II SA/Wa 547/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. F. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o najem lokalu mieszkalnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej E. F. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W uzasadnieniu uchwały Zarząd Dzielnicy [...] wskazał, iż skarżąca E.L. wystąpiła z wnioskiem o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], po zmarłej w dniu [...] sierpnia 2019 r. teściowej – K.L., podnosząc we wniosku, że chciałaby pozostać w dotychczas zajmowanym lokalu, w którym mieszkała z nieżyjącym już mężem oraz teściową. Organ zauważył, że na podstawie umowy najmu z dnia [...] czerwca 2000 r. najemcą wspomnianego wyżej lokalu mieszkalnego była K.L., która zmarła w dniu [...] sierpnia 2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] wskazał, że skarżąca w dniu [...] czerwca 1987 r. zawarła związek małżeński z synem głównej najemczyni D.L., a następnie zamieszkała w spornym lokalu, będąc zameldowana w nim od dnia [...] września 1990 r. Organ podniósł, że mąż skarżącej zmarł w dniu [...] września 2015 r. i od tego czasu skarżąca mieszkała w tym lokalu tylko z teściową, z którą prowadziła wspólne gospodarstwo domowe. Ponadto, organ zauważył, że we wspomnianym lokalu, prócz skarżącej, zameldowana jest również jej córka K.L., która wspólnie z mężem jest właścicielką trzypokojowego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z kolei, jak wskazał organ, rodzice skarżącej zamieszkują w czteropokojowym domu mieszkalnym przy ul. [...] w [...], należącym do brata skarżącej. Zarząd Dzielnicy [...] wskazał ponadto, że stan prawny nieruchomości przy ul. [...] w [...] jest uregulowany, zaś z informacji Biura Spraw Dekretowych Urzędu [...] wynika, że do nieruchomości tej nie zostały zgłoszone roszczenia byłych właścicieli. Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził, że zgodnie z § 31 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego lub pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 1) osoby te zamieszkiwały z najemcą w lokalu za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat, przy czym do okresu 7 lat zalicza się również wspólne zamieszkiwanie wnioskodawcy wraz z najemcą w innym lokalu wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu Miasta poprzedzające bezpośrednio zamieszkanie w lokalu, o najem którego ubiega się wnioskodawca; 2) zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 18 m2 na każdą osobę uprawnioną, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m2; 3) osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w przypadku występowania zaległości, jeśli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia; 4) osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160 % minimum dochodowego. Organ zauważył, że - w świetle § 31 ust. 2 cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. - przez osoby wymienione w ust. 1 rozumie się małżonka najemcy, byłego małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Organ wskazał, że zawarcie umowy jest możliwe, gdy spełnione są powyższe okoliczności i nie ma jednocześnie przeszkód, o których mowa w § 6 cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także gdy nie zachodzą przesłanki do odmowy zawarte w § 22 tej uchwały. Organ stwierdził, że z analizy zebranych w sprawie dokumentów i informacji wynika m.in., że średni dochód skarżącej w analizowanym okresie wyniósł 4.490,73 złotych, co w konsekwencji oznacza, że strona skarżąca przekroczyła kryterium dochodowe, które dla gospodarstw jednoosobowych wynosi 3.872,00 złotych. Ponadto, organ wskazał, że zostało również przekroczone kryterium powierzchniowe, albowiem powierzchnia mieszkalna lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...] wynosi 30,20 m2, gdy tymczasem cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. dopuszcza maksymalnie 30 m2 powierzchni mieszkalnej w przypadku gospodarstw jednoosobowych. W tej sytuacji, organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały w sposób łączny spełnione przesłanki wymienione w § 31 w/w uchwały, umożliwiające zawarcie umowy najmu z osobą, która pozostała w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiła w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego. Mając na względzie powyższe, Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził, że zaszła podstawa do wydania uchwały odmawiającej zakwalifikowania wniosku skarżącej do realizacji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] poinformował stronę skarżącą o sposobie rozstrzygnięcia jej wniosku o regulację tytułu prawnego do obecnie zajmowanego przez nią lokalu komunalnego, przesyłając w załączeniu uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Jednocześnie, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] - powołując się na przepis § 32 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. - wezwał