II SA/Wa 864/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (Prezes UODO) decyzją z [...] marca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) oraz art. 58 ust. 2 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35); zwanego dalej RODO, umorzył postępowanie w sprawie ze skargi K. K. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez T. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], polegające na przetwarzaniu bez podstawy prawnej jego danych osobowych w zakresie imienia i nazwiska poprzez ich udostępnienie na banerze wywieszonym przy ul. [...] w [...]. W toku postępowania organ ustalił następujący stan faktyczny. Do UODO wpłynęła skarga K. K.; zwanym dalej "skarżącym" na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez T. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...]; zwanym dalej "przedsiębiorcą", polegające na przetwarzaniu bez podstawy prawnej jego danych osobowych w zakresie imienia i nazwiska poprzez ich udostępnienie na banerze wywieszonym przy ul. [...] w [...] Skarżący podniósł, że: "W dniu [...].05.2024 r. podejrzany wywiesił na terenie należącej do niego nieruchomości przy ul. [...] w [...] baner o wymiarach ok. 4mx4m(16 m2), z napisem Wezwanie przedsądowe. Panie K. K., wzywam do zlikwidowania krawężnika, który znacznie utrudnia wjazd na moją posesję, zgodnie z prawem obowiązującym w Polsce, art. 222, 251 k.c.". Dodał, że baner ten widoczny jest dla wszystkich osób, które tamtędy przechodzą oraz przejeżdżających samochodów. Jednocześnie podał, że pismem z [...] maja 2024 r. zwrócił się do administratora z żądaniem zaprzestania publikacji jego danych osobowych, a wniosek do dnia dzisiejszego nie został zrealizowany. W wyjaśnieniach z [...] października 2024 r. pełnomocnik przedsiębiorcy poinformował, że baner został umieszczony na terenie nieruchomości należącej do T. C. i został wywieszony przez niego jako osobę fizyczną. Przedmiotowy baner nie miał żadnego związku z prowadzoną przez T. C. działalnością gospodarczą. Wskazał, że T.C. jest właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] składającej się z działki nr [...], która została przez niego zakupiona [...] lutego 2024 r. Dla nieruchomości tej jest ustanowiona służebność przejazdu przez działkę należącą do K. K. W marcu 2024 r. podczas przyjazdu T. C.do zakupionej nieruchomości na miejsce przybył również K. K. w obecności pracowników swojej ochrony. Skarżący wezwał Policję, kazał przedsiębiorcy opuścić teren. Takich sytuacji było kilka. Podkreślił, że K.K. używał w rozmowie wulgarnych i uznawanych za obelżywe słów. Dostęp do nieruchomości T. C. był również blokowany samochodami. Zaznaczył także, że wywieszenie przedmiotowego banneru było aktem desperacji z uwagi na długotrwałe i uporczywe uniemożliwianie przez K. K. korzystanie przez niego z dojazdu do swojej posesji. Zaznaczył, że wielokrotnie telefonicznie i listownie próbował dojść do porozumienia z K. K., jednak całkowicie bezskutecznie. W jego ocenie zachowanie skarżącego cechuje niczym nieuzasadniona bezpodstawna złośliwość i uporczywość działań polegających na utrudnianiu mu w korzystaniu ze swojej nieruchomości poprzez bardzo utrudniony dojazd do niej. Wywieszenie przedmiotowego baneru nie miało związku z przetwarzaniem przez niego danych osobowych K. K., gdyż baner został wywieszony przez osobę fizyczną, nie miało to związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, a było jedynie desperacką próbą dojścia do porozumienia z K. K. w zakresie dostępu do własnej nieruchomości, której K. K. nie powinien utrudniać. Oświadczył, że w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej nie przetwarza danych osobowych K. K. Organ wyjaśnił, że uprawnienie do określenia żądania kierowanego do Prezesa UODO, czy też do doprecyzowania tego żądania, posiada tylko strona. Organ nie może wyręczać strony i decydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem. Ponadto organ administracyjny nie może wykraczać poza ramy żądania strony inicjującej swoim podaniem postępowanie, co oznacza to, że nie ma możliwości modyfikacji jego treści w drodze interpretacji zamiaru strony. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma fakt, że skarżący swoją skargą uczynił przetwarzanie jego danych w zakresie imienia i nazwiska poprzez ich udostępnienie na banerze wywieszonym przy ul. [...] w [...] przez T. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], a więc kwestionowane przetwarzanie jego danych osobowych dotyczyło procesów związanych z prowadzoną działalnością przedsiębiorcy. Tymczasem zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że przedsiębiorca nie pozyskał i nie przetwarzał danych osobowych skarżącego w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dane osobowe skarżącego były przetwarzane w sposób, o którym mowa w skardze przez T.C. (właściciela nieruchomości przy ul. [...]) w związku z powstałym konfliktem pomiędzy nim, a skarżącym dotyczącym trudności z dojazdem T. C.na teren swojej posesji. W związku z tym przetwarzanie to odbywało się bez związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Skoro zatem skarga dotyczy przetwarzania danych osobowych przez przedsiębiorcę jako administratora danych w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a ten status mu nie przysługuje i nie przetwarza danych w tych celach, to należy uznać, że kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę nie istnieje. W ocenie Prezesa UODO niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie ulegało umorzeniu. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Brzmienie powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ prowadzący to postępowanie obligatoryjnie je umarza. Ustalenie przez organ publiczny istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. zobowiązuje go do umorzenia postępowania, nie ma bowiem wówczas podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu rozstrzygnięcia odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, służącego zastosowaniu określonego uprawnienia naprawczego wobec procesu przetwarzania danych osobowych - jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile skarżony proces przetwarzania danych istnieje po stronie skarżonego podmiotu. Z uwagi na to, że kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę nie istnieje, brak jest podstaw do zastosowania któregokolwiek z uprawnień wynikających z powyższego przepisu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.K. zakwestionował decyzję Prezesa UODO z [...] marca 2025 r. nr [...] i wniósł o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów: a) protokołu z rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2025 r. w sprawie [...] przed Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydział [...], b) dokumentacji zdjęciowej nieruchomości należącej do T. C. na fakt prowadzenia na powyższej nieruchomości działalności gospodarczej osobiście przez T. C. lub przed podmiot, któremu T. C. wynajął przedmiotową nieruchomość, c) dokumentacji zdjęciowej "google Street view" z lipca 2024 r. na fakt ujawnienia treści baneru nieograniczonej liczbie osób w portalu google.pl "google Street view". Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia, czy nieruchomość, na terenie której T. C.przetwarzał jego dane osobowe została przez niego nabyta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lub czy została ona ujęta w aktywach przedsiębiorstwa T. C., jak również na nieuzasadnionym przyjęciu, że przetwarzanie jego danych osobowych przez T.C. nie następowało w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że budynek, na ścianie którego były przetwarzane jego dane osobowe, jest budynkiem usługowym przeznaczonym na warsztat, a T. C. prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie [...], 2. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania w sytuacji, gdy nie wystąpiła przesłanka w postaci następczej bezprzedmiotowości, która ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania odpadną przesłanki decydujące o dopuszczalności jego prowadzenia, czyli o istnieniu sprawy administracyjnej; w przedmiotowej sprawie nie ujawniły się w toku postępowania (po złożeniu skargi) jakiekolwiek nowe przesłanki przemawiające za tym, że postępowanie należy umorzyć. W ocenie skarżącego organ nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia, czy przetwarzanie danych wiąże się z prowadzoną przez T. C. działalnością gospodarczą, opierając się wyłącznie na oświadczeniu T. C., że sprawa ma charakter konfliktu z nim, który uniemożliwia mu dojazd do jego posesji. T.C. usiłował wytworzyć wrażenie, że nieruchomość, na której wywiesił baner z danymi osobowymi skarżącego, stanowi jego miejsce zamieszkania i nie wiąże się z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ powinien był wezwać T.C. do złożenia oświadczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, czy została ujęta jako środek trwały w składnikach przedsiębiorstwa, czego jednak zaniechał. Jego zdaniem T.C. podczas rozprawy przeprowadzonej [...] kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt [...] przed Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydział [...] przyznał, że na terenie nieruchomości prowadzony jest warsztat, który określał jako "swój warsztat", a innym razem wskazywał, że nieruchomość wynajął w celu prowadzenia warsztatu. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej na terenie nieruchomości potwierdza również dołączona do skargi dokumentacja fotograficzna. Ponadto skarżący zarzucił organowi błędną ocenę dowodów i uznanie, że przetwarzanie jego danych osobowych nie następuje w ramach prowadzonej przez T. C. działalności gospodarczej, podczas gdy już z dołączonych do skargi zdjęć wynika, że budynek, na którym T.C. w sposób nieuprawniony przetwarzał dane osobowe, jest budynkiem usługowym, który może służyć wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] czerwca 2025 r. uczestnik postępowania, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wskazując, że zaskarżona decyzja jest zasadna i odpowiada prawu. Wyjaśnił, że nieruchomość T.C. nie ma żadnego związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem nigdy nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w przedmiotowym budynku. Odnosząc się do dowodów zamieszczonych przez skarżącego m.in. protokołu z rozprawy przeprowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie [...], w którym T. C. w odniesieniu do budynku używa słowa warsztat podał, że budynek ten jest zwyczajowo nazywany warsztatem, z uwagi na fakt, iż przez wiele lat był tak określany przez poprzednich właścicieli, od których kupił przedmiotową nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. Skarżący w postępowaniu przed Prezesem UODO kwestionował zasadność i zgodność z przepisami o ochronie danych osobowych udostępnienia przez administratora – "T. C., prowadzący działalność gospodarczą [...], ul. [...], [...], NIP [...], PESEL: [...]" danych osobowych skarżącego w zakresie imienia i nazwiska poprzez ich udostępnienie na banerze wywieszonym przy ul. [...] w [...]