II SA/Wa 777/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] o odmowie wydania M. K. pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. W uzasadnieniu organ wskazał, że M. K. reprezentowany przez pełnomocnika, wnioskiem z dnia [...].09.2018 r. (data wpływu do organu) wystąpił do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza. Pełnomocnik wskazał, że jego mocodawca spełnia, określone w przepisach ustawy o broni i amunicji, pozytywne przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Po jego stronie nie występują też negatywne przesłanki uniemożliwiające jego posiadanie. Wskazał, że wnioskodawca jest wspólnikiem firmy [...] Spółka z o.o. Sp.k., która prowadzi strzelnicę [...] - rozpoznawalny obiekt w W. Wymieniona spółka posiada broń na świadectwo, na bardzo dużą ilość egzemplarzy broni, natomiast wnioskodawca (współwłaściciel) posiada dostęp do magazynu broni na tej strzelnicy. Jest odpowiedzialny za otwieranie i zamykanie strzelnicy, każdego dnia porusza się z kluczami do magazynu broni. Sytuacja ta powoduje, iż pozostaje w stałym, realnym i ponadprzeciętnym stanie zagrożenia życia i zdrowia. Ponadto, jest powszechnie znany jako osoba, która posiada dostęp do przechowywanej na strzelnicy [...] broni, co również świadczy o ponadprzeciętności sytuacji. Posiada pozwolenie na broń do celu sportowego, szkoleniowego i kolekcjonerskiego. W ramach tych pozwoleń, dysponuje dużą ilością egzemplarzy broni. Jak podkreślił pełnomocnik, przywołane okoliczności "wskazują na obiektywne powody pozwalające przyporządkować występującemu zagrożeniu życia i zdrowia wnioskodawcy cechy kwalifikowane, tj. przejawiające się permanentnością i aktualnością,realnością rzeczywistą i obiektywną, nadzwyczajną''. Do wniosku swojego mocodawcy, pełnomocnik załączył orzeczenia z dnia [...].06.2018 r. lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią oraz datowany na dzień [...].09.2018 r. wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż strona na dzień [...].10.2018 r. w nim nie figuruje. Wystąpił też do jednostki właściwej ze względu na jego miejsce zamieszkania oraz zameldowania, tj. Komendy Rejonowej Policji [...], jak również Komisariatu Policji w [...] o ustalenie okoliczności świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia wymienionego. Ponadto, pismem z dnia [...].09.2018 r. zwrócił się do jego pełnomocnika z zapytaniem, czy poza wymienionymi we wniosku okolicznościami wystąpiły inne zdarzenia, które wskazywałyby na potrzebę posiadania broni palnej do ochrony osobistej przez jego mocodawcę. W odpowiedzi uzyskał informację, że strzelnica jest obiektem, gdzie mają miejsce tragiczne zdarzenia, nie tylko zamachy na własne życie, ale również zamachy na jej pracowników i właścicieli. Pełnomocnik wskazał, że z usług strzelnicy może korzystać każdy kto wykupi szkolenie. Strzelanie odbywa się pod ,,okiem instruktora'', jednakże M. K. nie jest w stanie przewidzieć, jak zachowa się osoba, która znajdzie się w posiadaniu broni. Wiadomym jest, że broni nie otrzyma osoba w stanie "nietrzeźwości, pobudzona, apatyczna", bowiem instruktor dokonuje takiej oceny subiektywnie. Nie jest w stanie ocenić zatem, czy osoba korzystająca ze strzelnicy naprawdę jest zainteresowana strzelaniem, czy też przyszła tylko po to, aby pozyskać broń. Dlatego też uważa, że przebywanie na terenie strzelnicy jest każdego dnia, wysoce ryzykowne. Dla przykładu przywołał śmiertelny wypadek, jaki miał miejsce na strzelnicy w [...], gdzie 25-letni mężczyzna zastrzelił swojego instruktora. Dodał, że na strzelnicy [...] w W. wielokrotnie miały miejsce niebezpieczne sytuacje, m.in. próby samobójcze, w tym skuteczne. Ponadto, przychodzą tam osoby nieprzewidywalne - będące potencjalnie pod wpływem alkoholu, czy też innych środków odurzających. Każdorazowo, w takich przypadkach, wzywana jest Policja. W dniu [...].10.2018 r. do organu Policji wpłynęły pozytywne opinie o stronie. Komendant Rejonowy Policji [...] wskazał, m. in., iż jednostka Policji nie posiada dokumentów lub informacji świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia i zdrowia p. M. K. (k.30). W piśmie, które wpłynęło od Komendanta Komisariatu Policji w [...], brak jest jakichkolwiek informacji na temat ewentualnego zagrożenia jego życia, zdrowia lub mienia (k.31). Uzyskano także datowany na dzień [...].11.2018 r protokół z kontroli warunków przechowywania posiadanej przez wymienionego broni, która nie ujawniła nieprawidłowości. W dniu [...].01.2019 r. organ Policji przeprowadził dowód z przesłuchania strony. M. K. podtrzymał wszystkie argumenty, którymi uzasadniał wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Podkreślił, że jest prezesem zarządu firmy [...] Spółka z o.o. Sp.k., a w związku z tym jest odpowiedzialny za strzelnicę [...] w W. Jest w posiadaniu kluczy do