skarżącą do dobrowolnego opróżnienia zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu i przekazania kluczy do tego lokalu do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] w terminie 30 dni od daty otrzymania tego pisma, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. E.L., działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W petitum skargi strona skarżąca wskazała, iż nie zgadza się ze sporną uchwałą Zarządu Dzielnicy [...], która - w jej ocenie - narusza jej prawa, jako osoby o niskich dochodach, która nie może pozwolić sobie na wynajęcie mieszkania na wolnym rynku, co w konsekwencji z uwagi na eksmisję ze spornego lokalu narazi skarżącą na bezdomność. Skarżąca wskazała ponadto, że Zarząd Dzielnicy [...] powinien wyrazić zgodę na zawarcie z nią umowy najmu, co powinno być naturalną kontynuacją najmu po jej zmarłych mężu i teściowej. W uzasadnieniu strona skarżąca zauważyła na wstępie, że w spornym lokalu mieszka od roku 1990. Skarżąca wskazała, że głównym najemcą od zawsze była teściowa K.L.. Strona skarżąca podniosła, że po śmierci teściowej w dniu [...] sierpnia 2019 okazało się, że skarżąca nie ma prawa do lokalu, mimo iż jej zarobki są bardzo niskie i wynoszą obecnie około 2.700 złotych. Skarżąca wskazała, że ma 55 lat i nie jest w stanie przekwalifikować się, aby zarabiać więcej. Nie jest również możliwe, jak zauważyła, żeby wziąć kredyt bankowy na mieszkanie własnościowe. Ponadto, skarżąca podkreśliła, że nie ma żadnego innego prawa do mieszkania. Mając na względzie powyższe, skarżąca zarzuciła, że sporna uchwała Zarządu Dzielnicy [...] wydana w przedmiocie odmowy przyznania jej prawa do lokalu, w którym mieszka od kilkudziesięciu lat - jest niesprawiedliwa. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej odrzucenie, zaś - ewentualnie - o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej rozpatrywany był na podstawie § 31 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, zgodnie z którym z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego lub pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie warunki określone w tym przepisie. Organ zauważył, że przepis ten umożliwia uregulowanie najmu osobom już zamieszkującym w lokalu komunalnym. Tymczasem, jak wskazał organ, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że powyższe uregulowanie "nie dotyczy zakwalifikowania bądź odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego; dopuszcza jedynie możliwość uregulowania statusu prawnego osoby, która faktycznie korzystała z lokalu mieszkalnego do czasu jego opuszczenia albo chwili śmierci dotychczasowego najemcy poprzez ewentualne zawarcie umowy najmu z tą osobą. W konstrukcji tej nie ma jakichkolwiek elementów sprawy administracyjnej" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 885/10; podobnie /w:/ postanowienia NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2072/12 i I OSK 2137/12). W związku z powyższym, Zarząd Dzielnicy [...] uznał, że zasadny jest wniosek o odrzucenie skargi. W przypadku jednak, gdyby Sąd uznał, że przedmiotowa skarga podlega jednak rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, organ z ostrożności procesowej wskazał, że z zebranych w sprawie dokumentów i informacji wynika, że skarżąca E.L. należy do grona osób wymienionych w § 31 ust. 2 cyt. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. i mieszkała wspólnie z teściową przez okres dłuższy niż 7 lat poprzedzających datę zgonu najemcy, prowadząc wraz z nią wspólne gospodarstwo domowe. Organ wskazał jednak, iż średni miesięczny dochód skarżącej w analizowanym okresie wyniósł 4.490,73 złotych, co w konsekwencji oznacza, iż skarżąca osiągnęła dochód przekraczający 160% minimum dochodowego, stanowiącego kwotę 3.872 złotych dla gospodarstw jednoosobowych. Ponadto, organ podkreślił, że w przypadku analizowanej sprawy zostało również przekroczone kryterium powierzchniowe, gdyż powierzchnia mieszkalna lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...] wynosi 30,20 m2, a cyt. uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. dopuszcza maksymalnie 30 m2 powierzchni mieszkalnej w przypadku gospodarstw jednoosobowych.