II SA/Wr 234/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi S. sp. z o. o. z/s w K. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 marca 2021 r. nr WR.ZUO.3.4700.686.2021.DG w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 1 lutego 2021 r. znak: WR.ZUO.3.4700.686.2021.DG Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Lwówku Śląskim działając na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 3101, dalej: prawo wodne) ustaliło w formie informacji rocznej dla spółki działającej pod firmą S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. opłatę stałą w wysokości 584,00 złotych (słownie: pięćset osiemdziesiąt cztery 00/100) za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku J. w km [...] jego biegu - wylot [...]; w km [...] jego biegu - wylot [...]; w km [...] wylot [...]. Jednocześnie organ wskazał w wystosowanej informacji, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych po 146,00 złotych (słownie: sto czterdzieści sześć 00/100) każda w podanych w piśmie terminach. W krótkim uzasadnieniu organ wskazał, że opłata stała została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 prawa wodnego, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 złotych (słownie: dwa 50/100) na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód w ilości 0,64 m3/s. Sama wysokość stawki opłaty stałej została określona w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502 wraz ze zm.). Powołana informacja została skutecznie doręczona stronie w dniu 9 lutego 2021 r. S. Sp. z o.o. nie zgodziła się z przekazaną jej informacją. W dniu 19 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego Poczty Polskiej), działając na podstawie art. 273 ust. 1 prawa wodnego wniosła reklamację od informacji rocznej Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Lwówku Śląskim do tego organu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w całości. Spółka wskazała na fakt, że szczególnie ważna jest przesłanka odprowadzenia wody, która zgodnie z normą art. 271 ust. 4 pkt 1 prawa wodnego jest jedną z najważniejszych przesłanek naliczenia opłaty stałej. Natomiast sam fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego nie powinien automatycznie implikować obowiązku zapłaty opłaty stałej, a dopiero realne korzystanie z tych wód rodzi ten obowiązek. Także sam ustawodawca wyraźnie rozróżnia moment wydania pozwolenia wodnoprawnego od innego, odrębnego momentu rozpoczęcia korzystania z wód, a tym samym stania się beneficjentem usług wodnych. Powyższe rozróżnienie wynika z treści art. 404 ust. 6 pkt 6 prawa wodnego, w którym to przepisie ustawodawca przewidział możliwość ustalenia w pozwoleniu wodnoprawnym innego niż sam fakt wydania decyzji terminu rozpoczęcia korzystania z wód czy też eksploatacji urządzeń wodnych. Skarżąca zwróciła także uwagę na uregulowanie art. 393 ust. 4 prawa wodnego zgodnie z którym samo pozwolenie wodnoprawne jako decyzja administracyjna nie rodzi jeszcze żadnych praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Skarżąca mocno uwypukliła również zasadę wyrażoną w art. 271 ust. 5b prawa wodnego, który to przepis stanowi, że w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych (a taki występuje w tym postępowaniu), opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych. Natomiast definicja legalna obiektu liniowego zawarta w art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 wraz z późń. zm. – dalej: prawo budowlane) stanowi, że poprzez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności np. rurociąg. Tym samym skarżąca stanęła na stanowisku, że pojęcia ,,realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych" nie można odnosić jedynie do realizacji urządzenia wodnego. Tym samym zawężenie dyspozycji art. 271 ust. 5b prawa wodnego dot. realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych jedynie do urządzenia wodnego objętego pozwoleniem wodnoprawnym jest nieprawidłowa. Pojęcie ,,realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych" jest tym samym pojęciem szerszym. Decyzją z dnia 8 marca 2021 r. znak: WR.ZU0.3.4700.686.2021.DG, wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 4, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 prawa wodnego oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 256 – dalej: k.p.a.) Dyrektor Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego pozostawił bez zmian swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie w zakresie informacji rocznej ustalającej dla skarżącej wysokość opłaty stałej za usługi wodne. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wyjaśnił, że warunkiem naliczenia opłaty stałej jest obowiązujące pozwolenie wodnoprawne i wynikające z niego prawo do odprowadzania maksymalnej ilości wód wyrażonej w m3/s. Wysokość opłaty stałej uzależniona jest od treści pozwolenia wodnoprawnego, a dokładniej od maksymalnej ilości odprowadzanych wód do wód przewidzianej w przedmiotowej decyzji. Jest ona zatem ustalona na podstawie wartości maksymalnej określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, które stanowią niejako treść rozstrzygnięcia ujęte w kategorię pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie organu, zgodnie z art. 271 ust 5a prawa wodnego "opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę". Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 51 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2170) i obowiązuje od dnia 23 listopada 2019 r. W związku z tym o ile przed wejściem w życie tej regulacji mogły istnieć wątpliwości odnośnie sposobu naliczenia opłaty, o tyle obecnie jednoznacznie można stwierdzić, że opłata stała naliczana jest nawet wówczas, gdy nie następuje korzystanie z usług wodnych objętych danym pozwoleniem wodnoprawnym. Stanowi ona swoisty abonament za korzystanie z usług wodnych i jest odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępnienia lub obciążenia zasobów wodnych. W tym miejscu Wody Polskie zaznaczyły, że skarżąca spółka uzyskała pozwolenie wodnoprawne decyzją Dyrektora PGW Wody Polskie Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim znak: WR.ZUZ.3.4210.124.2020.RK w dniu 29 czerwca 2020 r., a tym samym w okresie nowej regulacji Prawa wodnego. Tym samym w ocenie organu cytowana w reklamacji linia orzecznicza i argument dotyczący zrzeczenia się pozwolenia wodnoprawnego są chybione. PGW Wody Polskie stanęły na stanowisku, że art. 400 ust. 4 prawa wodnego stanowi, iż prawa i obowiązki określone w pozwoleniu wodnoprawnym na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi i odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych obowiązują od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym stała się ostateczna, chyba że w pozwoleniu wodnoprawnym została określona inna data, od której obowiązuje to pozwolenie. Art. 403 ust.6 pkt 6 prawa wodnego stanowi, że jeżeli jest to konieczne dla szczegółowego określenia warunków i zakresu korzystania z wód, utrzymywania wód, lub urządzeń wodnych, wykonywania urządzeń wodnych oraz uprawnień osób trzecich, w pozwoleniu wodnoprawnym można dodatkowo ustalić obowiązek tj. termin rozpoczęcia korzystania z wód, wykonywania urządzeń wodnych lub innych działań wymagających wydania pozwolenia wodnoprawnego. Powyższa regulacja normatywna jest tym samym zapisem fakultatywnym, a nie obligatoryjnym i dotyczy terminu obowiązywania rozumianego jako przyznane uprawnienie, natomiast art. 403 ust. 6 pkt 6 prawa wodnego odnosi się do faktycznego korzystania z przyznanego uprawnienia. Tym samym w ocenie organu istnieje różnica pomiędzy obowiązywaniem pozwolenia wodnoprawnego, a jego faktycznym wykonywaniem. Strona w złożonym o wydanie pozwolenia wodnoprawnego wniosku z dnia 6 kwietnia 2020r. zgodnie z art. 400 ust. 4 prawa wodnego wniosła o korzystanie z usług wodnych. Zapis ten nie znalazł potwierdzenia w Decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim PGW Wody Polskie z dnia 29 czerwca 2020r. znak: WR.ZUZ.3.4210.124.2020.RK. Po otrzymaniu decyzji stronie przysługiwało uprawnienie w postaci wniesienia odwołania, z którego strona nie skorzystała akceptując przy tym warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Ponadto strona w przedmiotowym wniosku nie zawarła żądania o ustalenie dodatkowego obowiązku zgodnie z art.403 ust 6 pkt 6 prawa wodnego. S. sp. z o.o. zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W złożonej skardze podtrzymała swoją argumentację przytoczoną na etapie postępowania administracyjnego. Dodatkowo uzasadniając wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego wyraźnie zaznaczyła, że spółka ,,do dnia dzisiejszego" nie wybudowała żadnych urządzeń wodnych – tj. wylotów: [...], [...] i [...] będących podstawą naliczenia opłaty stałej, która jest przedmiotem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie skarżąca bardzo mocno zaakcentowała fakt (wynikający jej zdaniem ponadto z ugruntowanej linii orzeczniczej), że sam fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego nie powinien implikować obowiązku zapłaty opłaty stałej. Dopiero realne korzystanie z wód rodzi ten obowiązek. Spółka stanęła także na stanowisku, że przedstawiona w reklamacji jak i w skardze linia orzecznicza, wbrew temu, co twierdzi zaskarżony organ, nie uległa zmianie po 23 listopada 2019 r., tj. w wyniku wprowadzenia nowelizacji Prawa Wodnego (ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2170) - zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt IISA/G1979/20 dotyczący okresu od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Skarżąca wskazuje także na wynikający ze zwykłych zasad logiki fakt, że skoro urządzenia wodne nie zostały wybudowane, to odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego nie było w ogóle możliwe, a zatem opłata stała została naliczona nienależnie. Nawet stosując odmienną wykładnię, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 271 ust. 5b prawa wodnego: "w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych." Podsumowując argumentację wyrażoną w całości skargi spółka konkluduje iż nawet, jeżeli organ powziął w tej sprawie wątpliwości, co do treści art. 271 ust. 5b ww. ustawy, w szczególności znaczenia wyrażenia "przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych" to zgodnie z art. 7a k.p.a. wątpliwości te winny być rozstrzygnięte na korzyść Spółki, co nie zostało uczynione. Dyrektor Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego w odpowiedzi na skargę wniósł o: jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu według norm prawem przepisanych. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na rozprawie, na posiedzeniu jawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 16 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy przywołanej już ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Zaskarżona decyzja zapadła w związku ze wszczętym przez organ postępowaniem w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku J. (korzystanie z wód) przez S. sp. z o.o. z siedzibą w K. Zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 prawa wodnego wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Jednocześnie ust. 5a oraz ust. 5b tego artykułu określają precyzyjne zdarzenia prawne bądź też faktyczne od których to momentów zaistnienia należy ponosić opłatę stałą. Zgodnie z pierwszym z nich (ust. 5a) opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę. Natomiast zgodnie z ust. 5b w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych. Z drugą z wymienionych sytuacji ma związek stan faktyczny rozpatrywanej sprawy. Jak wynika z decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie znak: WR.ZUZ.3.4210.124.2020.RK z dnia 29 czerwca 2020 r. skarżącej udzielono m.in. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. wylotu wód opadowych i roztopowych [...] oraz [...] do potoku J. o określonych parametrach technicznych precyzyjnie wskazując m.in. średnicę wylotu. Skoro zatem w wydanej decyzji organ ustala tak szczegółowe parametry natury technicznej jak średnica, to niezbicie wskazuje to na fakt, że mowa tu o obiekcie budowlanym, który ma mieć charakter koła/okręgu, gdyż tylko takie figury geometryczne posiadają średnicę. Jednocześnie biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z sytuacją odprowadzania wód opadowych to obiektem tym będą rury, które charakteryzują się określoną długością oraz umieszczeniem w głąb terenu z którego to ,,zbierają" wody opadowe odprowadzając je do wód (płynących czy też stojących). W tej sytuacji należy dokonać odpowiedniej wykładni pojęcia ,,obiektu liniowego" o którym mowa we wskazywanym ust. 5b. Zgodnie z art. 3 pkt 3a prawa budowlanego poprzez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Zdaniem sądu w stanie faktycznym sprawy organ nie ustalił jaki charakter mają urządzenia, na które zostało wydane pozwolenie wodnoprawne. Samo wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu wód opadowych i roztopowych, bez możliwości doprowadzenia do tego urządzenia w jakiś sposób orurowania, lub innego elementu, którym woda zostanie odprowadzana z terenu, czy budynku nie znajduje żadnego uzasadnienia ekonomicznego. Dopiero zainstalowanie w terenie obu tych urządzeń powoduje ich funkcjonalność i możliwość gospodarczego użytkowania. Takie samo stanowisko zarówno w odniesieniu do podstawy prawnej dotyczącej naliczania opłaty stałej w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych (jak i ich technicznego rozumienia) przyjął w swym wyroku z dnia 30 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 138/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Wskazał on jednoznacznie w swym rozstrzygnięciu, że kanalizacja deszczowa składa się z różnorodnych elementów (przewodów kanalizacyjnych z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są wody opadowe), połączonych ze sobą w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki, nadawały się do określonego użytku, to jest do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z danego terenu. Nie można więc przyjąć, że wylot kanalizacji deszczowej stanowi autonomiczny obiekt. Co do zasady, jeśli nie praktycznie zawsze wylot taki nie jest urządzeniem samodzielnym, istniejącym bez odprowadzającej do niego sieci kanalizacji deszczowej. W konsekwencji rzeczą organu będzie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonanie ustalenia, czy w sprawie mamy do czynienia w istocie z obiektem liniowym. W takim przypadku, przy należycie ustalonym stanie faktycznym, zastosowanie może znaleźć art. 271 ust. 5b prawa wodnego. Na marginesie należy podnieść, że zdaniem sądu błędnie organ wskazał, że skarżąca spółka nie skorzystała w dobrze pojętym swoim interesie z możliwości, które stwarza jej norma art. 403 ust. 6 pkt 6 prawa wodnego i w odpowiednim czasie nie zawnioskowała o ustalenie precyzyjnego terminu rozpoczęcia korzystania z wód, wykonywania urządzeń wodnych lub innych działań wymagających wydania pozwolenia wodnoprawnego, który to termin należy rozumieć jako termin obowiązywania przyznanego jej uprawnienia. Z zaprezentowanym stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Wszczynając odpowiednie postępowanie w zakresie wymierzenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych organ zobowiązany jest do dogłębnego przeanalizowania istniejącego stanu faktycznego i jest to zasada wprost określona w art. 7 k.p.a., a skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. Pierwszy z tych przepisów wskazuje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jest tym bardziej konieczne, gdy mamy do czynienia z nałożeniem na stronę postępowania określonego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie należy ustalić czy obowiązek daniny publicznej winien być nałożony bądź to od dnia w którym pozwolenie wodnoprawne stało się ostateczne, bądź to od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego w przypadku obiektu liniowego). Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stwierdza, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z niedawnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 2443/21 zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy. W postępowaniu Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim tych działań niewątpliwie zabrakło. Jednocześnie jak stwierdził profesjonalny pełnomocnik organu obecny na rozprawie w dniu 15 marca b.r., zgodnie z jej wiedzą, prawdopodobnie, skarżąca spółka posiada ważne pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie szeregu budynków mających mieć charakter stacji sportów zimowych i [...], natomiast do faktycznego rozpoczęcia inwestycji wciąż jeszcze nie doszło. Tym samym, zdaniem sądu, dotychczasowe braki w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, nie pozwalają na jednoznaczne uznanie, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją informacji rocznej może być art. 271 ust. 5a prawa wodnego. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może doprowadzić organ do wniosku, że w stanie faktycznym sprawy będzie miał zastosowanie art. 271 ust. 5b ustawy prawo wodne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 ww. ustawy.