II SA/Wa 588/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 6 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na skierowanie Burmistrza Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego postanawia: odrzucić skargę.

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w sprawie skierowania do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, skierował K. K., P. S., M. S. do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nr [...]przy ul. [...] w [...], na czas określony, tj. 5 lat - w ramach realizacji prawomocnego wyroku z dnia [...] września 2013 r. Sądu Rejonowego dla [...] w [...] sygn. akt [...], z którego wynika uprawnienie ww. do najmu socjalnego lokalu. Wskazano, że do wspólnego zamieszkiwania w lokalu uprawniona jest O. M., córka P. S., ur. w 2015 r. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...], działając z upoważnienia Burmistrza Dzielnicy [...], skierowaniem z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] skierował K. K., P. S., M. S. do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], na czas określony, tj. 5 lat. P. S. pismem z dnia [...] stycznia 2024 r., wystąpiła do Wydziału Zasobów Lokalowych z wezwaniem do wskazania lokalu socjalnego spełniającego wymogi prawa. Podniosła, że nie może przyjąć oferowanego lokalu ze względu na to, że nie spełnia on wymogów określonych przez ustawy i rozporządzenia. W odpowiedzi na ww. pismo Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych, pismem z dnia [...] marca 2024 r., poinformował P. S., że lokale zabezpieczane na realizację wyroków eksmisyjnych znajdują się w budynkach wybudowanych przed wejściem w życie przepisu § 92 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dlatego zastosowanie obecnych przepisów do lokali znajdujących się w starej zabudowie dzielnicy jest bezzasadne. P. S. pismem z dnia [...] marca 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na skierowanie z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Podniosła, że lokal, do którego dostała skierowanie nie spełnia norm budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wyjaśnić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej: p.p.s.a., w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Kwestie związane z zawieraniem umów najmu lokali, od wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 z późn. zm.) poddane zostały instrumentom prawa cywilnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawę tę z kolei zastąpiła ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725), która jeszcze pełniej tę zasadę realizuje. Tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, która - na zasadach przewidzianych w ustawie - zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw o niskich dochodach (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy). Na podstawie delegacji, określonej w art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ww. ustawy, Rada miasta stołecznego Warszawy podjęła w dniu 5 grudnia 2019 r. uchwałę nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, która - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale, znajdujące się w dyspozycji Miasta. W rozpoznawanej sprawie uprawnienie skarżącej do lokalu socjalnego wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] września 2013 r. sygn. akt [...], którym Sąd: I. nakazał pozwanym K. K., B. S., M. S., P. S., M. S. i O. K., opróżnienie, opuszczenie i wydanie powodowi – Miastu [...]– Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] lokalu mieszkalnego numer [...] położonego przy ul. [...] w [...]; II. orzekł, że pozwanym przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego; III. nakazał wstrzymanie opróżnienia lokalu opisanego w pkt I do czasu złożenia przez Miasto [...] pozwanym oferty zawarcia umowy lokalu socjalnego; IV. zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda 320 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego; V. nie nadał wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności z urzędu. W konsekwencji powyższego wyroku organ skierował skarżącą (i inne osoby) do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego wskazanego w zaskarżonym skierowaniu. Akt ten nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego stanowi ofertę zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, o której mowa w art. 14 ust. 6 i ust. 6a ustawy o ochronie praw lokatorów i ma charakter cywilnoprawny. Przesądza o tym treść art. 14 ust. 6a oraz art. 22-25 ustawy o ochronie praw lokatorów. Powyższe oznacza, że przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej i jako taki nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Nie jest też aktem, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż przepis ten odnosi się do aktów administracyjnoprawnych. W konsekwencji wniesiona skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.