II SA/Wr 292/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze sprzeciwu T. S.A. z siedzibą w K. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 12 marca 2025 r., nr IF-O.7840.490.2021.RCH2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbiórkę istniejącego i budowę nowego odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda Dolnośląski, zaskarżoną decyzją z dnia 12 marca 2025 r. (nr IF-0.7840.490.2021.RCH2), uchylił decyzję Starosty Świdnickiego z dnia 8 czerwca 2021 r. (nr 893/2021; znak: WB.6740.83.2021.9.DN) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzielenia spółce T. S.A. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) pozwolenia na rozbiórkę istniejącego odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej pomiędzy istniejącymi słupami Nr [...] i [...] i budowę nowego dwutorowego odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej pomiędzy projektowanymi słupami Nr [...] i [...] (z wyłączeniem słupa Nr [...]), na terenach działek Nr [...] i [...], AM-[...], obręb [...]-O., Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], AM-[...], obręb [...]-D., Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], AM-[...], obręb [...]-S. oraz Nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], AM-[...], obręb [...]-S., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; a także wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględniając wniesiony sprzeciw w całości, decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 22 kwietnia 2025 r. (nr IF-0.7840.1.138.2025 RCH2), uchylono zaskarżoną sprzeciwem decyzję w całości oraz utrzymano w mocy ww. decyzję Starosty Świdnickiego z dnia 8 czerwca 2021 r. W tym stanie rzeczy, w odpowiedzi na sprzeciw, Wojewoda Dolnośląski wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64c § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) organ, o którym mowa w § 2 tego artykułu, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 k.p.a. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnienia autokontrolnego i decyzją z dnia22 kwietnia 2025 r. uwzględnił sprzeciw w całości i uchylił zaskarżoną sprzeciwem decyzję w całości oraz utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Świdnickiego z dnia 8 czerwca 2021 r. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżoną decyzję wyeliminowano z obrotu prawnego, a organ zgodnie z art. 64c § 5 p.p.s.a. uwzględnił sprzeciw w terminie czternastu dni od jego otrzymania i wydał nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., postępowanie sądowe mające na celu kontrolę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem stało się bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe, o czym rozstrzygnął w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 64b § 1 p.p.s.a., który stanowi, że do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej w związku z art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Działając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od sprzeciwu w wysokości 100 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Sąd wskazuje ponadto, że w tej sytuacji bezprzedmiotowe było także odrębne rozpoznawanie wniosku skarżącej o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji.