II SA/Wa 736/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K.F. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby uchyla zaskarżone orzeczenie

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej: "CKL") z dnia [...] stycznia 2023r. dotyczące ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej K. F. – kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej, którym uchyliła w części orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "RKL"; "Komisja rejonowa") z dnia [...] maja 2021r. nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia CKL nadmieniła, że K. F. (dalej także: "kandydat"; "Strona") został skierowany przez Komendę Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w [...] do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Komisja rejonowa uznała kandydata za niezdolnego do służby na podstawie § 48 p.l rub. 7 ; § 49 p. I rub. 7; § 45 p. 1 rub. 7, § 50 p. 4 rub. 7; § 64 p. 1 rub. 7 na podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 1 l,10.2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa ( Dz. u. z 20I8r. poz. 2035 – zwanego dalej "Rozporządzeniem"). Kandydat odwołał się od powyższego orzeczenia komisji rejonowej do Centralnej Komisji Lekarskiej, która po przeprowadzonym badaniu , uznała kandydata za niezdolnego do służby z powodu rozpoznania schorzenia, o którym mowa w § 45 p. 1 mb. 7 Rozporządzenia. Od orzeczenia CKL z dnia [...] września 2021r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 24 maja 2022r. w sprawie II SA/Wa 4007/21 uchylił zaskarżoną decyzję komisji drugiej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że CKL nie zawarła w treści swojego orzeczenia żadnego wyraźnego rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, w jakiej części Centralna Komisja Lekarska uchyliła zaskarżone orzeczenie pierwszoinstancyjne. Sąd podkreślił, że skarżone orzeczenie, nie precyzując zakresu częściowego uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i nie wyjaśniając w sposób zrozumiały przyczyn takiego działania i konkluzji w postaci braku "istnienia pełnego zdrowia" skarżącego pozbawiło Sąd rozpoznający tę sprawę realnej możliwości weryfikacji jego merytorycznej poprawności. Tego typu uchybienie w konsekwencji musiało spowodować uchylenie spornego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej oraz zobowiązanie tego organu do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej. CKL ponownie rozpoznając odwołanie Strony, zaprosiła kandydata do siedziby Składu Orzekającego CKL na badanie w trybie odwołania w dniu [...] listopada 2022r., przeprowadzając badania lekarskie. W badaniu przedmiotowym stwierdzono u kandydata niewielkie boczne [...] Th/L oraz skierowano kandydata na dalsze badania Ekg, badanie Echo i rtg [...] okolicy [...]. W badaniu EKG nie stwierdzono patologii, zaś w badaniu Echo stwierdzono większe [...] - do weryfikacji w badanie obrazowym MRI, TK. W badaniu rtg [...] odcinka [...] stwierdzono między innymi [...] - do weryfikacji w badaniu TK. Zdecydowano o konieczności wykonania badania TK [...] odcinka [...]. Ze względu na miejsce zamieszkania kandydata badanie wykonano w dniu [...].12.2022r. w Pracowni Tomografii Komputerowej NZOZ Centra Medyczne [...] w [...]. Wynik badania wpłynął do CKL w dniu [...] stycznia 2023r. W badaniu stwierdzono miedzy innymi : [...]. Na poziomie [...] uogólnione [...]). Nie wykazano spondylolizy łuku [...]. Zdaniem CKL zmiany stwierdzone w obrazie rtg [...] i TK [...]okolicy [...] przeczą istnieniu pełnego zdrowia kandydata i tym samym stanowią przeciwwskazanie do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Dlatego też CKL na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020r., poz. 398) uchyliła w części orzeczenie komisji rejonowej. Uchylenie w części wynika ze zmiany treści rozpoznania i zmiany treści uzasadnienia po analizie badań wykonanych na potrzeby CKL. CKL uznała, że rozpoznanie podane przez COCKL uległo zmianie po ponownym badaniu radiologicznym - rtg [...]i dodatkowym badaniu TK [...]. Oba badania dotyczą odcinka [...]. CKL nie przychyliła się do rozpoznania komisji rejonowej, dotyczącego schorzenia, wymienionego w pkt. 1 rozpoznania w orzeczeniu RKL, wyjaśniając jednocześnie, że " Zmiany stwierdzone w bieżącym badaniu Echo wymagają dalszej obserwacji i diagnostyki". Pismem z dnia [...] marca 2023r. K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2023r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 32 ust. 2, art. 33 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wzięcia pod uwagę całości dokumentacji medycznej zgromadzonej w postępowaniu, 2) naruszenie art. 7 k.pa., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art.107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uznanie, że Skarżący jest niezdolny do służby, 3) naruszenie § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie Skarżącego za niezdolnego do służby. Przedstawiając powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi podniósł w szczególności, że "(...) w zasadzie w dalszym ciągu nie wie, czemu organ uznał go za niezdolnego do służby w PSP". Podkreślił, że w punkcie 11.1 decyzji organ stwierdził, że "skarżący jest niezdolny do służby z uwagi na (...) Nieprawidłowe wyniki badań obrazowych wymagające dalszej diagnostyki § 45 p.1. rub.7 kat. N (...)" wskazane w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., natomiast zgodnie z dalszą treścią decyzji część F Uzasadnienia, organ wskazał "(...) Zmiany stwierdzone w obrazie rtg [...] i TK [...] okolicy [...] przeczą istnieniu pełnego zdrowia kandydata tym samym stanowią przeciwwskazanie do służby w Państwowej Straży Pożarnej (...)