\ Mając powyższe na względzie, Zarząd Dzielnicy [...] uznał więc, że w niniejszej sprawie nie zostały w sposób łączny (a tego wymaga przepis) spełnione przesłanki wymienione w § 31 w/w uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., umożliwiające zawarcie umowy najmu z osobą, która pozostała w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiła w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego. W tej sytuacji, Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził, iż zasadne było wydanie zaskarżonej uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. odmawiającej zakwalifikowania wniosku skarżącej do realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, należy zauważyć na wstępie, iż merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Nie ulega wątpliwości, że skarga jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, a także, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozstrzygając niniejszą sprawę, wskazać warto, że zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania skarżącej E.L. do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] i tym samym odmowy wyrażenia zgody na wstąpienia w stosunek najmu konkretnie oznaczonego lokalu mieszkalnego po śmierci dotychczasowego najemcy – K.L., w trybie § 31 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. W ocenie Sądu, uznać należy, iż sprawa o takim przedmiocie nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co w konsekwencji zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi. Należy zauważyć, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 ze zm. - dalej także: "ustawa o ochronie praw lokatorów"). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). W uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu i ten etap, z uwagi, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej, skierowany do organu gminy, dotyczył wstąpienia skarżącej w stosunek najmu konkretnie oznaczonego lokalu mieszkalnego po śmierci dotychczasowego najemcy – K.L.. Uchwałę rozstrzygającą ten wniosek wydano więc na mocy § 31 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. Przepis ten nie odnosi się do kwestii zakwalifikowania, bądź odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, a dopuszcza jedynie możliwość uregulowania statusu prawnego osoby, która pozostała w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiła w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego lub pozostała w lokalu po jego opuszczeniu przez najemcę. Należy uznać, że w swojej konstrukcji sporna uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., którą zaskarżyła skarżąca, nie ma elementów publicznoprawnych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że relacja pomiędzy dysponentem lokalu, a osobą która występuje o zawarcie z nią umowy najmu ww. lokalu ma cechy cywilnoprawnego stosunku oferty, której przyjęcie przez dysponenta lokalu prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy najmu. Chodzi wyłącznie o wyrażenie przez dysponenta lokalu woli zawarcia umowy najmu. To, że w spornej uchwale Zarządu Dzielnicy [...], wydanej w trybie § 31 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., wymieniono osoby, z którymi może być zawarta umowa najmu lokalu, nie może być rozumiane jako określenie przesłanek, z których istnieniem powstaje po stronie tych osób prawo podmiotowe, dające podstawę do domagania się od dysponenta będącego organem władzy publicznej zawarcia umowy najmu tego lokalu, zaś po stronie organu obowiązek zawarcia umowy. Należy zauważyć, że określenie w § 31 ust. 1 cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. kręgu osób, z którymi może być zawarta umowa najmu po opuszczeniu lokalu albo po śmierci jego dotychczasowego najemcy, jest związane z odrębnym trybem najmu takich lokali w stosunku do ogólnych zasad. W tej sytuacji, uznać trzeba, że przepis § 31 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nie stanowi podstawy do żądania objęcia kontrolą sądu administracyjnego oświadczenia woli składanego w imieniu Zarządu Dzielnicy [...] w zaskarżonej uchwale nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Przedmiotowa uchwała nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2019r., poz. 506), a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Tego rodzaju uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy najmu ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednoznacznie przesądzono, iż tego rodzaju sprawy nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 885/10; podobnie /w:/ postanowienia NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2072/12 i I OSK 2137/12; tak również: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1045/15, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1272/17, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 676/18, czy też postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2108/19 - orzeczenia dostępne na www.nsa.gov.pl). Nie jest w tym przypadku rozstrzygana w trybie administracyjnym kwestia tego, czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy, czy też nie. Organ wyraża jedynie wolę wstąpienia strony skarżącej w stosunek najmu konkretnie oznaczonego lokalu mieszkalnego po śmierci dotychczasowego najemcy tego lokalu. W konsekwencji, uznać należy, że skarga wniesiona na tego rodzaju uchwałę zarządu jednej z dzielnic [...] nie podlega kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie, Sąd orzekł o zwrocie stronie skarżącej kwoty 300 złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi, rozstrzygając w tym zakresie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.