II SA/Wr 291/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty W. w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rekultywacji i zagospodarowania terenu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta W.w pkt. 1 ustalił , A.O., właściciela nieruchomości, który posiadał koncesję Starosty W.Nr [...], z dnia [...] r. na wydobywanie kopaliny ze złoża "P. [...]" metodą odkrywkową, cofniętą decyzją Starosty W. [...], z dnia [...] r., jako osobę zobowiązaną do rekultywacji i zagospodarowania gruntów o pow. [...] ha stanowiących części działek nr [...], obręb P. i [...], obręb U.M., gmina W.; w pkt 2 ustalił rolny kierunek rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt. 1 całkowicie zdegradowanych w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową, bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półproduktów, prefabrykatów, produktów ubocznych, zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów; w pkt 3 orzekł, że w ramach rolnego kierunku rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt. 1 należy wykonać: złagodzenie i wyrównanie skarp wyrobiska do kąta nachylenia skarpy 35 stopni; wyrównania dna wyrobiska; przywrócenia gruntów do użytkowania rolniczego wraz z określeniem klasyfikacji gruntów po wykonaniu rekultywacji i zagospodarowania; w pkt 4 ustalił maksymalny 5-letni termin wykonania rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt. 1 licząc od daty cofnięcia koncesji na wydobywanie kopaliny, tj. pięć lat od dnia 2 lutego 2014 r., Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r.: I. uchyliło pkt 2 osnowy zaskarżonej decyzji, w części obejmującej jego fragment w brzmieniu: "całkowicie zdegradowanych w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową, bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półproduktów, prefabrykatów, produktów ubocznych, zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów" i orzekając, co do istoty sprawy: 1) nie określiło stopnia ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów wymienionych w pkt. 1 osnowy zaskarżonej decyzji; 2) odmówiło nałożenia na A.O. obowiązku wykonania rekultywacji gruntów wymienionych w pkt. 1 osnowy zaskarżonej decyzji w ten sposób, że zostanie ona wykonana poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami zgodnie z przedstawionym projektem rekultywacji; II. w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na opisaną decyzję Kolegium złożył A. O. wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że przyjęcie, iż skarżący nie dokonał rekultywacji do dnia 2 lutego 2019 r. skutkuje nałożeniem na niego sankcji określonych w art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadmienił, że jego jedynym składnikiem majątkowym są wyłącznie grunty rolne, jako rolnik nie może być zarejestrowany jako bezrobotny, a oprócz gospodarstwa rolnego nie posiada żadnego innego majątku oraz innych źródeł utrzymania czy oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji czy postanowienia, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek strony skarżącej w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie uzasadnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono jakichkolwiek skonkretyzowanych argumentów oczy okoliczności w tym zakresie. Poprzestano jedynie na wskazaniu na niebezpieczeństwo związane z koniecznością zapłaty podwyższonej opłaty rocznej oraz lakonicznie na sytuację majątkową skarżącego i posiadane przez niego składniki majątkowe w postaci gruntów rolnych. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.