II SA/Wa 1661/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Aneta Kardas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego oddala skargę

. Sygn. akt II SA/Wa 1661/19 . UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 oraz 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 284) - po rozpatrzeniu odwołania J.D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący J.D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych w łącznej ilości 5 (pięciu) egzemplarzy, w tym: broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm, broni gładkolufowej oraz broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Do przedmiotowego wniosku skarżący dołączył m. in. oryginał orzeczenia psychologicznego oraz lekarskiego z dnia [...] marca 2018 r. stwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania bronią palną, a także patent strzelecki, licencję zawodniczą na 2017 r., komunikaty klasyfikacyjne potwierdzające udział strony w strzeleckich zawodach sportowych, kserokopię legitymacji instruktora strzelectwa, prowadzącego strzelanie oraz licencji sędziego strzelectwa sportowego klasy trzeciej. W późniejszym terminie skarżący dostarczył także licencję zawodniczą na 2018 r. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] kwietnia 2018 r. do akt zostały włączone materiały z poprzednich postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawach l.dz. [...], [...] oraz [...], które zakończyły się wydaniem decyzji administracyjnych odmawiających wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych, broń palną sportową do celów kolekcjonerskich oraz odmową wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej podczas uczestnictwa organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych w postaci orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanych odpowiednio w dniu [...] maja 2017 r. i [...] marca 2017 r. w trybie odwoławczym, w których stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią palną. W związku z powyższym materiałem dowodowym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że zachodzi podstawa do tego, by w dniu [...] kwietnia 2018 r. skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 15h ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i wniesienia stosownych odwołań od przedstawionych przez stronę skarżącą orzeczeń, a więc zarówno lekarskiego, jak i psychologicznego, z uwagi na uzasadnione podejrzenie, iż w trakcie prowadzonych badań skarżący nie ujawnił okoliczności, które były podstawą do wydania wskazanych wyżej negatywnych orzeczeń w 2017 r. W wyniku podjętych przez organ pierwszej instancji działań, w dniu [...] września 2018 r. do organu prowadzącego postępowanie wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2018 r. wydane w trybie odwoławczym przez dr n. med. S.S. lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób występujących o wydania pozwolenia na broń z Instytutu [...] w [...] wskazujące, iż skarżący J.D. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Z kolei, w dniu [...] października 2018 r. skarżący J.D. dostarczył, bez wcześniejszego wezwania organu prowadzącego postępowanie, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2018 r. wydane przez L.K. - lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń wskazujące, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji oraz może dysponować bronią, a także orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] października 2018 r. wydane przez G.B. - psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń, w którym wskazano, iż skarżący nie należy on do osób wymienionych w art 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz może dysponować bronią. W dniu [...] stycznia 2019 r do organu prowadzącego postępowanie wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. wydane w trybie odwoławczym przez mgr A.K. - psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń z Wojskowego [...] w W., w którym wskazano, iż skarżący J.D. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz może dysponować bronią. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie przepisów art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także art. 104 § 1 i art. 268a k.p.a. - decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że osoba chcąca posiadać broń i dysponować nią musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył tymczasem, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje, że skarżący J.D. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, a w takich przypadkach ustawodawca nałożył na ograny Policji obligatoryjny obowiązek nie wydawania pozwoleń na broń. Organ pierwszej instancji stwierdził, że strona skarżąca dołączyła wprawdzie do wniosku o wydanie pozwolenia korzystne dla siebie orzeczenia lekarskie i psychologiczne, jednakże organ posiadając wiedzę, że w stosunku do skarżącego zostały wydane w 2017 r. negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne w prowadzonych wcześniej postępowaniach, uznał za konieczne przeprowadzenie badań w trybie odwoławczym, kierując się obowiązkiem dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w celu właściwego zabezpieczenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że w przypadku skarżącego J.D. wiążące co do treści jest wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2018 r., w którym dr n. med. S.S. wskazała, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, co w konsekwencji - zdaniem lekarza - oznacza, że nie może on dysponować bronią palną. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że - w świetle literalnego brzmienia przepisu art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji - powyższe orzeczenie jest ostateczne. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji wskazał, że ustawodawca jednoznacznie zamyka zatem drogę do dalszego ustalania posiadania przez stronę skarżącą zdolności do dysponowania bronią. W konsekwencji, jak zauważył organ pierwszej instancji, kolejne orzeczenia lekarskie i psychologiczne dostarczone przez skarżącego bez wezwania organu w toku prowadzonego postępowania, nie mają mocy dowodowej z przyczyn formalnych. Organ pierwszej instancji stwierdził, że jedyną drogą do stwierdzenia, iż wydane orzeczenie w trybie odwoławczym jest dotknięte jakąś wadą, jest zwrócenie się do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że skarżący zwrócił się wprawdzie z takim wnioskiem do właściwego wojewody, jednakże Wojewoda [...] uznał, że nie ma podstaw do podjęcia kontroli przeprowadzania badań lekarskich kwestionowanego orzeczenie, gdyż argumenty i załączone dokumenty nie wskazują na możliwość wystąpienia nieprawidłowości. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji uznał, że wyczerpane zostały wszelkie możliwości podważenia zasadności wydania orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że same organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę skarżącą bronią palną, jak również nie mają kompetencji do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydawanymi w pierwszej i drugiej instancji. Organ pierwszej instancji wskazał w tym miejscu, że powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt. II OSK 1527/11 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt. II SA/Wa 1646/16. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że organy Policji nie mają również wglądu do dokumentacji z badań, albowiem jest ona objęta tajemnicą lekarską. Nie mogą też formułować i przekazywać żadnych wytycznych do podmiotów wydających orzeczenia, gdyż te są całkowicie niezależne w kwestii rozstrzygnięć. Ustosunkowując się do podnoszonych przez stronę skarżącą argumentów dotyczących rzekomej stronniczości pracowników organu Policji, a także lekarza przeprowadzającego badanie lekarskie w trybie odwoławczym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że nie są one uzasadnione, albowiem niespełna dwa lata wcześniej (w marcu i maju 2017 r.) strona skarżąca również otrzymała orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym stwierdzające brak zdolności do dysponowania bronią. Organ pierwszej instancji zauważył przy tym, że orzeczenia te były wydane przez inne ośrodki badawcze, niż obecnie. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że sama konstrukcja przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, w związku z czym organ Policji nie ma możliwości innego zakończenia postępowania administracyjnego, niż odmowa wydania stronie skarżącej pozwolenia na broń palną do celów sportowych bez względu na inne okoliczności, gdyż nie mają one wpływu na jego zdolność do dysponowania bronią palną. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszym przypadku poza sporem jest to, iż jedynym powodem, dla którego organ ten zadecydował o odmownym załatwieniu wniosku strony skarżącej jest dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, która ma odzwierciedlenie w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie odwoławczym przez lekarza upoważnionego do badań osób występujących o wydanie pozwolenia na broń. Zdaniem organu pierwszej instancji, faktu tego nie zmieniają również pozostałe pozytywne dla wnioskodawcy, a przedstawione w toku postępowania orzeczenia, albowiem to orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest dla organu Policji ostateczne. Według organu pierwszej instancji, kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Organ wskazał, że prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji, nie może więc być żadnych wątpliwości, zwłaszcza natury zdrowotnej, że osoba, której takie prawo ma być przyznane, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Od powyższej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r. strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji: - naruszenie prawa materialnego - poprzez przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że prawo przewiduje domniemanie, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w