II SA/Wa 527/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga S. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji znak [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. (data wpływu do organu) S. N. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (zwany dalej: KWP, organ I instancji) o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości 6 sztuk. Podał jednocześnie, iż posiada uprawnienia podstawowe i selekcjonerskie do wykonywania polowania. Uprzednio posiadał pozwolenie na broń, które zostało mu cofnięte. Do wniosku skarżący dołączył wymagane orzeczenia lekarskie, psychologiczne, zaświadczenie koła łowieckiego oraz zaświadczenie z krajowego rejestru karnego. Decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 2019 r. KWP, działając na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284, zwana dalej: u.b.a.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji (na podstawie przeszłego i obecnego zachowania się wnioskodawcy), iż swoją postawą życiową nie daje on rękojmi, że w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem społecznym, stanowiąc zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Oceny tej organ I instancji dokonał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, m.in. akta archiwalne, dotyczące posiadanego w latach 1992-2016 przez skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską (w tym prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach VII Wydział Karny z dnia [...] marca 2016 r. sygn. akt [...] uznający skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 kodeksu karnego tj. nielegalnego posiadania broni oraz czynu z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt) oraz przedłożone przy wniosku dokumenty i opinie. W odwołaniu od powołanej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie decyzji w całości. Wskazał, iż za przestępstwo popełnione w przeszłości odbył surową karę, która odcisnęła się na nim i jego rodzinie, a skazanie uległo już zatarciu. Podniósł ponadto, że krzywdzącym jest dla niego uznanie go za człowieka negatywnego, przy pozytywnej opinii środowiska w miejscu jego zamieszkania. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 u.b.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętej decyzji KGP wskazał, iż w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania, uzyskano informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności wnioskodawcy (k. 9 i 17), pozytywną opinię z miejsca zamieszkania, w której wskazano, że w 2014 r. funkcjonariusze Policji z KMP S. podejmowali wobec skarżącego interwencję i został zatrzymany w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt (k. 13). Ponadto, organ I instancji uzyskał wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2016 r. sygn. akt [...] wskazujący, iż w przeszłości skazano skarżącego za przestępstwo z art. 263 § 2 kodeksu karnego (nielegalne posiadanie broni) i z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt. Ww. wyrok uległ zatarciu z mocy prawa. Wskazał, iż od osób starających się o pozwolenie na broń palną (bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia) należy wymagać przestrzegania przepisów prawa, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrona tych dóbr została powierzona m. in. Policji. Broń palna jest narzędziem niebezpiecznym, dlatego dostęp do niej ustawodawca poddał administracyjnej reglamentacji w interesie społecznym, a każda sprawa o wydanie oraz cofnięcie, czy też rozszerzenie pozwolenia na broń, winna być oceniona, m. in. przez pryzmat dyspozycji art. 7 k.p.a. Zauważył, iż choć obecnie wnioskodawca jest osobą niekaraną i nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, a w miejscu zamieszkania i wśród kolegów myśliwych do jego postawy nie ma zastrzeżeń, to - jak wynika z akt - jego wcześniejsze zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Jak wynika bowiem z wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...] i jego uzasadnienia, skarżący - w okresie od daty bliżej nieustalonej do dnia [...] lipca 2014 r., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń myśliwską typu kniejówka - bock - typu "[...]" kal. [...] i [...] Win numer "[...]", karabinek na nabój bocznego zapłonu [...] kal. [...] mm bez numeru produkcji czechosłowackiej, nabój sztucerowy kal. [...] [...], [...] nabojów sztucerowych kal. [...] ([...] mm) oraz nabój artyleryjski kal. [...] mm. Ponadto w dniu [...] czerwca 2014 r. w Z. (powiat [...] województwo [...]), zabił dwa psy w ten sposób, że strzelił do nich z broni palnej myśliwskiej [...]. Za ww. przestępstwa skarżący został skazany z art. 263 § 2 kodeksu karnego i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd karny wskazał na znaczny stopień szkodliwości społecznej postępowania skarżącego. Skarżący, posiadając broń palną bez wymaganego zezwolenia, i zabijając dwa psy przy użyciu własnej broni palnej myśliwskiej, na którą posiadał pozwolenie, świadomie naruszył nie tylko przepisy ustawy o broni i amunicji, ale również ustawę o ochronie zwierząt. Co więcej, postąpił tak jako wieloletni myśliwy, który przepisy te powinien znać i stosować. Zdaniem organu odwoławczego, opisane wyżej czyny wnioskodawcy nie mogą być ocenione inaczej, niż tylko krytycznie i nie zmienia tego długoletnia przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego. Przeciwnie: ta właśnie okoliczność przemawia na niekorzyść skarżącego i dodatkowo uzasadnia obawę, że stworzy on zagrożenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., skoro posiadał broń bez wymaganego zezwolenia, a bronią palną myśliwską, na którą miał pozwolenie posłużył się wbrew przepisom ustawy o broni i amunicji, tj. niezgodnie z celem, do którego broń została mu przyznana. Z tych względów skarżący nie powinien posiadać pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Organ wskazał także, że mimo iż za powyższe czyny nastąpiło zatarcie skazania, co zgodnie z prawem nakazuje uważać wnioskodawcę za osobę niekaraną, niemniej organy Policji mają prawo ocenić nie tyle sam fakt skazania bądź ukarania, ale zachowanie i postawę jako potencjalnego posiadacza pozwolenia na broń palną. Ocenił, że pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych nie likwiduje obawy, o której mowa w art, 10 ust. 1 u.b.a., że wnioskodawca nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to ze względu na jego przeszłość, związaną z nielegalnym posiadaniem broni palnej i amunicji oraz z zastrzeleniem z broni palnej myśliwskiej dwóch psów. Skarżący, posiadając wiedzę na temat reglamentowanego dostępu do broni palnej i ochrony zwierząt, świadomie wszedł w posiadanie broni i amunicji, którą nie mógł legalnie dysponować, a także użył broni wbrew ustawie o broni i amunicji i ochronie zwierząt. W skardze do tutejszego Sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zebranego w sprawie oraz jego dowolną ocenę skutkującą nienależytym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na błędnym uznaniu: • iż skarżący swoim zachowaniem, które zostało uwzględnione w oparciu o uległy zatarciu wyrok karny, stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy w.w. zachowania nie mogły zostać wzięte pod rozwagę, • iż skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 10 ust 1 u.b.a., podczas gdy w okresie poprzedzającym wydanie obu zaskarżonych decyzji nie dopuścił się zachowań, które mogły by stanowić podstawę do uznania, iż stanowi to zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. 2. art. 10 ust 1 u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym uznaniu, że zachowanie skarżącego ustalone w oparciu o wyrok karny, który uległ zatarciu, wypełnia przesłanki, o których mowa w cytowanym przepisie, podczas gdy prawidłowo interpretowane okoliczności wskazują na ustalenia odmienne. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja jest błędna. Jedyną podstawę odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską jest zatarty wyrok skazujący Sądu Rejonowego w S.. Żadne inne przesłanki w zaskarżonej decyzji, skutkujące odmową wydania pozwolenia, nie zostały podniesione. Orzekające w sprawie organy nie wzięły pod uwagę, że przez długoletni okres posiadania broni zdarzenie, za które został skazany było zdarzeniem incydentalnym. W niedostatecznym stopniu wzięto też pod rozwagę fakt, iż od momentu wydania wyroku do zatarcia skazania i później nie toczyły się w stosunku do wnioskodawcy żadne postępowania, ani karne ani administracyjne. Pozytywna opinia z miejsca zamieszkania oraz od organów łowieckich wskazują, iż wbrew twierdzeniom organów zawartym w uzasadnieniu, swoim zachowaniem nie stwarzał zagrożenia dla innych, dla siebie, jak i szeroko pojętego porządku publicznego. Jedyne incydentalne zdarzenie, za które poniósł stosowne konsekwencje, nie może rzutować na przyszłość. Obecnie spełnia formalne przesłanki do uzyskania pozwolenia na broń, jak również spełnia pozytywne przesłanki, na które powołują się organy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd, rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wedle którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W wyroku z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 467/13 (publ. cbois), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego, przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji, rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a., ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych, ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego. W niniejszej sprawie podstawę odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie przez organy, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu, iż skarżący w przeszłości posiadał bez wymaganego zezwolenia broń myśliwską (typu [...] kal. [...] i [...] Win numer "[...]", karabinek na nabój bocznego zapłonu [...] kal. [...] mm bez numeru produkcji czechosłowackiej, nabój sztucerowy kal. [...] [...],[...] nabojów sztucerowych kal. [...] ([...] mm) oraz nabój artyleryjski kal. [...] mm) oraz zabił dwa psy, strzelając do nich (z broni palnej myśliwskiej [...] ww. przestępstwa – wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...] -skarżący został skazany z art. 263 § 2 kodeksu karnego i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że rodzaj popełnionych przez skarżącego czynów karnych oraz okoliczności ich popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący jako wieloletni członek związku łowieckiego, posiadający pozwolenie na broń w okresie od marca 1992 r. do lipca 2016 r. (cofnięcie uprawnień nastąpiło na podstawie decyzji KWP z [...] lipca 2016 r., notatka służbowa, k. 12 akt administracyjnych) powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji nielegalnego posiadania broni i amunicji. Mimo to przez długi czas (do lipca 2014 r.) posiadał broń i amunicję bez zezwolenia, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów prawa, regulujących zasady posiadania broni i amunicji. Posiadanie broni i amunicji bez pozwolenia jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni co do ewentualnych skutków takiego postępowania, co wyklucza możliwość dysponowania bronią. Ponadto okoliczność, że skarżący jako wieloletni myśliwy, członek związku łowieckiego, posiadający z założenia znajomość przepisów w zakresie posiadania broni, czy okresów ochronnych zwierząt, użył posiadanej broni do zastrzelenia w sposób umyślny z zamiarem bezpośrednim dwóch psów, świadczy o tym, iż stwarza on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, skazanie za przestępstwo, które z mocy ustawy uważa się za niebyłe, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby, ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób jego postępowania. Zatarcie skazania nie stanowi zatem przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11, LEX nr 1234072 i z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09, LEX nr 694434, publ. cbois). W świetle przedstawionych wyżej rozważań za prawidłową przyjąć należy ocenę organów, że osoba, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się naruszenia zasad, dotyczących posiadania broni i amunicji oraz przestępstwa przeciwko zwierzętom, nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się z bronią i wobec takiej osoby można zasadnie podnieść istnienie obawy, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organy trafnie wywiodły, że dotychczasowa postawa skarżącego nie gwarantuje, iż będzie on rozważnie i zgodnie z przepisami posługiwał się bronią palną. Posiadanie i używanie broni stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów, dotyczących posiadania oraz przechowywania broni i amunicji, a także naruszenia przepisów ustawy o ochronie zwierząt. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że skarżący jest długoletnim członkiem związku łowieckiego oraz, że posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie jest zatem uprawniony podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego – art. 10 ust. 1 u.b.a., ani też przywołane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniły zebrany materiał dowodowy, a wydane decyzje zostały szczegółowo uzasadnione. Dokonana przez organy ocena dowodów była oceną swobodną, której zdaniem Sądu nie można przypisać dowolności. Organy szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, odwołując się aktualnego orzecznictwa oraz wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika na jakich dowodach organy oparły swe ustalenia. W kontekście przedstawionych wyżej ustaleń stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzji organu I instancji nie naruszają prawa. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.