II SA/Wa 906/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], podjętą na podstawie § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 35 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020, poz. 5791, z 2021 r. poz. 5586) odmówił zakwalifikowania m. in. M. S. do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały organ powierzył Członkowi Zarządu Dzielnicy [...] nadzorującemu Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia (§ 3). W uzasadnieniu uchwały organ zaznaczył, że zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały Nr XLIX/1531/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 10 czerwca 2021 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy oraz uchwałę w sprawie Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem m.st. Warszawy na lata 2021-2025, w tym Programu Mieszkaniowego m.st. Warszawy, sprawa została rozpoznana w oparciu o stan prawny obowiązujący do 1 lipca 2021 r. W załączniku do ww. uchwały dotyczącym rozpoznania wniosku M. S. organ wyjaśnił, że według bazy ewidencji ludności "[...]" wnioskodawczyni od 1991 r. zameldowana jest w lokalu nr [...] przy [...] w [...], którego właścicielem jest jej brat. Według oświadczenia w lokalu tym mieszkają 2 osoby, tj. wnioskodawczyni z bratem. Także do opłat zgłoszone są 2 osoby. Z oświadczenia złożonego przez wnioskodawczynię wynika, że od urodzenia do 1969 r. mieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] (1p, pow. użytkowa ok. 40 m2). W lokalu mieszkały wówczas 4 osoby, tj. wnioskodawczyni, jej rodzice i brat. Najemcą tego lokalu była matka wnioskodawczyni. Następnie wnioskodawczyni zamieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] (2p+k, 25,12m2/36,70 m2). W lokalu mieszkały 3 osoby, tj. wnioskodawczyni z matką i bratem. Z oświadczenia wynika, że najemcą lokalu była matka ww., a po jej śmierci najemcą tego lokalu została wnioskodawczyni. Z pisma Burmistrza Dzielnicy [...] z [...] lutego 2021 r. wynika, że w 1990 r. wnioskodawczyni dokonała zamiany ww. lokalu na lokal nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z informacji udzielonej przez Urząd Dzielnicy [...] wynika, że wnioskodawczyni nie posiadała tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Lokal ten nie należał do zasobu Miasta, należał do Wspólnoty Mieszkaniowej i był wyodrębniony z części wspólnych. Brak jest informacji, czy wnioskodawczyni kiedykolwiek w nim zamieszkała. W 2008 r. przekazano ten budynek spadkobiercom dawnych właścicieli nieruchomości. Organ wskazał też, że według oświadczenia wnioskodawczyni od 1991 r. mieszka w lokalu nr [...] przy [...] w [...]. Ustalono również, że wnioskodawczyni wykupiła ten lokal od Miasta w 1998 r. Z analizy księgi wieczystej lokalu wynika, że w 2004 r. wnioskodawczyni sprzedała lokal nr [...] przy [...] w [...] bratu T. S., a on w 2006 r. darował ten lokal ich bratu J. S. Następnie J. S. w 2018 r. przekazał ten lokal prawdopodobnie swojej rodzinie. Organ podał ponadto, że zgodnie z zaświadczeniem lekarskim wnioskodawczyni jest przewlekle chora onkologicznie, choruje na cukrzycę, ma zwyrodnienie kręgosłupa, zwyrodnienie wielostawowe, nadciśnienie tętnicze. Posiada też orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane na stałe. Dochodem wnioskodawczyni w badanym okresie była natomiast emerytura. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z § 4 uchwały Nr XXIII/669/2019, pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 (tzw. kryterium dochodowe) oraz w § 7 ust. 1 (tzw. kryterium powierzchniowe). Mający zastosowanie w sprawie przepis § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 stanowi, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 7 m2 w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 1 osoby, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną zamieszkującą w tym lokalu osobę, (...). Przepis § 32 ust. 1 ww. uchwały określa natomiast jakie okoliczności powinny być poddane analizie przy rozpoznawaniu wniosku. W ocenie organu, zebrane w sprawie dokumenty wskazują, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej w oparciu o § 7 ust. 1 i § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały Nr XXIII/669/2019. W miejscu zamieszkania wnioskodawczyni przekroczone jest bowiem kryterium powierzchniowe przewidziane uchwałą, które w przypadku zamieszkiwania w lokalu 2 osób wynosi 13 m2. Powierzchnia mieszkalna lokalu nr [...] przy [...] w [...] wynosi natomiast 36,62 m2. Ponadto ww. lokal składa się z trzech pokoi oraz kuchni i mieszkają w nim 2 osoby – wnioskodawczyni z bratem. W tej sytuacji każda z osób ma do dyspozycji osobny pokój. Zatem wnioskodawczyni od wielu lat ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe przy pomocy rodziny. Po uzyskaniu informacji o negatywnym rozpoznaniu wniosku M. S. zwróciła się do organu o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając, że przy jej rozpoznaniu pominięto § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019. Do pisma tego załączyła kopię umowy najmu pokoju o pow. 9 m2 w lokalu nr [...] przy [...] w [...] zawartą z bratem, kopię orzeczenia o niepełnosprawności, kopię dokumentacji lekarskiej dotyczącej stanu jej zdrowia oraz wyciąg z księgi wieczystej lokalu. W odpowiedzi na powyższe pismo Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. wyjaśnił, że w przypadku wnioskodawczyni przepisy obowiązującego prawa miejscowego nie dają możliwości odstąpienia od stosowania tzw. kryterium powierzchniowego, ponieważ nie można zaliczyć jej do osób, o których mowa w § 7 ust. 2 uchwały Nr XXIII/669/2019. W lokalu nr [...] przy [...] w [...], w którym zamieszkuje wnioskodawczyni ponad dwukrotnie zostało przekroczone tzw. kryterium powierzchniowe uprawniające do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a każda z osób zajmujących lokal ma do dyspozycji osobny pokój. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja medyczna nie wskazuje natomiast na konieczność zapewnienia specjalnych warunków mieszkaniowych. Tym samym nie można uznać, że w związku z warunkami mieszkaniowymi wnioskodawczyni znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej. Natomiast odnośnie przedłożonej kopii umowy najmu pokoju wyjaśnił, że § 7 ust. 3 pkt 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 nie może mieć zastosowania do wnioskodawczyni, ponieważ zamieszkuje w lokalu z osobą spokrewnioną, tj. bratem i zajmuje nieodpłatnie 1 pokój. W tej sytuacji, przy rozstrzyganiu wniosku należało uwzględnić powierzchnię mieszkalną całego lokalu. W skardze na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 15 grudnia 2021 r. nr [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu dotyczącą przekroczenia kryterium powierzchniowego. Podała, że jest osobą samotną, w podeszłym wieku, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie prowadzi wspólnego gospodarstwa z bratem zameldowanym w tym samym lokalu, zajmują osobne pomieszczenia. Lokal jest współwłasnością wnuków brata, a ona zajmuje na zasadzie użyczenia pomieszczenie o powierzchni 9 m2, co nie zabezpiecza przewidzianych dla 1-osobowego gospodarstwa domowego 10 m2 powierzchni mieszkalnej. Skarżąca zaznaczyła też, że z współwłaścicielami lokalu nie ma dobrych relacji. Jest zagrożona bezdomnością, a z uwagi na jej bardzo zły stan zdrowia, organ podejmując uchwałę powinien mieć na uwadze zwolnienie jej z kryterium metrażowego i zastosować § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019, czego nie uczynił. W konkluzji podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej, zdrowotnej i społecznej, czego organ nie zbadał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że do zakwalifikowania sprawy do realizacji i umieszczenia osoby w rejestrze gospodarstw domowych oczekujących na pomoc mieszkaniową z zasobu Miasta [...], konieczne jest spełnienie wszystkich kryteriów ustawowych oraz kryteriów prawa miejscowego, w tym m.in. kryterium dochodowego i powierzchniowego. Podnoszony przez skarżącą przepis że § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c uchwały Nr XXIII/669/2019 stanowi, że tzw. kryterium powierzchniowe nie dotyczy osób, które zamieszkują w lokalach niedostosowanych do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, jeżeli dostosowanie nie jest możliwe. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 4 ww. uchwały zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z kryterium powierzchniowego, jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej, lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego. W związku z powyższym organ zaznaczył, że orzeczenie z [...] marca 2017 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności M. S., w pozycji nr 10, dotyczącej prawa do zamieszkania w oddzielnym pokoju zawiera zapis "nie wymaga". Organ wydający orzeczenie, uwzględniając dokumentację medyczną skarżącej jednoznacznie stwierdził, że z uwagi na stan zdrowia nie wymaga ona szczególnych warunków mieszkaniowych. Natomiast zawarty w zaświadczeniu lekarskim z [...] marca 2019 r. zapis "(...) pacjentka wymaga odpowiednich warunków mieszkaniowych to znaczy własnego pokoju, ciszy i spokoju. Obecnie takich warunków nie posiada, co jest zagrożeniem dla jej zdrowia." nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, gdyż jak podaje sama skarżącą zajmuje jeden pokój w lokalu nr [...] przy [...] w [...]