prawomocnie zakończonym postępowaniu wiąże po jego zakończeniu i po upływie jego ważności, a podstawa prawna uznania tego orzeczenia, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, trwa nadal pomimo braku określenia w orzeczeniu lekarskim schorzenia, które było (ewentualnie mogło być) podstawą braku podstaw do wydania pozwolenia na broń palną; - naruszenie prawa procesowe - z uwagi na złożenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołań od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego w oparciu o okoliczności, które nie mogą być jego przedmiotem; - naruszenie prawa procesowego - poprzez pominięcie, bez podstawy prawnej, złożonych w sprawie orzeczeń lekarskich i psychologicznych jako dowodów i uchylenie się od ich rozważenia jako dowodów w sprawie, co w konsekwencji wiąże się z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co miało wpływ na treść spornej decyzji i odmowę wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego; - naruszenie prawa procesowego - przez uniemożliwienie zapoznania się przez stronę skarżącą z treścią odwołania wniesionego przez organ Policji od przedłożonych przez stronę skarżącą orzeczeń lekarskiego i psychologicznego i w konsekwencji uchylenie się od poinformowania lekarza dokonującego badania w trybie odwoławczym, że skarżący niczego nie ukrywał przed osobami prowadzącymi badania lekarskie i psychologiczne zakończone pozytywnymi dla niego rozstrzygnięciami, co miało wpływ na treść orzeczenia w ten sposób, że wydano decyzję odmowną, - naruszenie prawa procesowego - poprzez uznanie, że decyzja wydana w wyniku odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wiąże nie tylko w postępowaniu odwoławczym dotyczącym takiego orzeczenia, ale i w postępowaniach administracyjnych toczących się w sprawie wydania pozwolenia na broń palną sportowa do celu sportowego, co miało wpływ na treść orzeczenia w ten sposób, że wydano decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r. odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, że od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w pierwszej instancji osobie poddanej badaniom oraz organowi Policji przysługuje odwołanie. W przypadku jego wniesienia, jak zauważył organ odwoławczy, przymiot ostateczności uzyskują orzeczenia wydane w drugiej instancji (art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji). Orzeczenia te uchylają zatem moc dowodową orzeczeń je poprzedzających. W ten sposób, zdaniem organu odwoławczego, zamknięta zostaje przewidziana przez ustawodawcę ścieżka służąca ustalaniu posiadania przez określoną osobę zdolności do dysponowania bronią. W tej sytuacji, jak stwierdził organ odwoławczy, ewentualne przedstawienie kolejnego, wydanego w pierwszej instancji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, nie ma mocy dowodowej z przyczyn formalnych, albowiem odbywa się to w sposób sprzeczny z omawianą procedurą. Komendant Główny Policji wskazał, że W przypadku, gdy osoba poddana wspomnianym badaniom uważa, że ostateczne orzeczenia dotknięte są jakąś wadą, na podstawie art. 15i ustawy o broni i amunicji, ma możliwość zwrócenia się do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli. Komendant Główny Policji zauważył, że z materiału dowodowego wynika, iż skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Wojewodę [...] kontroli wykonanych w Instytucie [...] w L. badań lekarskich oraz wydanego na ich podstawie przez dr n. med. S.S. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] września 2018 r. stwierdzającego, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania. Niemniej, jak wskazał organ odwoławczy, z pisma Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. wynika, iż nie stwierdzono wystąpienia nieprawidłowości w postępowaniu orzeczniczym prowadzonym wobec skarżącego przez Instytut [...] w L.. Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji uznał, że ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2018 r. jest dla organów Policji obu instancji wiążące co do treści, w której stwierdzono, iż strona skarżąca nie może dysponować bronią. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż w świetle obowiązujących przepisów, organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań oraz nie uzyskują wiedzy o przyczynach wydania negatywnego orzeczenia, albowiem wiedza ta jest, co do zasady, zastrzeżona wyłącznie do wiadomości lekarza i osoby poddanej badaniom, jako dotycząca jej stanu zdrowia. Ponadto, Komendant Główny Policji wskazał, że wniesienie odwołań o orzeczeń lekarskich i psychologicznych, zarówno przez stronę postępowania, jak i przez organ Policji, nie jest obwarowane jakimikolwiek warunkami. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, oznacza to, iż w uzasadnieniu wspomnianych odwołań nie trzeba wykazywać zasadności skorzystania z przysługujących uprawnień. Organ odwoławczy stwierdził, że już sama subiektywna wątpliwość któregokolwiek z wymienionych podmiotów co do prawidłowości wydanego w pierwszej instancji orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego uprawnia do jego zaskarżenia do właściwego organu orzekającego drugiej instancji. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że Komendant Wojewódzki Policji, jako organ Policji pierwszej instancji, miał więc prawo do wniesienia odwołań od orzeczeń przedstawionych przez stronę wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie miał obowiązku przesłania wniesionego przez siebie odwołania skarżącemu, ponieważ wspomniane odwołanie wnosi się za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Niemniej, organ odwoławczy zauważył, że strona skarżąca miała możliwość zapoznania się ze wspomnianymi odwołaniami wniesionymi przez organ Policji pierwszej instancji, o czym została poinformowana w odrębnym piśmie tego organu z dnia [...] maja 2018 r. Jednocześnie, Komendant Główny Policji uznał, że okoliczność, iż organ Policji pierwszej instancji - uzasadniając wniesienie odwołania od pozytywnych orzeczeń przedłożonych przez skarżącego, podał w jego uzasadnieniu informację, iż w 2017 r. skarżący uzyskał orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, z których wynikało, że nie może dysponować bronią, a także wskazał na podejrzenie, iż informacji tych skarżący mógł nie ujawnić podczas badań - nie miało wpływu na wynik końcowy spornych badań, albowiem zarówno lekarz, jak i psycholog wykonujący badania w trybie odwoławczym orzeka nie na podstawie treści odwołań, lecz na podstawie przekazanej dokumentacji medycznej oraz wyników badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym. Komendant Główny Policji zauważył ponadto, że również decyzje, jakie badania należy przeprowadzić w procedurze odwoławczej, podejmuje sam lekarz oraz psycholog, a organy Policji nie mają wpływu na zakres oraz sposób przeprowadzania owych badań (tak również: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r., sygn. II SA/Wa 1886/16). W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że zarzuty strony skarżącej, jakoby o treści orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym zdecydować miały informacje zawarte w odwołaniu wniesionym przez organ Policji - są bezzasadne. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku wniesionych przez organ Policji odwołań zdolność strony skarżącej do dysponowania bronią palną mogła być wyjaśniona ostatecznie tylko w trybie przewidzianym przepisami art. 15h ustawy o broni i amunicji, albowiem ocena zdolności do dysponowania bronią palną nie leży w kompetencjach organów Policji. Ponadto, oceny tej nie może zastąpić stanowisko strony skarżącej, ani żadne inne przedstawiane przez nią kolejne orzeczenia i zaświadczenia lekarskie. Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji wskazał, że dopiero bowiem wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (tak również: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt ll SA/Wa 919/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji zatem uzyskania choćby jednego z orzeczeń negatywnego (w przypadku strony skarżącej negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego), organ Policji - zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji - zobligowany jest do odmowy wydania pozwolenia na broń palną. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, iż zarzuty strony skarżącej zawarte w odwołaniu wskazujące, jakoby ostateczne orzeczenie lekarskie miało nie wiązać organu Policji, który winien uwzględnić szereg orzeczeń lekarskich i psychologicznych złożonych do akt sprawy i dokonać ich oceny lub kontroli - są niezasadne. Organ odwoławczy zauważył, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że jeżeli w sprawie o wydanie (lub cofnięcie) pozwolenia na broń palną lekarz (i/lub psycholog) w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń palną, to powoływanie kolejnych lekarzy, czy też psychologów do wydawania kolejnych opinii jest zbędne i kolejna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie. Dowodem takim, zdaniem organu odwoławczego, nie może być zatem przedstawione przez zainteresowanego kolejne orzeczenia lekarskiego wydanego w pierwszej instancji przez orzecznika pierwszego stopnia. W konsekwencji, przyjąć należy, iż w świetle przepisów zawartych w ustawie o broni i amunicji, nie jest dopuszczalne dokonywanie przez organ Policji samodzielnej kontroli wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych, albowiem kontrola taka może być przeprowadzona tylko i wyłącznie przez właściwego wojewodę w odrębnym postępowaniu (tak np. /w:/ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1054/16, Legalis nr 1630667). W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że negatywne dla strony skarżącej orzeczenie lekarskie, wydane w trybie odwoławczym, stwierdzające przeciwwskazania do posiadania broni palnej, jest ostateczne i wiążące dla organów Policji obu instancji. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że sporne orzeczenie lekarskie wydane zostało prawidłowo, co zostało potwierdzone przez Wojewodę [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji stwierdził, że treść uzyskanego w tym trybie orzeczenia jest dla organów Policji wiążąca w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek odmowy wydania pozwolenia na broń palną, wynikających z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że - w świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 cyt. ustawy - organy Policji obu instancji zobowiązane były odmówić skarżącemu wydania wnioskowanego pozwolenia na broń palną. W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przed sądem administracyjnym, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji: I. naruszenie prawa materialnego - przez: 1. przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że prawo przewiduje domniemanie, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w prawomocnie zakończonym postępowaniu wiąże po jego zakończeniu, 2. przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że prawo przewiduje domniemanie, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wiąże po upływie terminu swojej ważności, 3. przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że podstawa uznania w orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji trwa nadal, pomimo wygaśnięcia przydatności (upływ terminu) orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, 4. przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że podstawa uznania w orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji trwa nadal, pomimo braku określenia w orzeczeniu lekarskim (lub psychologicznym) schorzenia, które było (ewentualnie mogło być) podstawą ustalenia braku podstaw do wydania pozwolenia na broń; II. naruszenie prawa procesowego - poprzez: 1. złożenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego w oparciu o okoliczności, które nie mogły być jego przedmiotem, 2. pominięcie, bez podstawy prawnej, złożonych w sprawie orzeczeń lekarskich i psychologicznych, jako dowodów i uchylenie się od ich rozważenia, jako dowodów w sprawie, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co miało wpływ na treść orzeczenia w ten sposób, że wydano decyzję o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej zamiast decyzji o przyznaniu pozwolenia na posiadanie broni palnej, 3. uniemożliwienie zapoznania się przez skarżącego z treścią odwołania wniesionego przez organ Policji od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, a także uchylenie się od poinformowania lekarza dokonującego badanie w trybie odwoławczym, że skarżący niczego nie ukrywał przed osobami prowadzącymi badania lekarskie i psychologiczne zakończone pozytywnymi dla niego rozstrzygnięciami, co miało wpływ na treść orzeczenia w ten sposób, że wydano decyzję o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej zamiast decyzji o przyznaniu pozwolenia na posiadanie broni palnej, 4. uznanie, że decyzja wydana w wyniku odwołania od orzeczenia lekarskiego albo orzeczenia psychologicznego wiąże nie tylko w postępowaniu odwoławczym dotyczącym takiego orzeczenia, ale i w postępowaniach administracyjnych toczących się w sprawie dopuszczenia do [pic]posiadania broni, co miało wpływ na treść orzeczenia w ten sposób, że wydano decyzję o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej zamiast decyzji o przyznaniu pozwolenia na posiadanie broni palnej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w sprawie poza sporem pozostaje fakt, że w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej skarżący dołączył wszystkie wymagane dokumenty, w tym orzeczenia lekarskie i psychologiczne, a także, iż ze złożonych oraz ujawnionych w postępowaniu dokumentów wynikało, że nie ma żadnych innych przeszkód do wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Skarżący uznał, że skoro postępowania w sprawie dopuszczenia do posiadania broni toczące się z udziałem skarżącego w 2017 r. zostały prawomocnie zakończone, a złożone w nich orzeczenia lekarskie i psychologiczne utraciły moc, to oczywiście nieuzasadnione było w takiej sytuacji złożenie przez organ Policji odwołania od przedłożonego przez skarżącego pozytywnego orzeczenia lekarskiego. Ponadto, skarżący zarzucił, że skoro zarzuty organu Policji przedstawione w uzasadnieniu odwołania były niezasadne, Komendant Wojewódzki Policji w [...] winien cofnąć swoje odwołanie. Skarżący podkreślił, że - w jego ocenie - lekarz, który uzyskał nieprawdziwą informację od organu Policji, że badany kandydat na posiadacza broni rzekomo coś ukrywa, mógł mieć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy nie ma przeszkód do wydania pozwolenia na broń. W ten sposób, skarżący uznał, że takie podstępne działanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dyskwalifikuje postępowanie, w wyniku którego doszło do wydania negatywnego dla niego orzeczenia lekarskiego, a w konsekwencji negatywnych