magazynu broni. Do jego obowiązków należy, m. in. otwieranie i zamykanie obiektu, zakup, jak również przewóz broni i amunicji. Codziennie przewozi też do banku dzienny utarg w postaci gotówki. Powyższe sprawia, że czuje się "potencjalnym celem ataku przestępców". Podkreślił, iż firma "[...]", której również przewodniczy, posiada koncesję na obrót bronią i amunicją. To sprawia, że jego życie i zdrowie jest zagrożone. Ponadto, ze względu na uczestnictwo w licznych konferencjach oraz wystawach poświęconych tematyce broni palnej, nie pozostaje osobą anonimową, co sprawia, że czuje się zagrożony. Komendant [...] Policji, decyzją z dnia [...].02.2019 r. nr [...], odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej wskazując, iż brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających jego wydanie. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].05.2019 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ podał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, Komendant [...] Policji, podjął czynności mające na celu ustalenie aktualnego stopnia zagrożenia bezpieczeństwa osobistego M. K. Zwrócił się, m. in. do jednostek Policji, właściwych ze względu na miejsce zamieszkania oraz zameldowania wymienionego, tj. Komendy Rejonowej Policji [...] oraz Komisariatu Policji w [...], o sporządzenie aktualnej opinii o nim, z uwzględnieniem informacji świadczących o stałym realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu jego życia, zdrowia lub mienia. Skierował też pismo do Komendanta Rejonowego Policji [...] w [...], celem potwierdzenia, czy były jakiekolwiek zgłoszenia dotyczące zdarzeń, które miały miejsce na strzelnicy [...] w W., a także do pełnomocnika w celu odniesienia się do uprzednio podniesionych kwestii dotyczących istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia jego mocodawcy. W odpowiedzi, pełnomocnik oświadczył, że skutkujące zagrożeniem dla życia lub zdrowia sytuacje, które miały miejsce na strzelnicy [...] w W. były zgłaszane na numery alarmowe. Podkreślił, iż przepisy prawa nie nakazują prowadzenia ich ewidencji, w związku z czym brak jest możliwości wskazania daty i nazwy organu, do którego kierowano zgłoszenia. W odniesieniu do faktu przewożenia przez jego mocodawcę dziennego utargu do banku, jak również tego, że jest współwłaścicielem strzelnicy i posiada klucze do magazynu broni, podkreślił, iż nie wystąpiły bezpośrednie zdarzenia świadczące o zagrożeniu dla życia i zdrowia M. K., jednakże prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest duże. Dodał, że fakt uczestnictwa jego mandanta w konferencjach oraz wystawach poświęconych broni, również nie spowodował takiego zagrożenia, jednakże wykluczyć go nie można. Nadmienił, że żadne nowe okoliczności, oprócz tych przywołanych, nie wystąpiły. Organ I instancji uzyskał datowaną na dzień [...].07.2019 r., informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż strona w nim nie figuruje. W dniu [...].07.2019 r. wpłynęło pismo z Komendy Rejonowej Policji [...], w którym wskazano, iż jednostka ta nie posiada informacji, które świadczyłyby o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia p. M. K. W dniu [...].07.2019 r. wpłynęła z Komisariatu Policji w [...] pozytywna opinia o wymienionym a następnie, datowane na dzień [...].09.2019 r. pismo, w którym wskazano, iż jednostka Policji nie posiada informacji świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu dla zdrowia lub życia M. K. W dniu [...].08.2019 r. organ Policji uzyskał pismo z właściwej z uwagi na lokalizację strzelnicy jednostki Policji, tj. Komendy Rejonowej Policji [...], w którym wskazano, iż w okresie od [...].01.2018 r. do [...].06.2018 r. odnotowane zostały cztery interwencje Policji. Dotyczyły one samobójstwa popełnionego na zawodach strzeleckich, zakłócenia porządku publicznego oraz zaburzenia psychicznego osoby usiłującej popełnić samobójstwo. Podkreślone zostało, że Wydział Dochodzeniowo-Śledczy tej jednostki prowadził dwie sprawy dotyczące zdarzeń na strzelnicy [...] w W. Obie zakończyły się umorzeniem, jedna dotycząca popełnienia samobójstwa, z braku znamion czynu zabronionego, a druga dotyczące namowy do samobójstwa została umorzona w trybie art. 308 k.p.k. W dniu [...].10.2019 r. organ Policji ponownie przeprowadził dowód z przesłuchania strony. M. K. dodał, że kilkukrotnie w godzinach nocnych, na strzelnicy włączył się alarm. Podkreślił, że w lipcu 2018 r. miało miejsce włamanie do siedziby [...]