II SA/Wa 1315/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich – oddala skargę –

W dniu 1 sierpnia 2019 r. w Wydziale [...] Komendy [...] Policji wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie wydania P. T. pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. Wnioskodawca do złożonego podania dołączył m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] i orzeczenie psychologiczne nr [...] wydane w dniu [...] lipca 2019 r. potwierdzające, że może dysponować bronią oraz zaświadczenie nr [...] wydane w dniu [...] sierpnia 2019 r. przez Polski Związek Łowiecki stwierdzające członkostwo ww. w tym stowarzyszeniu. Po wszczęciu postępowania, w wyniku podjętych czynności otrzymano informację z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, że strona nie figuruje w Kartotece Karnej tegoż Rejestru oraz pozytywne opinie na temat strony wydane przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...] oraz Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz Prezesa [...] Kółka Myśliwskiego im. [...] w [...]. Dodatkowo z Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji z/s w [...] uzyskano informację, że ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2014 r. uznany został winnym popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji tj. noszenie broni palnej znajdując się w stanie nietrzeźwości. Powyższe stanowiło podstawę do wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. cofającej ww. pozwolenie na broń palną myśliwską. Dodatkowo z Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji z/s w [...] uzyskano informację, że w dniu 8 maja 2017 r. wydane zostało w trybie odwoławczym ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające, że P. T. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Przedmiotowe orzeczenie stanowiło podstawę wydania przez. Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., odmawiającej wydania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną myśliwską. W związku z uzyskaniem powyższej informacji Komendant [...] Policji w dniu [...] sierpnia 2019 r. wniósł odwołanie od złożonego przez stronę pozytywnego orzeczenia lekarskiego potwierdzającego, że może dysponować bronią. W dniu 13 listopada 2019 r. organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń otrzymał ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] wydane trybie odwoławczym dniu [...] listopada 2019 r. przez lekarza upoważnionego do badań osób występujących o wydanie pozwolenia na broń zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń zarejestrowaną broń pneumatyczną stwierdzające, że strona nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. W dniu 3 stycznia 2020 r. Komendant [...] Policji wydał decyzję nr [...], orzekającą o odmowie wydania P. T. pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji było zaliczenie go do grupy osób którym cofnięto pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. z uwagi na noszenie broni palnej znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Od decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zaskarżając ją w całości. W jego ocenie niedopuszczalne jest powoływanie się na wyrok z 2014 r. skazujący go na karę grzywny, bowiem wyrok ten uległ już zatarciu i w świetle prawa jest on osobą niekaraną. Ponadto podniósł, iż Komendant [...] Policji wniósł odwołanie się od pozytywnego, dla niego, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, pomimo, iż nie ma on problemów z alkoholem, posiada dobrą opinię społeczną, a na dodatek jest, w świetle prawa, osobą niekaraną. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.) oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] orzekającą o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie kluczową kwestią, mającą wpływ na odmowę wydania pozwolenia na broń palną P. T. był fakt, iż Komendant Wojewódzki Policji zs. w [...] , w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, cofnął ww. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej wydając w tej sprawie w dniu [...] sierpnia 2015 r. stosowną decyzję. Podstawą wydania ówczesnej decyzji był fakt noszenia przez stronę broni palnej będąc w stanie nietrzeźwości, tzn. za czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, za który została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Kamy, z dnia [...].10.2014 r. o sygn. akt [...] Przywołany powyżej fakt, stanowił podstawę do zastosowania przez Komendanta [...] Policji przepisu art. 17 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w myśl którego, właściwy organ policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie której cofnięto pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 wskazanego aktu prawnego. Komendant [...] Policji potraktował stronę jako osobę niekaraną, w myśl art. 106 kodeksu karnego. Powyższe wynika z zamieszczonej w aktach postępowania administracyjnego karty karnej uzyskanej z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, a w treści samej decyzji zaznaczono, iż P. T. posiada pozytywną opinię i nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości. Podał, że organ I instancji posiadając, znane mu z urzędu, informacje o wcześniejszej karalności strony oraz o okolicznościach popełnienia przez nią wykroczenia godzącego w istotne dobro społeczne jakim jest bezpieczeństwo publiczne, które jest jednym z najważniejszych dóbr chronionych przez polskie prawo, zmuszony był do ich urzędowego wykorzystania. W tym miejscu zaznaczono, że działanie organu I instancji było prawidłowe, gdyż prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym a ściśle reglamentowanym przez przepisy ustawy o broni i amunicji, natomiast zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem twierdzi się, że podnoszenie publicznie faktu, pomimo zastosowania instytucji zatarcia skazania, że dana osoba była skazana może leżeć w uzasadnionym interesie społecznym. Na marginesie zauważył, że w dniu 8 maja 2017 r. wydane zostało, w stosunku do strony, orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, iż należy ona do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i tym samym nie może dysponować bronią. Powyższe orzeczenie wydane było w trybie odwoławczym, potraktowane jako ostatecznej i stanowiło