decyzji administracyjnych o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Skarżący zarzucił ponadto, że Komendant Główny Policji dokonał błędnej wykładni i zastosowania postanowień przepisu art. 15h ustawy o broni i amunicji, według którego orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Zdaniem skarżącego, przepis art. 15h cyt. ustawy dotyczy tylko i wyłączenie postępowania odwoławczego dotyczącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, ponieważ zawiera wyrażenie "wydane w trybie odwołania", albowiem - według skarżącego - nie ma w nim żadnego odniesienia do postępowania o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, oznacza to, iż postępowanie odwoławcze wyłania jedynie ostateczną treść określonego orzeczenia lekarskiego, czy też psychologicznego, co jednocześnie oczywiście nie znaczy, jak stwierdził skarżący, że fakt złożenia odwołania od orzeczenia wyklucza możliwość złożenia innych orzeczeń lekarskich, czy też psychologicznych. Skarżący stwierdził, że stanowisko Komendanta Głównego Policji byłoby usprawiedliwione tylko wtedy, gdyby obowiązywał przepis ustawy wyraźnie wskazujący, że ubiegający się o pozwolenie na broń palną może udać się na badania do jednego tylko uprawnionego i wybranego przez siebie lekarza, a także gdyby istniał przepis ustawy przewidujący, że orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym wiąże w postepowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej w jakiejś formie. Skarżący stwierdził, że skoro takich przepisów w polskim prawie nie ma, to orzekanie w sposób uwzględniający nieistniejące przepisy jest niedopuszczalny, zaś orzeczenia wydawane są w takich przypadkach bez podstawy prawnej. Skarżący uznał, że w wyniku takich bezprawnych interpretacji przepisów został on bezprawnie pobawiony możliwości udania się do kilku lekarzy, co doprowadziło do ograniczenia jego praw, a co kłóci się jednoznacznie z zasadą wykładni prawa administracyjnego, która nakazuje interpretować przepisy przede wszystkim zgodnie z ich językowym brzmieniem, a więc z uwzględnieniem jedynie wykładni literalnej. Niezależnie od powyższego, skarżący zauważył, że orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne jest dowodem w postępowaniu administracyjnym - opinią, w rozumieniu art. 84 § 2 k.p.a., która nie może być wprawdzie kwestionowana ściśle merytorycznie z lekarskiego, czy też psychologicznego punktu widzenia, jednak może być badana z formalnego punktu widzenia. Zdaniem skarżącego, orzeczenie takie może być badane z punktu widzenia spójności jego uzasadnienia, albowiem sporządzone orzeczenie musi zawierać przekonywującą argumentację uzasadniającą rozstrzygnięcie z powołaniem się na wyniki badań lekarskich (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2966/15). W związku z powyższym, skarżący uznał, że w tej sprawie sporne orzeczenie wydane w trybie odwoławczym nie spełnia wymaganych prawem warunków, ponieważ nie zawiera żadnego uzasadnienia i dlatego wykluczona jest jakakolwiek kontrola, czy też ocena, co w konsekwencji takie orzeczenie dyskwalifikuje. Zdaniem skarżącego, Komendant Główny Policji powinien w tej sytuacji uwzględnić szereg orzeczeń lekarskich i psychologicznych złożonych przez stronę skarżącą do akt sprawy i dokonać ich oceny lub kontroli. W przeciwnym wypadku, jak uznał skarżący, odmowa uwzględnienia i rozważenia tych korzystnych dla skarżącego orzeczeń - jest bezprawna. Skarżący zarzucił, że pominięcie treści tych orzeczeń jest równoznaczne z pominięciem części zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnieniem okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co w konsekwencji wyklucza poprawność decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyraźnie podkreślił ponownie, że ocenę, czy w danym przypadku zachodzi okoliczność wykluczająca możliwość dysponowania bronią palną formułują upoważnieni lekarze poprzez przeprowadzenie stosownych badań i wydanie orzeczenia. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne i wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nim stwierdzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J.D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy Policji obu instancji nie dopuściły się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym nie naruszyły mającego zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisach art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Sąd stwierdził jednocześnie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisach 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęli, że z uwagi na ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] wydane w trybie odwoławczym przez lekarza-orzecznika dr n. med. S.S., stwierdzające, że skarżący J.D. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, zaszły wszelkie podstawy do przyjęcia tezy, iż - w świetle powołanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 cyt. ustawy - ważny interes społeczny uzasadniał odmowę wydania skarżącemu pozwolenia na wnioskowaną broń palną do celów sportowych. Sąd uznał, że przyjmując powyższe stanowisko, organy Policji obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej podniesionych w toku postępowania administracyjnego. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich zagwarantowanych w Konstytucji RP. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Warto zauważył, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Mając na względzie potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 15 tego aktu normatywnego, który określa przypadki uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na broń i sposób postępowania właściwych organów w tego rodzaju sprawach (przesłanki negatywne). Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4 i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Z kolei, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wobec skarżącego J.D. wydane zostało w dniu [...] września 2018 r. ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...], na podstawie którego dr n. med. S.S., jako lekarz-orzecznik uprawniony do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń palną, orzekając w ramach Instytutu [...] - stwierdziła, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną, albowiem należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, które to osoby nie mogą dysponować bronią palną. Warto w tym miejscu zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 322/10 wskazał wyraźnie, że dopiero uzyskanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przesądza wiążąco dla organów Policji o istnieniu lub braku istnienia u strony uwarunkowań do posiadania broni. Wspomniane orzeczenie lekarskie wydane zostało w związku ze skorzystaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z uprawnienia przewidzianego w art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, które stanowią, iż od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie właściwemu komendantowi wojewódzkiemu Policji. Ponadto, wskazać należy wyraźnie, iż w świetle art. 15h ust. 7 cyt. ustawy, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. W ocenie Sądu, celem przedstawionej powyżej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. Jednocześnie, uznać należy, iż użycie w treści art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji kategorycznego sformułowania, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim (podobnie: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1243/15, LEX nr 1940922). Warto zauważyć, że w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1606/18, Naczelny Sąd Administracyjny - oddalając skargę kasacyjną J.D. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1449/17 - stwierdził wyraźnie, iż ustawa o broni i amunicji wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Tego rodzaju ograniczenie, jak wskazał NSA, jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala. W konsekwencji, NSA uznał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie przyjął w powyższym wyroku, że w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym, gdyż orzeczenie to wydawane jest w ramach odrębnej procedury. Z kolei w wyroku z dnia 4 marca 2020 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 1082/18, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne, to przyjąć należy, iż wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń i organy te nie są uprawnione do ich oceny. Jednocześnie, NSA stwierdził, że sam fakt wydania ostatecznego negatywnego orzeczenia lekarskiego stanowi okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń palną. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny - przeprowadzając we wskazanym wyżej wyroku z dnia 4 marca 2020 r. analizę przepisów ustawy o broni i amunicji - uznał, że dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń zostało przekazane wyłącznie upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. NSA wskazał, że zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach tej ustawy. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom, a także organ Policji odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. NSA uznał jednocześnie, że tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń. Jeżeli zatem, jak zauważył NSA, w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Brak jest w tej sytuacji podstaw prawnych, aby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe. W tej sytuacji, NSA uznał, że zarzuty skarżącego dotyczące nierzetelnie w jego ocenie przeprowadzonego badania lekarskiego nie mogły zatem zostać uwzględnione, zaś przedstawione przez skarżącego w toku postępowania nieostateczne pozytywne orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza nie mogło być uznane za istotny dowód w sprawie, przesądzający o jej rozstrzygnięciu. Warto zauważyć, że również w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1449/17, LEX nr 2477133, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na wyraźne brzmienie przepisu art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji - stwierdził, że po uzyskaniu ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym, przedstawianie przez stronę skarżącą kolejnych orzeczeń lekarskich jest zbędne, albowiem nie mogą one zostać uznane za istotny dowód w sprawie. Nie bez znaczenia jest również fakt, że także na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, zgodnie przyjmowano, że w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie okoliczności objętych treścią zapadłych ostatecznych orzeczeń lekarskich i psychologicznych jest wykluczone (vide: m.in. Z. Kmieciak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 r. nr 5, s. 96-100). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych opartym na ówczesnym stanie prawnym, podobnie jak obecnie, przyjmowano zgodnie, iż organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny w toku postępowania administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 298/13). Nie ulega wątpliwości, że osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem zarówno lekarskim, jak i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tej sytuacji, uzyskanie choćby jednego z nich negatywnego (w przypadku strony skarżącej - negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego), jednoznacznie obliguje organy Policji, zgodnie z dyspozycją przywołanych wyżej przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 cyt. ustawy, do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej. Skoro ustawodawca wymaga, aby zarówno orzeczenie lekarskie, jak i orzeczenie psychologiczne, potwierdzały zdolność do dysponowania bronią, to w przypadku, gdy w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził wydanie wobec skarżącego ostatecznego, negatywnego orzeczenia lekarskiego, wykluczona została możliwość dysponowania przez stronę skarżącą bronią palną, albowiem orzeczenie takie ma charakter wiążący dla organów Policji w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy Policji obu instancji prawidłowo przyjęły, iż - w świetle przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji - ważny interes społeczny uzasadniał odmowę wydania skarżącemu pozwolenia na wnioskowaną broń palną do celów sportowych. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy zauważyć, że możliwość odwołania od orzeczeń lekarskich i psychologicznych jest uprawnieniem zarówno organu Policji, jak i osoby badanej (wnioskodawcy). Przesądza o tym brzmienie art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Sądu, podkreślić trzeba, iż z żadnego przepisu ustawy o broni i amunicji nie wynika, aby organ Policji, wnosząc takie odwołanie, zobowiązany był tłumaczyć się z faktu skorzystania z tego ustawowego uprawnienia. Z art. 15h ust. 2 cyt. ustawy wynika jedynie, że wspomniane odwołanie powinno zawierać uzasadnienie, którego nie należy jednakże utożsamiać z obowiązkiem uzasadnienia samego faktu skorzystania z ustawowego uprawnienia. Ponadto, Sąd uznał, że sugestia strony skarżącej, jakoby organ Policji nie powinien powoływać się w uzasadnieniu wniesionego odwołania od orzeczeń przedłożonych przez skarżącego na stan faktyczny wcześniejszych spraw prowadzonych w 2017 r., nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zauważyć należy, że okoliczność wydania w poprzedniej, prowadzonej w 2017 r. sprawie negatywnego orzeczenia lekarskiego nie przesądziła per se o wydaniu zaskarżonej decyzji, ale była jedynie okolicznością, która mogła i powinna wzbudzić wątpliwość co stanu zdrowia skarżącego, jako osoby wnioskującej ponownie o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Według Sądu, okoliczności znane ex officio organowi Policji z prowadzonych wcześniej postępowań zakończonych negatywnymi decyzjami wydanymi w 2017 r., czyniły ten organ wręcz zobowiązanym do podjęcia działań w postaci wniesienia stosownych odwołań od orzeczeń przedłożonych przez skarżącego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną, albowiem Komendant Wojewódzki Policji nie mógł pominąć tego, iż broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby zrównoważone. Zatem, organ Policji badając, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną spełnia wszystkie przesłanki, w tym zdrowotne do bezpiecznego posiadania broni, jest zobligowany zbadać m.in., czy w przeszłości wobec takiej osoby nie zapadły już ostateczne negatywne orzeczenia lekarskie lub psychologiczne. W konsekwencji, Sąd uznał, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, organy Policji wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i - na etapie postępowania odwoławczego - Komendant Główny Policji, nie dopuścili się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), opierając swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie Sądu, stwierdzić należy także, że poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, organy Policji obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.