. Próbowano też dokonać włamania na strzelnicę lecz próba okazała się nieskuteczna. O zdarzeniach tych organ Policji nie został poinformowany. Zaznaczył m.in., że zagrożenie wywołuje również fakt, iż nie jest osobą anonimową - udziela się w wielu akcjach społecznych, piknikach charytatywnych, które są transmitowane w środkach masowego przekazu, a ponadto większości osób znany jest fakt, iż posiada klucze do magazynu broni. Podkreślił też m.in., iż dodatkowo zwiększa poczucie jego zagrożenia, jak i ewentualnego ataku na jego osobę celem przejęcia broni fakt, iż przynajmniej kilka razy w miesiącu, transportuje broń i amunicję, na terenie całego kraju. Wskazał m.in., że z uwagi, iż obiekt [...] w W. jest [...] krytą strzelnicą w Polsce, generuje potencjalnie większe prawdopodobieństwo wizyty osób, które chcą ją wykorzystać niezgodnie z jej przeznaczeniem, np. do zamachu na instruktora bądź użyć jako środek służący do popełnienia samobójstwa. Podkreślił, iż fakt, że strzelnica jest dostępna dla osób z zagranicy, w tym z regionów zagrożonych terroryzmem, może skutkować powstaniem niebezpieczeństwa dla niego, pracowników, a także klientów tego obiektu. Wskazał też, że w latach 2012-2017 pracował w norweskiej firmie, gdzie zajmował się pośrednictwem w zatrudnianiu obywateli z Polski na terenie Norwegii. W tym okresie zatrudnił lub zwolnił kilkuset pracowników, z czego kilkunastu dyscyplinarnie z powodu ich zaburzeń psychicznych. Do tej pory na portalach komunikacyjnych otrzymuje wiadomości od zwolnionych pracowników, którzy żywią do niego niechęć oraz nieukrywaną wrogość. Fakt ten również przyczynia się do tego, że odczuwa zagrożenie. Z uwagi, iż materiały które posiada nie stanowią wystarczającej podstawy do wszczęcia postępowania karnego w stosunku do tych osób, nie zgłaszał tych zdarzeń organom Policji. Komendant [...] Policji, decyzją z dnia [...].12.2019 r. nr [...], odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej wskazując, że brak jest podstaw do przyznania tak szczególnego środka ochrony osobistej jakim jest broń palna. Komendant Główny Policji uzasadniając decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji, wskazał, że w prawie polskim nie przewiduje się prawa obywatela do posiadania broni, a uprawnienie to jest ściśle reglamentowane przepisami ustawy o broni i amunicji. Organ przytoczył art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, wskazując, że do wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej konieczne jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o wydanie takiego pozwolenia, iż znajduje się ona w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego w stopniu wyższym niż to, na jakie narażeni są inni obywatele. Ponadto, powyższe przesłanki muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń, iż teoretycznie może paść ofiarą zamachu. Innymi słowy, osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń palną dla ochrony osobistej powinna wykazać, że w jej przypadku zachodzą, mające odzwierciedlenie w rzeczywistości, sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione przez nią okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 przywołanej ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2932/14, Legalis nr 1512151). KGP podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, aby zagrożenie życia lub zdrowia, stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością; natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Organ odwoławczy wskazał, że wymóg "ponadprzeciętności". o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, musi być odniesiony, na co zwracał uwagę pełnomocnik strony, do konkretnego środowiska, ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Z kolei stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed nim (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.03.2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1445/14, Legalis nr 1244976, z dnia 30.03.2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2603/11, Legalis nr 465808). Komendant Główny Policji zaznaczył, że ustawodawca nie uznał, iż prowadzenie strzelnicy jest szczególnie niebezpieczne, skoro nie przyznał osobom prowadzącym tego rodzaju działalność gospodarczą, prawa do posiadania broni z mocy samej ustawy. Poddał je natomiast, w tej kwestii ogólnym zasadom określonym w ustawie o broni i amunicji. Innymi słowy, osoby prowadzące tego rodzaju działalność gospodarczą co strona, w przypadku ubiegania się o broń palną do ochrony osobistej, podlegają takim samym kryteriom, jak pozostali obywatele. KGP stwierdził, iż oznacza to, że działalność gospodarcza, którą strona prowadzi (strzelnicę) gdzie w ramach swoich obowiązków, ma dostęp do magazynu broni, stale porusza się z kluczami, otwiera i zamyka strzelnicę i magazyn broni, nie jest, wbrew twierdzeniu pełnomocnika, związana z zagrożeniem jej życia i zdrowia i nie stanowi, w ocenie organów Policji, okoliczności świadczących o ponadprzeciętnym zagrożeniu tych dóbr, które uzasadniałoby przyznanie jej prawa do broni palnej bojowej. KGP wskazał, że do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, konieczne jest istnienie omawianego powyżej