstrzymanie ani zawieszenie biegu terminu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) Przepis ten stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 III 2020 r., to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero w dniu 31 III 2020 r. Ponieważ zaś ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny, hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie (skutek zawieszający bieg terminu) oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć (skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu). Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy w żadnym wypadku nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie. W konsekwencji należało stwierdzić, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia i w tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.