podstawę wydania, w dn. [...].06.2017 r., przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w [...] decyzji odmawiającej wydania p. P. T. pozwolenia na broń palną myśliwską. Komendant Główny Policji zaznaczył, że wydaniu pozwolenia na broń palną wnioskodawcy sprzeciwia się interes społeczny, który przejawia się m, in. w tym aby osoby nieprzestrzegające w przeszłości zasad bezpieczeństwa związanego z przemieszczaniem się z bronią palną tj. noszące broń będąc po użyciu alkoholu, nie posiadały na nią pozwolenia, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Do innej decyzji nie przekonuje również fakt, iż strona jest osobą niekaraną, posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, wystawioną przez Komendanta Rejonowego Policji [...], oraz potwierdza stosownymi orzeczeniami zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią, bowiem nie daje ona rękojmi, bezpiecznego i zgodnego z przepisami prawa jej używania. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi P. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj.: art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt.6 lit. a i b ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, iż wydaniu pozwolenia na broń P. T. sprzeciwia się interes społeczny, który przejawia się m.in. w tym aby osoby nieprzestrzegające w przeszłości zasad bezpieczeństwa związanego z przemieszczaniem się z bronią palną tj. noszące broń będąc po użyciu alkoholu, nie posiadały na nią pozwolenia, zgodnie z art. 17 ust.2 o broni i amunicji, podczas gdy obecnie w/wymieniony spełnia przesłanki warunkujące wydanie decyzji o posiadaniu broni myśliwskiej przy jednoczesnym braku ustaleń przesłanek negatywnych w tym zakresie; - dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie rękojmi, bezpiecznego i zgodnego z przepisami prawa użytkowania broni myśliwskiej przez skarżącego, nie poparta żadnymi ustaleniami, bo za takowe nie można uznać: pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania, wystawionej przez Komendanta Rejonowego Policji [...], pozytywnej opinii organów Polskiego Związku Łowieckiego , pozytywnych orzeczeń potwierdzających zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią przy tylko i wyłącznie przywoływaniu art. 17 ust.2 ustawy o broni i amunicji, będącego konsekwencją wyroku Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Kamy z dnia [...].10.2014 r., gdzie nastąpiło zatarcie skazania; - sprzeczność dokonanych ustaleń faktycznych przejawiająca się w pozytywnej ocenie osoby P. T. , dokonanej i wyrażonej w opinii sporządzonej przez policję a końcowym niezrozumiałym wnioskiem o braku rękojmi w/wymienionego należytego tj. bezpiecznego i zgodnego z przepisami użytkowania broni myśliwskiej. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające odmowę przyznania stronie pozwolenia na broń myśliwską. W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż ustawodawca określając warunki do posiadania broni, uczynił to w sposób wielce rygorystyczny. Niezależnie od powyższego, podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń, i jej posiadania, winny być również badane w sposób wyjątkowo restrykcyjny. Możliwość odmowy udzielenia pozwolenia na posiadanie broni, czy też cofnięcia pozwolenia na broń, nie może zaś być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30.10.2008r. sygn. akt II OSK 1296/07). Stąd, wszelkiego rodzaju wątpliwości co do zdolności danej osoby do dysponowania bronią, muszą skutkować odmową przyznania omawianego uprawnienia. Jedną zaś z okoliczności, które mogą powodować powstanie wspomnianych wyżej wątpliwości, jest fakt popełnienia przez daną osobę czynu karalnego, potwierdzony skazaniem osoby ubiegającej się o przyznanie prawa do dysponowania bronią, za popełnienie owego przestępstwa. Z jeszcze bardziej jaskrawym uwypukleniem omawianych wątpliwości mamy do czynienia w sytuacji, gdy czyn karalny potwierdzony skazaniem, związany był z okolicznościami czy zachowaniami dotyczącymi broni. W takiej bowiem sytuacji, tym bardziej uzasadnione będą obawy organu związane z tym, czy kandydat do otrzymania pozwolenia na posiadanie broni, będzie w stanie posługiwać się nią w sposób bezpieczny zarówno dla siebie, jak i innych ludzi. Czyniąc niniejsze rozważania tut. Sąd z pełną świadomością skupia się na materii konkretnego, karalnego zachowania - będącego podstawą skazania, a nie na samym fakcie skazania. Samo skazanie ma w tym wypadku znaczenie drugorzędne. Potwierdzało ono bowiem jedynie fakt karalnego zachowania strony. Skoro więc, sam fakt karalnego zachowania (potwierdzony wyrokiem skazującym), nie był w niniejszej sprawie kwestionowany przez skarżącego, to brak było przesłanek, które uniemożliwiałyby organowi uwzględnienie faktu owego karalnego zachowania, przy ocenie zdolności strony do dysponowania bronią. W szczególności, takiej niemożności odniesienia się do czynu z przeszłości, nie sposób skutecznie wywodzić z faktu zatarcia skazania. Organ ustalał bowiem zdolność strony do dysponowania bronią w oparciu o konkretne zachowanie strony, a nie w oparciu o wyrok skazujący. Co zaś się tyczy wniosków, jakie organ wysnuł z analizy zachowania potwierdzonego zatartym już wyrokiem skazującym, to w ocenie tut. Sądu nie sposób zarzucić im jakiegokolwiek błędu. Zachowanie skarżącego, polegające na noszeniu przez niego broni palnej pomimo tego, ze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu, jest jaskrawym przykładem nieodpowiedzialności i lekceważenia życia i zdrowia własnego jak i innych ludzi. Takie postępowanie, mogło wiec wywołać po stronie organu uzasadnione i poważne wątpliwości co do istnienia po stronie skarżącego predyspozycji do dysponowania bronią. Skoro zaś, jak zostało to już wcześniej wyjaśnione, samo istnienie powyższych wątpliwości uzasadnia negatywne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa do dysponowania bronią, skarżone rozstrzygnięcie uznać należało za poprawne. Za okoliczność pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie uznać należało to, iż skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania czy pozytywną opinię organów Polskiego Związku Łowieckiego. Nie niwelują one bowiem obawy, o jakiej mowa wyżej. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).