zagrożenia ukierunkowanego na określoną osobę, nawet jeśli przyjąć, że przedstawiciele określonych grup zawodowych bądź społecznych potencjalnie są bardziej narażeni za zamach na ich bezpieczeństwo osobiste, niż inne osoby. Obawa o własne bezpieczeństwo ze względu na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, w której niewątpliwie ma się do czynienia z dużą ilością egzemplarzy broni, nie stawia strony automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych i nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Zgromadzone w przedmiotowej sprawie materiały dowodowe nie wskazują aby życie lub zdrowie M. K. było stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone. Organ wskazał, że ani Komenda Rejonowa Policji [...], ani też Komisariat Policji w [...] takich informacji nie posiada. Jednostka właściwa z uwagi na miejsce lokalizacji strzelnicy, tj. Komenda Rejonowa Policji [...] poinformowała w swoim piśmie z dnia [...].07.2019 r., iż w okresie od [...].01.2018 r. do [...].06.2018 r. odnotowano cztery interwencje Policji. Dotyczyły one samobójstwa popełnionego na zawodach strzeleckich, zakłócenia porządku publicznego oraz zaburzenia psychicznego osoby usiłującej popełnić samobójstwo. Obie sprawy prowadzone przez Wydział Dochodzeniowo-Śledczy tej jednostki zostały umorzone, jedna dotycząca popełnienia samobójstwa, z braku znamion czynu zabronionego, a druga dotycząca namowy do samobójstwa została umorzona w trybie art. 308 k.p.k. Organ podkreślił, że zagrożenie uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej winno być ukierunkowane bezpośrednio na życie lub zdrowie. Tymczasem analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdza, aby życie i zdrowie strony znajdowało się w szczególnym zagrożeniu w związku z tymi incydentami. Tym samym nie można zdaniem KGP upatrywać szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia strony w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, skoro w związku z tymi okolicznościami nigdy nie znalazła się w sytuacji zagrażającej tym dobrom. Organ wskazał też, że podobnie okoliczność, iż codziennie przewozi do banku dzienny utarg w postaci gotówki, co sprawia, że czuje się "potencjalnym celem ataku przestępców" nie stawia jej również automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych i nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. KGP zauważył, że podczas przewozu środków pieniężnych strona nie korzysta z koncesjonowanych firm ochrony, co w celu zapewnienia bezpieczeństwa mogłaby uczynić zlecając ochronę ich przewozu, wyspecjalizowanym w tego rodzaju usługach, profesjonalnym podmiotom. Zgromadzone w przedmiotowej sprawie materiały dowodowe nie wskazują zdaniem organu na jakiekolwiek zdarzenia, które miałyby miejsce podczas przewożenia przez nią środków pieniężnych. Szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia nie można zatem upatrywać w ramach wykonywanych przez nią przewozów środków pieniężnych, skoro w związku z tymi okolicznościami nigdy nie znalazła się w sytuacji zagrażającej tym dobrom. KGP wskazał, że strona podkreśliła, że czuje się zagrożona również z tego tytułu, iż nie pozostaje osobą anonimową - uczestniczy bowiem w licznych konferencjach oraz wystawach poświęconych tematyce broni palnej, które zamieszczane są w sieci Internet a następnie oglądane przez tysiące jej użytkowników. Organ podkreślił, że rodzaj zajęcia może mieć jedynie znaczenie pomocnicze przy ubieganiu się o broń do ochrony osobistej, ale nie decydujące samo w sobie. Przekonanie zaś strony o grożącym jej potencjalnym niebezpieczeństwie w związku z tego rodzaju zajęciem, nie jest wystarczające. KGP stwierdził, że strona nie udowodniła, aby kiedykolwiek, w związku z uczestnictwem w licznych konferencjach oraz wystawach poświęconych tematyce broni palnej znalazła się w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Nie wskazała również żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, iż jest zagrożona bezprawnym zamachem z tego tytułu. Podobnie też okoliczność, iż w latach 2012-2017 pracowała w norweskiej firmie, gdzie w ramach pośrednictwa w zatrudnianiu obywateli z Polski na terenie Norwegii doprowadziła do zwolnienia kilkuset pracowników, z czego kilkunastu dyscyplinarnie, nie może stanowić okoliczności uzasadniających przyznanie pozwolenia na broń palną. Biorąc pod uwagę, że zdarzenia te miały miejsce ponad trzy lata temu, a strona - jak sama podkreśliła, jest w posiadaniu materiałów, które nie stanowią wystarczającej podstawy do wszczęcia postępowania karnego w stosunku do tych osób, nie sposób zdaniem organu uznać, że poczucie zagrożenia, na jakie się powołuje, jest obiektywnie uzasadnione. KGP wskazał, że ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji mówi natomiast o zagrożeniu realnym, co oznacza, że podstawą