II SA/Wr 190/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 listopada 2025 r. nr IF-O.7840.1.167.2025.PF w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę.

L. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: strona skarżąca) wniosła skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 listopada 2025 r. nr IF-O.7840.1.167.2025.PF w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie 10 odpisów skargi, podanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz wskazanie podstawy umocowania do reprezentowania strony skarżącej przez podpisaną pod skargą E. D. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została doręczona adresatowi w dniu 25 marca 2026 r. (k. 27 akt sądowych). Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 1 kwietnia 2026 r. W dniu 1 kwietnia 2026 r., na elektroniczną skrzynkę podawczą tut. Sądu wpłynęło pismo strony skarżącej, w którym wskazano, że strona podejmuje czynności zmierzające do usunięcia braków formalnych skargi, wnosząc o uznanie terminu do ich uzupełnienia za zachowany. Następnie, 8 kwietnia 2026 r. strona skarżąca uzupełniła dotychczasowe braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku numeru identyfikacyjnego REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania (lit. c). Stosownie zaś do art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem takim może być w szczególności aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca w dniu 1 kwietnia 2026 r. złożyła pismo, w którym wskazała, że podejmuje czynności zmierzające do usunięcia braków formalnych skargi, wnosząc o uznanie terminu do ich uzupełnienia za zachowany, natomiast 8 kwietnia 2026 r. uzupełniła dotychczasowe braki formalne. W tym stanie rzeczy, za datę wykonania wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi należało uznać datę ich faktycznego uzupełnienia, tj. 8 kwietnia 2026 r. Tym samym przyjąć należy, że braki formalne skargi zostały uzupełnione z uchybieniem zakreślonego przez Sąd terminu, który upłynął w dniu 1 kwietnia 2026 r. Podkreślić trzeba przy tym, że uzupełnienie braków skargi po terminie jest równoznaczne z ich nieuzupełnieniem (por. postanowienia NSA z: 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 104/17 i 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OZ 891/21). Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.