." Wskazał, że skoro schorzenie wskazane w § 45 p.l. rub.7 w/cyt. rozporządzenia znajduje się w dziale Dział IX - Inne choroby wewnętrzne, natomiast schorzenia dot. kręgosłupa znajdują się w Dziale XII, to tym samym nie wie, a przynajmniej nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, czy został uznany z niezdolnego do służby z uwagi na wady [...] czy też z uwagi na inną nieznaną mu chorobę. Ponadto stwierdzenie "(...) Nieprawidłowe wyniki badań obrazowych wymagające dalszej diagnostyki (...), zdaje się sugerować, że w celu ustalenia prawdziwego stanu zdrowia należy wykonać dalsze badania, natomiast wbrew tym twierdzeniem organ zakończył badania i wydał zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 2 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. złożył Skarżący, przy braku sprzeciwu ze strony Organu. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia rozważań podkreślenia wymaga, że sprawa ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej Skarżącego jako kandydata do służby w PSP była już przedmiotem sądowej kontroli przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 24 maja 2022r., sygn. akt II SA/Wa 4007/21 uchylił zaskarżone poprzednie orzeczenie CKL z dnia [...] września 2021r. Jak już to przedstawiono w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia, zasadniczym powodem uchylenia orzeczenia było naruszenie przepisu art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, stanowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia albowiem skarżone orzeczenie, nie precyzując zakresu częściowego uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i nie wyjaśniając w sposób zrozumiały przyczyn takiego działania i konkluzji w postaci braku "istnienia pełnego zdrowia" skarżącego, pozbawiło Sąd orzekający realnej możliwości weryfikacji jego merytorycznej poprawności. W związku z powyższym, Sąd zobowiązał CKL aby ponownie badając ocenę zdolności kandydata do służby w PSP - stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, które określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia" - w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego (na jakiej podstawie) zostało stwierdzone u Skarżącego schorzenie, czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2035), a także jak stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby w Państwowej Straży Pożarnej. Inaczej określając, uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby w oparciu o nie można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, zaś w przypadku wydania orzeczenia częściowo uchylającego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, uzasadnienie organu odwoławczego także winno szczegółowo opisywać powyższą materię. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., powyższa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone we wskazanym wyroku II SA/Wa 4007/21 wiążą zarówno sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, zaś na podstawie art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Co należy podkreślić, uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Istotą sądowej kontroli w rozstrzyganej sprawie jest więc, w pierwszej kolejności, swoistego rodzaju "weryfikacja" czy zaskarżony organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań zawartych w przywołanym wyroku WSA w Warszawie. Dokonując takiej oceny, Sąd stwierdza, że jakkolwiek Organ (CKL) wywiązał się od strony "formalnej" z zaleceń Sądu w sprawie II SA/Wa 40007/21, przeprowadzając w dniu [...] listopada 2022r., w szczególności, dodatkowe badania EKG i Echo oraz badanie rtg [...] (odpowiednio w Gabinecie Zabiegowym oraz w Gabinecie Echokardiografii Oddziału Kardiologii i Zakładzie Diagnostyki Obrazowej - SP ZOZ MSWiA w [...]), a także badanie TK [...]odcinka [...]w Pracowni Tomografii Komputerowej w NZOZ Medyczne Centra Dignostyczne [...] w [...] w dniu [...] grudnia 2022r., to jednak uzasadnienie przyznanej kategorii zdolności kandydata do służby w PSP w kontekście uchylenia w części orzeczenia komisji rejonowej i wydanie nowego orzeczenia (jako "N") – nadal budzi zasadnicze wątpliwości i nie wyjaśnia w jakiej dokładnie części uchylono zaskarżone odwołaniem orzeczenie, a przede wszystkim, jak stwierdzone "inne nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych i badań obrazowych wymagające dalszej diagnostyki" odnoszą się do kwalifikacji określonej