przyznania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej nie mogą być zagrożenia hipotetyczne, mogące wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Podobnie, o zagrożeniu życia i zdrowia strony nie świadczy fakt, iż jest również w zarządzie "[...]", która posiada koncesję na obrót bronią i amunicją. Okoliczność ta nie spełnia wymogów określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił też, że ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji mówi o zagrożeniu realnym, co oznacza, że podstawą przyznania pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej nie mogą być zagrożenia hipotetyczne, mogące wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Wskazywane zagrożenie, jakie stara się wykazać strona, w związku z prowadzeniem strzelnicy [...] w W., nie nosi cech ani stałego, ani realnego, ani ponadprzeciętnego, a jedynie cechy zagrożenia hipotetycznego, na które wystawiony jest każdy obywatel prowadzący tego rodzaju działalność gospodarczą. Takiej odmiany zagrożenia (przypuszczalnego, domniemywanego) ustawodawca nie wskazał w przepisach omawianej ustawy i nie uzależniał od jej istnienia, przyznania pozwolenia na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej. Nie można zakładać, że każda potencjalna osoba korzystająca ze strzelnicy będzie chciała wykorzystać posiadaną broń niezgodnie z jej przeznaczeniem, np. do zamachu na instruktora czy też jako środek służący popełnieniu samobójstwa bądź do terrorystycznego jej wykorzystania. Tym samym, automatycznie stanowi stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia strony, pracowników, a także klientow tego obiektu. Sama subiektywna ocena osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej w związku z grożącym jej niebezpieczeństwem z uwagi na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, nie może stanowić podstawy do wydania jej pozwolenia. Jak strona sama podkreśliła w dniu [...].10.2019 r. składając zeznania, występuje o pozwolenie na broń palną nie celem zapobiegania takim zdarzeniom, lecz z uwagi, iż obawia się o swoje, życie, zdrowie i mienie w związku z wykonywaną przez nią funkcją oraz idące z tym niebezpieczeństwo. Organ zaznaczył, że możliwość prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych, w bliżej nieokreślonej przyszłości nie jest okolicznością wskazującą na stan osobistego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy, a tym samym nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.01.2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1494/13). Organ podkreślił, że pozwolenia na broń nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się niezbicie wskazują, iż inne środki dla ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Słusznie zatem w ocenie KGP organ I instancji podniósł, że argumenty powołane przez stronę oraz zgromadzone w toku postępowania dowody nie dają podstaw do wydania jej pozwolenia na broń. Strona nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych świadczących o zagrożeniu jej życia, zdrowia lub mienia, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej. Przyznanie jej zatem prawa do broni do tego celu tylko z tego powodu, że subiektywnie czuje się zagrożona zamachem na bezpieczeństwo osobiste z uwagi na prowadzenie strzelnicy, stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji i racjami interesu społecznego, którego istotą jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem do którego broń ma być używana. Rozważając kwestię aktualnego zagrożenia dla życia i zdrowia strony w kontekście przywołanego wypadku, jaki miał miejsce na strzelnicy w [...], organ wskazał, iż incydent ten nie rzutuje negatywnie na obecny stan jej bezpieczeństwa. Niebezpieczne sytuacje, m. in. zamachy na własne życie, zdarzają się w rożnych miejscach. Brak poczucia bezpieczeństwa deklarowany jest przez wiele osób z rożnych powodów. Nie oznacza to wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wniesie. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2151/10, czy też wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15.09.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1069/11), ogólny stan bezpieczeństwa, wiek, miejsce zamieszkania, nie mogą same przez się stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń. Okoliczność, że strona posiada inne rodzaje pozwolenia na broń, jak również kwalifikacje strzeleckie, nie może wpłynąć na pozytywne rozpatrzenie jej wniosku. W przypadku wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej znaczenie mają bowiem wyjątkowe, a jednocześnie stałe okoliczności stanowiące zagrożenie dla życia, zdrowia lub mienia. Faktów tego rodzaju nie wskazała strona, jej pełnomocnik, ani nie ustalił ich, w wyniku podjętych czynności, organ I instancji. Powołując się na wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 