II SA/Wr 179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Asystent sędziego Andżelika Abramowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępniania danych osobowo-adresowych oddala skargę w całości.

W dniu [...].08.2016 r. wpłynął do Urzędu Gminy wniosek skarżącego o udostępnienie mu adresu zameldowania uczestnika, podając datę jego urodzenia i miejscowość, w której zamieszkuje. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 44 h ust. 2 pkt 3 ustawy o ewidencji ludności. Według uzasadnienia wniosku skarżący zamierza wytoczyć uczestnikowi powództwo, gdyż ten kilkakrotnie groził mu pobiciem i rozpowszechnia o nim nieprawdziwe informacje stanowiące pomówienia. Od uczestnika odebrano zeznanie, że poznał skarżącego podczas pobytu w szpitalu psychiatrycznym i nie wyraża zgody na podanie mu adresu. W dniu [...].10.2016 r. wójt pisemnie poinformował skarżącego o braku podstaw do udostępnienia adresu. W odwołaniu skarżący wyjaśnił, że potrzebuje adresu uczestnika, aby w drodze procesu cywilnego zapobiec naruszaniu dobrego imienia, zniewagom i zachowaniom agresywnym z jego strony. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję odmowną, powołując w podstawie prawnej art. 47 ust. 3 w związku z art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722). W ocenie organu pismo wójta zawierało konstytutywne elementy decyzji. Podstawa prawna wniosku wskazana przez skarżącego dotyczyła udostępnienia ze zbiorów meldunkowych danych osobom posiadającym interes faktyczny, o ile osoby których dane dotyczą wyrażą na to zgodę. Aktualnie odpowiednikiem tej już nieobowiązującej podstawy jest przepis art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy o ewidencji ludności. Zamiar wytoczenia powództwa mógł zostać uznany za interes faktyczny, jednak wobec braku zgody uczestnika wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 46 ust. 2 powołanej ustawy, dane z rejestru PESEL mogą być udostępnione osobie, która wykaże w tym interes prawny albo jeżeli wykaże interes faktyczny w otrzymaniu danych, pod warunkiem uzyskania zgody osób, których dane dotyczą. Wobec nieuzyskania zgody uczestnika, właściwy organ nie mógł udostępnić skarżącemu żądanych danych, o ile skarżący w treści wniosku zacieśnił przedmiot postępowania do udostępnienia danych osobie mającej interes faktyczny. Można wskazać na marginesie, że w orzecznictwie sądowym niejednolicie rozstrzygana jest kwestia, czy wskazana przez skarżącego podstawa faktyczna wniosku nie uzasadnia istnienia po jego stronie interesu prawnego (patrz orzecznictwo powołane w pkt. 8 Komentarza P. Zaborniaka do art. 46 ustawy, ogólnie wyrok II OSK 95/08). W sytuacji, w której wnioskodawca wskazał wyraźnie na posiadanie jednego z wymienionych wyżej interesów w uzyskaniu danych, NSA nie rozważa, czy przytoczenia faktyczne wnioskodawcy mogą wskazywać na posiadanie drugiego rodzaju interesu (tak w wyroku II OSK 286/16). Dlatego nie stanowiło uchybienia organów, że nie dążyły do wyjaśnienia, czy wnioskodawcy przysługuje interes prawny i nie rozpatrzyły sprawy z tego punktu widzenia. O ile skarżący podejmie próbę wykazania, że przysługuje mu interes prawny, może ponownie wystąpić do wójta o udostępnienie danych uczestnika. Z tych względów i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.