. Zajmowanie najmniejszego pokoju przez skarżącą wynika z umowy zawartej pomiędzy nią, a jej bratem (dostarczonej już po rozpatrzeniu sprawy przez Zarząd Dzielnicy [...]). Organ podkreślił jednocześnie, że Miasto [...] udzielało już skarżącej pomocy mieszkaniowej m.in. w formie zamiany lokalu, gdyż zgodnie z decyzją z [...].07.1990 r. Urząd Dzielnicy [...] przydzielił M. S. lokal nr [...] przy [...] w [...] na czas nieokreślony. Osobą uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania wraz ze skarżącą był jej ojciec. Skarżącą w 1998 r. wykupiła z 80% bonifikatą od Miasta [...] zajmowany lokal za kwotę 29 417,60 zł. Następnie sprzedała je bratu, zabezpieczając swoje potrzeby mieszkaniowe w tym mieszkaniu przy pomocy najbliższej rodziny, jednocześnie pozbawiając się własności lokalu. Z oświadczenia skarżącej wynika bowiem, że od 1991 r. nie zmieniała miejsca zamieszania i stale mieszka w lokalu nr [...] przy [...] w [...]. W lokalu tym przekroczone jest kryterium powierzchniowe, które w dniu rozpatrywania wniosku dla 2 osób zamieszkujących w jednym lokalu (pomimo prowadzenia dwóch odrębnych gospodarstw domowych) wynosiło 13 m2 powierzchni mieszkalnej. Natomiast lokal nr [...] przy [...] w [...] składa się z 3 pokoi z kuchnią o powierzchni mieszkalnej 36,62 m2, a każda z osób zajmujących lokal miała do dyspozycji osobny pokój. Jednocześnie odnosząc się do przedłożonej przez skarżącą kopii umowy najmu pokoju o powierzchni ok. 9 m2 w lokalu nr [...] przy [...] w [...] organ wyjaśnił, że § 7 ust. 3 pkt 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 ma zastosowanie w przypadku, jeżeli część lokalu zajmowana jest przez osoby niespokrewnione z gospodarstwem domowym wnioskodawcy, które prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, wówczas przy ustalaniu powierzchni liczy się wyłącznie powierzchnię wynajmowaną przez gospodarstwo domowe wnioskodawcy o ile, co najmniej od 2 lat zamieszkuje w tej części lokalu na podstawie odrębnej umowy i przez ten czas rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych w urzędzie skarbowym na terenie Miasta, bez względu na to, czy osiąga dochód. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku skarżącej, ponieważ zamieszkuje w lokalu z osobą spokrewnioną, tj. bratem. W tej sytuacji przy rozstrzygnięciu wniosku o pomoc mieszkaniową należało uwzględnić powierzchnię mieszkalną całego lokalu. Organ podkreślił jednocześnie, że przed podjęciem uchwały o odmowie zakwalifikowania do realizacji wniosku skarżącej dołożył wszelkich starań, aby szczegółowo i wnikliwie przeanalizować sytuację mieszkaniową, materialną i zdrowotną zainteresowanej. Zakwalifikowanie do realizacji wniosku skarżącej z pominięciem tzw. kryterium powierzchniowego (§ 7 ust. 1 uchwały) byłoby natomiast niezgodne z przepisami obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając dopuszczalność skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. wskazać należy, że podstawę prawną jej wydania stanowiły m.in. przepisy uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., która - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Spełnienie przez osobę wnioskującą o pomoc mieszkaniową określonych w tej uchwale wymagań prowadzi do umieszczenia jej kandydatury na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W takiej sytuacji przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie osoby ubiegającej się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną, a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Uchwała taka rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym osoba wnioskująca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała z dnia [...] grudnia 2021 r. o odmowie zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów (Dz. U. z 2022 r., poz. 172 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 K.p.a. pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone w punktach 1 - 6. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony w oparciu o przepisy ww. uchwały. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie § 4 w związku z § 7 ust. 1 i § 32 ust. 6 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., w oparciu o stan prawny obowiązujący do 1 lipca 2021 r. W świetle ww. przepisów pomoc mieszkaniowa jest kierowana do osób zamieszkujących na terenie [...], które spełniają zarówno kryterium powierzchniowe, jak i dochodowe, o ile nie zachodzą inne przesłanki wynikające z zapisów uchwały, mające wpływ na rozstrzygnięcie wniosku. O rodzaju udzielonej pomocy (najem socjalny, najem lokalu na czas nieoznaczony) decyduje osiągany dochód. Informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W niniejszej sprawie organ odmówił zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej z uwagi na niespełnienie kryterium powierzchniowego. Jak ustalił organ, skarżąca od 1991 r. mieszka nieprzerwanie w lokalu nr [...] przy [...] w [...]