349/15 nr 1576728, organ wskazał, że konieczne jest uprawdopodobnienie, że w przypadku wnioskodawcy istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenia życia i zdrowia lub mienia. W ocenie organów Policji, ani strona ani jej pełnomocnik takiego zagrożenia nie uprawdopodobnili. Twierdzenia pełnomocnika o grożącym stronie niebezpieczeństwie w związku z prowadzeniem strzelnicy, nie znajdują oparcia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. KGP wskazał, że fakt, iż strona chce sama prewencyjnie chronić swoje życie nie obliguje organów Policji do wyposażenia jej w broń palną. KGP wskazał, że oczywiście każda osoba ma prawo do podejmowania działań mających na celu wyeliminowanie bądź zniwelowanie ryzyka zagrożenia (M. K. podjął starania o wydanie pozwolenia), jednakże w jego przypadku ustalenia postępowania administracyjnego nie potwierdzają konieczności wyposażenia go w broń palną bojową do ochrony osobistej. Komendant Główny Policji stwierdził, że argumenty strony i jej pełnomocnika przedstawione w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nie przekonują o zasadności wydania stronie pozwolenia na tego rodzaju broń. Zwrócił jednocześnie uwagę, że odmowa wydania pozwolenia na broń nie pozbawia strony możliwości zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa. Podał, że strona może nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji (art. 11 pkt 7, 8 i 11 ustawy o broni i amunicji), a więc takie, których posiadanie nie wymaga uzyskania zgody organu Policji (dotyczy to np. ręcznego miotacza gazu czy paralizatora elektrycznego o określonych parametrach, broni alarmowej o kal. do 6 mm), a spełniających rolę prewencyjnego środka ochrony. Celem uniemożliwienia dokonania zamachu na jej życie i zdrowie lub mienie, a także innych pracowników, może dodatkowo zlecić ochronę obiektu, w którym prowadzi działalność gospodarczą. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. K., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez nieprawidłową wykładnię przesłanki ponadprzeciętności zagrożenia życia i zdrowia poprzez zbyt wąską wykładnię tego pojęcia i ograniczenie stosowania tej przesłanki realnie do stanu wysokiego zagrożenia życia lub zdrowia, kiedy natomiast ustawa wymaga jedynie spełnienia przesłanki ponadprzeciętności. Jednocześnie pełnomocnik postawił zarzut w postaci naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. tj. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez dowolną, a nie swobodną, ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na ustaleniu na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, że skarżący nie jest osobą ponadprzeciętnie, realnie i stale zagrożoną, mimo że skarżący spełnia te przesłanki prima facie, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu pełnomocnik po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania podniósł m.in., że skarżący wskazuje, iż w ramach praktyki rozstrzygania spraw dotyczących pozwoleń na broń do ochrony osobistej organ wypracował praktykę, która uniemożliwia jakiekolwiek zastosowanie tych przepisów ustawy o broni i amunicji - tj. doprowadził do sytuacji, w której nikt nie może otrzymać takiego pozwolenia, co narusza sens wprowadzenia takiego celu pozwolenia. Skarżący wskazuje, że organ II instancji traktuje kwestię "ponadprzeciętności" zbyt restrykcyjnie poprzez błędne nadawanie tej przesłance charakteru "wysokiego" zagrożenia - natomiast należy wskazać, że nie bez przyczyny ustawodawca odnosi się w ustawie do "ponadprzeciętnego" zagrożenia, a nie "wysokiego" czy "rażąco wysokiego" stopnia. Skoro zakłada istnienie zaledwie "ponadprzeciętności", to jednocześnie dopuszcza co najmniej pięciostopniową skalę zagrożenia potencjalnego wnioskodawcy. zdaniem skarżącego decyzja powinna zostać uchylona ze względu na konieczność ponownego przeprowadzenia sprawy z uwzględnieniem mniejszego rygoryzmu traktowania przesłanki "ponadprzeciętności". Pełnomocnik podniósł, że skarżący zgadza się z elementami zebranego materiału dowodowego - został on zebrany rzetelnie i jest kompletny. Zdaniem skarżącego organ II instancji dokonał dowolnej jego oceny, która skutkowała uznaniem, że skarżący nie jest osobą stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożoną - mimo, że z zebranego materiału dowodowego prima focie wynika, że jest. Błąd w ocenie wynika między innymi z automatycznego utożsamiania przez organ II instancji przesłanki "ponadprzeciętności" z odniesieniem do konkretnej grupy - w tym przypadku do właścicieli strzelnic, klubów sportowych i osób mających do czynienia na co dzień z bronią. Pełnomocnik wskazał, że nawet gdyby skarżący nie był bardziej "ponadprzeciętnie" zagrożony, niż inni właściciele strzelnic, to nie zmienia to faktu, że z racji wykonywanych czynności i ryzyka związanego z prowadzeniem