w § 45 p. 1, rub. 7, kat. N. rozporządzenia z 11 października 2018r. dotyczącej Działu IX- Inne choroby wewnętrzne. Z uzasadnienia CKL zawartego w części "F" orzeczenia wynika, że po wykonaniu wskazanych wyżej badań, tj. w obrazie [...] i TK [...] okolicy organ uznał, iż "(...) Zmiany stwierdzone w obrazie rtg [...] okolicy [...] przeczą istnieniu pełnego zdrowia kandydata, tym samym stanowią przeciwskazanie do służby w Państwowej Straży Pożarnej" (str. 4 uzasadnienia). Jednak to właśnie schorzenie, stwierdzone przez RKL jako dyskwalifikujące kandydata do służby w PSP, zostało przez CKL zakwestionowane i uchylone "w części", o czym, w ocenie Sądu, wprost świadczy następne zdanie przedmiotowego orzeczenia a mianowicie, iż cyt. " Rozpoznanie podane przez SOCKL uległo zmianie po ponownym badaniu radiologicznym – rtg [...] i dodatkowym badaniu TK [...]" i dlatego "SOCKL nie przychyliła się do rozpoznania komisji rejonowej, dotyczącego schorzenia, wymienionego w p. 1 rozpoznania w orzeczeniu RKL". Jednocześnie CKL stwierdziła, że "Zmiany stwierdzone w badaniu Echo, wymagają dalszej obserwacji i diagnostyki", co – jak wydaje się (Sąd świadomie używa trybu przypuszczającego, gdyż organ kwestii tej jednoznacznie nie wyjaśnił poza tak lakonicznym stwierdzeniem) - zdecydowało o zakwalifikowaniu stwierdzonego odchylenia do wykazu chorób i ułomności z § 45 p. 1, rub. 7 rozporządzenia - a w konsekwencji uznaniu kandydata za niezdolnego do służby w PSP. Jak słusznie jednak zauważa sam Skarżący, schorzenie wskazane w § 45 p. 1, rub. 7 rozporządzenia dotyczy Działu XI – Inne choroby wewnętrzne. Tymczasem stwierdzone w badaniu ECHO "(...) większe [...] (...)" zdają się wskazywać na schorzenia Działu X – Układ krążenia". W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny dokonuje w ramach posiadanych kognicji jedynie kontroli legalności orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby, która obejmuje w szczególności sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, tj. czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami u.k.l. oraz odpowiednimi aktami wykonawczymi. W konsekwencji, Sąd administracyjny nie jest władny rozważać kwestie medyczne wynikające z załączonych do akt sądowych dowodów, gdyż te zastrzeżone są do właściwości komisji lekarskich, natomiast ma obowiązek skontrować przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także zgodności z procedurami określonymi w k.p.a. Skoro, ani Skarżący, ani sąd administracyjny, nie dysponują specjalistyczną wiedzą medyczną, to w takiej sytuacji, jak wielokrotnie podkreślano w judykature, orzeczenie komisji lekarskiej winno być uzasadnione na tyle precyzyjnie i jednoznacznie, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, gdyż inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 4 u.k.l., w zakresie nieuregulowanym w u.k.l., stosuje się przepisy k.p.a. Z ww. przepisu wynika więc, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w u.k.l. Niemniej, podkreślić należy, że zgodnie z ww. art. 4 u.k.l, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Powyższe oznacza, że organy władzy publicznej przy wydawaniu orzeczeń wskazanych w art. 39 i w art. 47 u.k.l. zobowiązane są przede wszystkim, zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Sąd stwierdza ponadto, że skoro orzeczenia CKL stanowią "swoiste" decyzje administracyjne, rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, powinny spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym. Standardy te są jednoznacznie określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.). Na taki też obowiązek, zwrócił uwagę też Sąd w sprawie II SA/Wa 4007/21 wskazując, że CKL badając ponownie sprawę winna szczegółowo uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, tj. wyjaśniając zastosowaną kwalifikację danego schorzenia czy ułomności do wykazu rozporządzenia, gdyż zakresu rozstrzygnięcia organu nie można się domyślać. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, z przyczyn wskazanych wyżej, w ocenie Sądu, podzielić należy zarzuty skargi, że CKL jako Organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 4 i 47 u.k.l. oraz w związku z art. 153 p.p.s.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy albowiem Organ poprzez nie wyjaśnienie w sposób zrozumiały swojego rozstrzygnięcia w dalszym ciągu pozbawia Sąd możliwości weryfikacji jego merytorycznej poprawności. Rozpoznając sprawę ponownie, Organ związany jest dokonaną oceną prawną wynikającą z nin. uzasadnienia, co oznacza, w szczególności, konieczność wyjaśnienia czy wykonane u kandydata badania Echo i stwierdzone w ich wyniku "nieprawidłowe badania obrazkowe" wymagają dalszej diagnostyki oraz dlaczego należy je kwalifikować do Dziale IX – Inne choroby wewnętrzne. CKL, zobowiązana będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej Skarżącego jako kandydata do PSP. Sąd, mając na względzie powyższe i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 132 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.