. W sprawie jest bezsporne, że dane osobowe skarżącego zostały ujawnione w poprzez ich zamieszczenie na banerze powieszonym na budynku przy ul. [...] w [...]. Bezsporne jest także, iż podmiotem wskazanym w skardze zarzucającej bezprawne przetwarzanie danych osobowy złożonej przez pełnomocnika K. K. do Prezesa UODO uczyniono przedsiębiorcę. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że w świetle art. 61 § 1 K.p.a nie może budzić wątpliwości, iż organ jest związany żądaniem wniosku, który prowadzi do wszczęcia postępowania w sprawie, a jednocześnie określa przedmiot sprawy. Tylko wówczas gdy wniosek budzi wątpliwości organu administracji publicznej co do treści zawartego w nim żądania, organ zobowiązany jest wyjaśnić jego rzeczywisty sens, należycie i wyczerpująco informując wnoszącego podanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ administracji nie jest w żadnym razie uprawniony do samodzielnego precyzowania treści żądania, mogłoby to bowiem prowadzić do niedopuszczalnej zmiany jego kwalifikacji prawnej, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Tylko strona określa przedmiot swego żądania, a tym samym i przedmiot postępowania, jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (tak NSA w wyroku z 21 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 3279/19). Jak wynika z akt sprawy, podmiot, któremu zarzucono nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego, przedmiotowych danych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie przetwarzał. Nie jest zatem, w rozumieniu art. 4 pkt 7 RODO administratorem danych osobowych skarżącego, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych jego osobowych. Na gruncie tej sprawy podkreślenia wymaga, że Prezes UODO, jako organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną rozstrzyga w oparciu o stany faktyczny istniejący w dacie jej wydania. Pogląd taki jest utrwalony zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie. NSA w wyroku z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt V SA 283/00 stwierdził: "(...) Należy wskazać (...) na potrzebę stosowania norm prawa materialnego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Zaznaczyć wyraźnie należy, że przepisy kodeksu postepowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji". Natomiast w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. o sygn. akt I OSK 761/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "badając (...) legalność przetwarzania danych osobowych (...) ma obowiązek ustalenia, czy na datę wydawania rozstrzygnięcia w sprawie dane konkretnego podmiotu są przetwarzane oraz czy czynione jest to w sposób zgodny z prawem (...)". W niniejszej sprawie ustalony stan faktyczny wskazuje, że przedsiębiorca, którego działalności – jako administratora danych – dotyczyła skarga K.K. do Prezesa UODO, nie pozyskał i nie przetwarza danych osobowych skarżącego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zasadne było więc umorzenie wszczętego na wniosek skarżącego postępowania w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych przez przedsiębiorcę jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postepowania. W doktrynie wskazuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postepowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 620). Natomiast w orzecznictwie zwraca się uwagę, iż: "(...) Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 K.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy." (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r. sygn. akt SA/Łd 2424/99, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 450/15). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. W doktrynie podkreśla się także, iż istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "(...) Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. W rozpoznawanej sprawie u podstaw wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania legło ustalenie organu, że przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, któremu skarżący zarzucił niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych, nie administruje danymi osobowymi skarżącego. W ocenie Sądu, prawidłowe są ustalenia Prezesa UODO, że wykazana okoliczność dawała podstawę do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania. Organ dokonał niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy bowiem wynikam, iż T. C. nie prowadzi działalności gospodarczej w budynku przy ul. [...] w [...] i nie przetwarza w ramach prowadzonej działalności gospodarczej danych osobowych skarżącego, a baner z imieniem i nazwiskiem skarżącego wywiesił jako osoba fizyczna będąca właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Zatem ujawnienie danych osobowych skarżącego zostało dokonane przez osobą fizyczną w celu stricte prywatnym i odbywało się poza działalnością gospodarczą przedsiębiorcy (nie miało miejsce w jej ramach). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Prezes UODO prawidłowo zatem stwierdził, iż firma [...] w siedzibą w [...] nie jest administratorem danych osobowych skarżącego w tej sprawie. Właśnie z uwagi na nieprzetwarzanie danych osobowych K.K. przez T.C. związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przepisy RODO nie miały w sprawie zastosowanie. Brak statusu administratora danych, tj. decydowania o celach i środkach przetwarzania danych osobowych skarżącego prawidłowo uznane zostało przez Prezesa UODO za przeszkodę do zastosowania art. 58 ust. 2 RODO. W odniesieniu do zarzutów skargi przypomnieć należy, że uprawnienia naprawcze organu nadzorczego, zgodnie z art. 58 ust. 2 RODO, obejmują: a) wydawanie ostrzeżeń administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu dotyczących możliwości naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia poprzez planowane operacje przetwarzania; b) udzielanie upomnień administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez operacje przetwarzania; c) nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia; d) nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu dostosowania operacji przetwarzania do przepisów niniejszego rozporządzenia, a w stosownych przypadkach wskazanie sposobu i terminu; e) nakazanie administratorowi zawiadomienia osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych; f) wprowadzanie czasowego lub całkowitego ograniczenia przetwarzania, w tym zakazu przetwarzania; g) nakazanie na mocy art. 16, 17 i 18 sprostowania lub usunięcia danych osobowych lub ograniczenia ich przetwarzania oraz nakazanie na mocy art. 17 ust. 2 i art. 19 powiadomienia o tych czynnościach odbiorców, którym dane osobowe ujawniono; h) cofnięcie certyfikacji lub nakazanie podmiotowi certyfikującemu cofnięcia certyfikacji udzielonej na mocy art. 42 lub 43, lub nakazanie podmiotowi certyfikującemu nieudzielania certyfikacji, jeżeli jej wymogi nie są spełnione lub przestały być spełniane; i) zastosowanie, oprócz lub zamiast środków, o których mowa w niniejszym ustępie, administracyjnej kary pieniężnej na mocy art. 83, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy; j) nakazanie zawieszenia przepływu danych do odbiorcy w państwie trzecim lub do organizacji międzynarodowej. Brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygania przez Prezesa UODO i zastosowania w tej sprawie art. 58 ust. 2 RODO w sytuacji, gdy podmiot nie przetwarza danych osobowych. Nie jest przy tym uprawnione twierdzenie strony skarżącej, iż fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez firmę [...] w zakresie [...] i posiadanie prawa własności przez T. C. do nieruchomości, na której znajduje się budynek o przeznaczeniu gospodarczym z czasowo wywieszonym banerem, bez wykazania prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w tym miejscu świadczy, iż przedmiotowy baner zamieścił przedsiębiorca. Tym samym nie sposób przyjąć, że Prezes UODO naruszył zarzucane w skardze przepisy procesowe. Prezes UODO nie miał podstaw, aby odmówić mocy dowodowej oświadczeniom pełnomocnika T. C. złożonym w toku postępowania. Oświadczenia takie stanowią zaś, co do zasady, dowód równoprawny innym dowodom. Jako taki, powinien więc podlegać swobodnej ocenie organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Jeśli organ zamierza odmówić mocy dowodowej konkretnemu dowodowi, to powinien swoje stanowisko w tej materii szczegółowo uzasadnić. W szczególności powinien wykazać brak wiarygodności osoby składającej określone oświadczenie, przy pomocy np. kontrdowodu. Takim jednak organ w niniejszej sprawie nie dysponował. Sąd podziela pogląd przedstawiony przez NSA w wyroku z 25 października 2019 r. sygn. akt II OSK 972/18, iż "...w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jeśli zatem organy ustaliły, na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego, że określona okoliczność faktyczna (...) nie jest przez strony kwestionowana, to w braku aktywności dowodowej zainteresowanej strony, co do zasady, nie miały obowiązku z urzędu poszukiwania dalszych dowodów w tym zakresie". Trzeba mieć na względzie, iż art. 7 K.p.a. przyznaje inicjatywę w postępowaniu dowodowym także stronom postępowania (patrz wyroki NSA: z 10 października 2019 r. sygn. akt I OSK 2550/18, I OSK 2540/18 i z 30 sierpnia 2019 sygn. akt II OSK 2411/17). W postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa również na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Reasumując skoro przedsiębiorca, któremu czyniony jest zarzut przetwarzania danych osobowych, nie jest ich administratorem (nie przetwarza danych osobowych), to brak jest obecnie możliwości wydania wobec niego merytorycznej decyzji administracyjnej na gruncie RODO. To z kolei czyni uprawnionym wydanie decyzji umarzającej postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kierując się tymi wskazówkami Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi. W szczególności protokół Sądu Okręgowego w [...] z rozprawy w dniu [...] kwietnia 2025 r. został sporządzony już po wydaniu zaskrzonej decyzji. Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy. Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), orzekł jak w sentencji wyroku. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).