takiego rodzaju działalności jest on nawet bardziej niż "ponadprzeciętnie" zagrożony. Pełnomocnik podniósł, że skarżący nie jest w stanie zapewnić sobie innych środków ochrony życia i zdrowia. Prowadząc strzelnicę. Skarżący musi być w każdej chwili gotowy do obrony swojego życia i zdrowia. Podał, że społeczna wiedza o działalności wykonywanej przez skarżącego uniemożliwia mu zastosowanie alternatywnego rozwiązania w postaci chociażby ochrony osobistej - w sytuacji wskazanej przez skarżącego taka ochrona byłaby wymagana całodobowo i generowałoby nadmierne koszty i uciążliwości w życiu Skarżącego. Pełnomocnik wskazał, że prowadzenie strzelnicy i posiadanie dostępu jest okolicznością świadczącą o co najmniej ponadprzeciętnym zagrożeniu. Organ powinien w tym zakresie kierować się obiektywnymi kryteriami i dokonać oceny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowy, przy czym powinna to być ocena spełniająca wszystkie wymagania z art. 80 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 maja 2018 r., sygn. I SA/Op 79/18, LEX nr 2504565). Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał m.in., że postępowanie przeprowadzone w sprawie skarżącego nie wykazało, aby znajdował się on w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu bezpieczeństwa osobistego, od czego uzależnione jest wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Dlatego mając na uwadze reglamentacyjny charakter pozwolenia na broń palną, organy Policji zobligowane były do odmowy wydania skarżącemu takiego pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisów prawa procesowego, w tym art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego. Zarzuty skargi Sąd uznał za nietrafne. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy). Z akt sprawy, jak i z samej zaskarżonej decyzji wynika, że organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, jak również rozpatrzył go należycie. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące i spełnia wszystkie wymogi art. 107 § 3 k.p.a., nie pozostawia wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął sprawę w taki a nie inny sposób. Organ odniósł się przy tym szczegółowo do wszystkich podnoszonych przez stronę w postępowaniu administracyjnym okoliczności. Organy dokonały prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji i właściwie je zastosowały w sprawie. Brak jest podstaw do podważenia stanowiska Komendanta Głównego Policji, że skarżący w sprawie tej, na dzień wydawania decyzji, nie wykazał istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że to osoba, która ubiega się o wydanie pozwolenia na broń dla ochrony osobistej powinna wykazać, że w jej przypadku zachodzą mające odzwierciedlenie w rzeczywistości sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy (v. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2932/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem udzielenia pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej jest ściśle określony przez prawo związek okoliczności, które występując łącznie stanowić mogą ważną przyczynę uzasadniającą udzielenie pozwolenia. Jedną z tych przesłanek jest stałe zagrożenie życia, zdrowia lub mienia wnioskodawcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się m.in., że nie może być to okoliczność, która występowała w przeszłości, a obecnie już nie występuje, gdyż wówczas brak elementu stałego występowania zagrożenia. Z uwagi na to, że wszystkie trzy wymienione przesłanki charakteryzujące zagrożenie (stałość, realność, ponadprzeciętność) muszą występować łącznie, stwierdzenie, że jedna z nich nie występuje skutkuje tym, że pozostałe przesłanki tracą rację bytu w tym znaczeniu, że nie mogą uzasadniać skutecznie wystąpienia o pozwolenie na broń (v. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2836/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej, na podstawie wszystkich przedstawionych przez stronę okoliczność i zebranego należycie materiału dowodowego trafnie organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, aby znajdował się w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Skarżący nie przedstawił też zdarzeń, które miały miejsce i które świadczyłyby jednocześnie o takim zagrożeniu. W sprawie tej zasadnie organy Policji przyjęły, że wszystkie podniesione przez wnioskodawcę w toku postępowania okoliczności nie dają podstaw do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Trafnie KGP wskazał, że ani samo prowadzenie działalności gospodarczej, którą skarżący prowadzi, ani związane z tym czynności, przywołane przez stronę w toku postępowania administracyjnego, nie stanowią okoliczności świadczących o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia, które na gruncie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, dawałyby podstawę do przyznania pozwolenia