. Lokal ten został przydzielony skarżącej decyzją z [...] lipca 1990 r. przez Urząd Dzielnicy [...] na czas nieokreślony. Osobą uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania wraz ze skarżącą był jej ojciec. Skarżącą w 1998 r. wykupiła ten lokal z 80% bonifikatą od Miasta [...]. Następnie sprzedała lokal bratu T. S., a on z kolei w 2006 r. darował ten lokal ich bratu J. S. Następnie J. S. w 2018 r. przekazał ten lokal członkom swojej rodziny. Lokal nr [...] przy [...] w [...] składa się z trzech pokoi oraz kuchni, a powierzchnia mieszkalna tego lokalu wynosi 36,62 m2. W lokalu tym zamieszkują 2 osoby tj. skarżąca oraz jej brat. Przepis § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019, w wersji mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, stanowił natomiast, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 7 m2 w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 1 osoby, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną zamieszkującą w tym lokalu osobę. W lokalu zamieszkiwanym przez skarżącą kryterium powierzchniowe przewidziane uchwałą uprawniające do udzielenia pomocy mieszkaniowej przekroczone jest zatem ponad dwukrotnie, gdyż w przypadku zamieszkiwania w lokalu 2 osób wynosi ono 13 m2. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zachodziły uzasadnione przesłanki, o których mowa w § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 do zwolnienia skarżącej z warunku powierzchniowego, o którym mowa w § 7 ust. 1 tej uchwały. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby skarżąca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajdowała się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej. Skarżąca wyzbyła się w przeszłości własności lokalu nr [...] przy [...] w [...] na rzecz swojego brata, zabezpieczając jednocześnie swoje potrzeby mieszkaniowe w tym lokalu przy pomocy rodziny. Z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej nie wynika natomiast aby w związku ze stanem zdrowia oraz orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności wymagała ona szczególnych warunków mieszkaniowych. Według zaświadczenia lekarskiego z [...] marca 2019 r. stan zdrowia skarżącej wymaga własnego pokoju, ciszy i spokoju. Te warunki są jednak w ocenie Sądu spełnione, gdyż skarżąca ma zapewniony w lokalu nr [...] przy [...] w [...] własny pokój, a w lokalu tym zamieszkują tylko 2 dorosłe osoby Zaznaczyć przy tym należy że to skarżąca ubiegając się o przyznanie pomocy mieszkaniowej zobowiązana była przedstawić organowi wszystkie informacje oraz udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu, niezbędne do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w tym te wskazujące, że w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej. Spoczywający na organie obowiązek poddania wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej szczegółowej analizie nie oznacza bowiem, że strona może zachowywać się biernie w toku postępowania zainicjowanego jej wnioskiem, co powoduje, że również na stronie ubiegającej się o przyznanie pomocy mieszkaniowej spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone, korzystne skutki prawne. Odnośnie natomiast przedłożonej przez skarżącą, już po wydaniu zaskarżonej uchwały, kopi umowy najmu pokoju o pow. 9 m2 w lokalu nr [...] przy [...] w [...] zawartej z bratem, słusznie zauważył organ, że w świetle § 7 ust. 3 uchwały Nr XXIII/669/2019, w sytuacji, gdy w lokalu zamieszkują osoby spokrewnione nie ma podstaw do obliczenia warunków powierzchniowych wyłącznie w oparciu o powierzchnię wynajmowanego pokoju tj. 9 m2. W tej sytuacji, przy rozstrzyganiu wniosku należy uwzględnić powierzchnię mieszkalną całego lokalu. Biorąc powyższe pod uwagę, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała w części odmawiające zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej została wydana z naruszeniem prawa. Organ prawidłowo odmówił zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej w sytuacji, gdy skarżąca nie spełniła kryterium powierzchniowego określonego w § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019, a jednocześnie nie zaszły przesłanki do odstąpienia od tego kryterium wskazane w ust. 2-4 tego paragrafu. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie przez organ zaskarżonej uchwały nie pozbawia skarżącej możliwości ubiegania się o przyznanie pomocy mieszkaniowej w przypadku zmiany okoliczności faktycznych skutkujących spełnieniem kryteriów określonych w uchwale Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.