na broń palną bojową. Zasadnie KGP wskazał, że skoro ustawodawca nie przyznał osobom prowadzącym strzelnicę prawa do posiadania broni z mocy samej ustawy, to skarżący ubiegając się o broń palną do ochrony osobistej, podlega takim samym kryteriom, jak pozostali obywatele. Trafnie organ wskazał, że do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, konieczne jest istnienie zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie ustawy o broni i amunicji, ukierunkowanego na określoną osobę. Zasadnie Komendant Główny Policji stwierdził przy tym, że obawa o własne bezpieczeństwo ze względu na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej nie stawia strony automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych i nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Na podstawie akt administracyjnych sprawy nie ma podstaw do podważenia stwierdzenia Komendanta Głównego Policji, że na dzień wydania decyzji zgromadzone materiały dowodowe nie wskazują aby życie lub zdrowie skarżącego było stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone. Organ wprost wskazał w decyzji, że strona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nigdy nie znalazła się w sytuacji zagrażającej dobrom, o których mowa w powołanych wyżej przepisach prawa. Komendant Główny Policji szczegółowo stanowisko to uzasadnił, wykazał przy tym, że szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia wnioskodawcy nie można upatrywać w ramach wykonywanych przewozów środków pieniężnych, skoro w związku z tymi okolicznościami nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej tym dobrom. Nie sposób podważyć też, na podstawie wszechstronnie zebranego materiału dowodowego, twierdzenia organu, że strona nie udowodniła, aby kiedykolwiek, w związku z uczestnictwem w licznych konferencjach oraz wystawach poświęconych tematyce broni palnej znalazła się w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Także pozostawanie w zarządzie podmiotu, który posiada koncesję na obrót bronią i amunicją nie daje samo w sobie podstaw do wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Zgodzić należy się z organem, że wskazywane przez wnioskodawcę zagrożenie związane z prowadzeniem strzelnicy nie nosi cech ani stałego, ani realnego, ani ponadprzeciętnego, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, a stanowi cechy zagrożenia hipotetycznego, na które narażony jest każdy obywatel prowadzący tego rodzaju działalność gospodarczą. Zarzut błędnej wykładni przesłanki "ponadprzeciętności" zagrożenia życia i zdrowia nie jest trafny. Subiektywna ocena wnioskodawcy o grożącym potencjalnie niebezpieczeństwie z uwagi na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, nie stanowi w świetle ustawy broni i amunicji podstawy do wydania pozwolenia na broń. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest przy tym pogląd, że "prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze, osobiste zajmowanie się zaopatrzeniem, przewożeniem gotówki, dokonywanie wypłat pracownikom i kontrahentom (...)" nie świadczą o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia, które uzasadniałoby przyznanie prawa do broni palnej (v. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2151/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie organ stwierdził, że okoliczności przywołane przez wnioskodawcę w postępowaniu administracyjnym nie świadczą o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia. W sprawie tej organ w celu wyjaśnienia wszystkich faktów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przesłuchał stronę. Trafnie przy tym KGP wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych świadczących o występowaniu zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o brani i amunicji. Sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń. Subiektywne przekonanie strony o potrzebie posiadania broni w celu ochrony osobistej, bez wykazania ustawowych przesłanek niezbędnych do wydania przez organ pozwolenia na broń, nie stanowi o naruszeniu prawa materialnego w tej sprawie. Ocena organu dokonana na podstawie całości należycie zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna, organ nie naruszył art. 80 k.p.a. Organ wziął przy tym pod uwagę wszystkie podnoszone przez stronę okoliczności, które należało rozważyć. Trafnie też organ wskazał na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji. Uprawnienie do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (v. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 587/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie pozwolenia na broń nie może się opierać na samym subiektywnym przekonaniu strony o spełnieniu ustawowych przesłanek (v. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II OSK 307/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w wyroku.