II SA/Wa 4006/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Beata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję

L. C. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") w piśmie z [...] czerwca 2017 r. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister" "organ") o wyłączenie, na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 z późn. zm.), zastosowania wobec niego art. 15c tej ustawy. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku wskazał, że służbę w Służbie Bezpieczeństwa pełnił krótkotrwale oraz rzetelnie i wzorowo wykonywał zadania i obowiązki jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej oraz Policji. Podał, że w trakcie pracy zawodowej zachorował na ciężką chorobę zakaźną w związku ze służbą, która doprowadziła do trwałego uszkodzenia kręgosłupa, uniemożliwiając mu nie tylko służbę w Policji, ale i dalszą pracę. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. orzekła, że jest całkowicie niezdolny do służby w Policji, zaliczając do pierwszej grupy inwalidzkiej oraz uznała, iż inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Wskazał, iż podczas służby w pionie SB, praktycznie od początku pracował w miejscowym Referacie [...], mimo iż formalnie był przerzucany etatowo w jej strukturach. Jako [...] Grupy [...] wykonywał pracę o charakterze biurowo-administracyjnym, polegającą na obsłudze interesantów w zakresie przyjmowania wniosków, przygotowywania paszportów do wydania i ich wydawania. Zainteresowany został odznaczony Medalem Srebrnym za Długoletnią Służbę i Brązową Odznaką "Zasłużony Policjant". Minister decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec L. C. art. 15c, art. 22a i art. 24a, na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa". W sprawie ustalono, że L. C. został zwolniony ze służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r., nabywając prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c i 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Zgodnie z pismem z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, dalej: "IPN", stanowiącym informację o przebiegu służby Nr [...], wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej w okresie od dnia [...] listopada 1986 r. do dnia [...] marca 1989 r., tj. przez okres 2 lat i 5 miesięcy, podczas gdy całkowity okres służby ww. wynosi 26 lat, 5 miesięcy i 27 dni. Z kopii kompletnych akt osobowych o sygn. [...], przekazanych pismem z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] przez IPN nie wynika, aby L. C. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z opinii przesłanej przez Komendę Główną Policji wynika, iż wnioskodawca rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Wskazują na to informacje zawarte m.in. w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. W analizowanych materiałach nie stwierdzono kar dyscyplinarnych. Jednocześnie poinformowano, iż w zgromadzonym materiale brak jest dokumentów potwierdzających wprost udział wymienionego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Minister podniósł, że stosownie do art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, można wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. Dalej zaznaczył, że art. 8a ustawy zaopatrzeniowej w pierwszym rzędzie nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego. Zadaniem więc organu w przedmiotowej sprawie jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ustawowe przesłanki można uznać za spełnione oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Organ wskazał, że całkowity okres pełnionej przez L. C. służby wynosi 26 lat, 5 miesięcy i 27 dni. Natomiast służba pełniona przez niego na rzecz totalitarnego państwa - jak wynika z Informacji o przebiegu służby przekazanej przez IPN - to okres 2 lat i 5 miesięcy, co stanowi ok. 9,1 % ogółu służby. Okres ten nie może być oceniony jako krótkotrwały. Prawie dwuipółletni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru doraźnego czy epizodycznego i biorąc pod uwagę typowy okres służbę na rzecz totalitarnego państwa, to - zdaniem organu - z całą pewnością pozwoliło mu to dokładnie zaznajomić się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań oraz ich charakterem. Strona nie spełnia zatem przesłanki stypizowanej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przechodząc do kwestii rzetelności wykonywania zadań i obowiązków przez L. C. po dniu 12 września 1989 r., organ wskazał, iż nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez niego w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z opinii przesłanej przez Komendę Główną Policji wynika, iż wnioskodawca rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie realizacji obowiązków służbowych w Policji. Potwierdzają to informacje zawarte w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wynika, iż L. C. wielokrotnie miał podwyższane uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy. Posiadał pozytywne opinie służbowe oraz był wyróżniany nagrodami pieniężnymi oraz pochwałą Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Został także wyróżniony Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę oraz Brązową Odznaką Zasłużony Policjant. Ww. nie był karany dyscyplinarnie i nie były prowadzone wobec niego postępowania karne lub karno-skarbowe. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] marca 2012 r. został uznany całkowicie niezdolnym do pełnienia służby w Policji i zaliczony do I grupy inwalidów. Uznano, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Organ, biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej analizę przyjął, że strona spełnia przesłankę uwzględnioną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Minister stwierdził równocześnie, iż w kwestii sformułowania ostatecznej konstatacji co do tego czy sprawę wnioskodawcy można zaliczyć do szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w analizowanym przepisie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, istotny aspekt stanowi również fakt, iż utożsamiał się on z ustrojem totalitarnym, a także wykonywał przed rokiem 1990 zadania charakterystyczne dla tegoż ustroju, co na gruncie przedmiotowej sprawy, w sposób niebudzący wątpliwości, wpływa na jego niekorzyść. L. C. bowiem został przyjęty do Służby Bezpieczeństwa na własną prośbę, na stanowisko [...] Grupy [...] Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych (RUSW) w [...], a następnie [...] Grupy [...]. W 1988 r. został mianowany [...] Grupy [...] SB RUSW w [...]. W okresie od dnia [...] października 1987 r. do dnia [...] czerwca 1988 r. był słuchaczem Wyższej Szkoły [...] w [...]. We wniosku o przyjęcie do służby wskazał: "Prośbę swoją motywuję zamiłowaniem do tej odpowiedzialnej służby oraz chęcią służenia społeczeństwu w szeregach aparatu bezpieczeństwa publicznego", zaś w ankiecie osobowej zawarł następującą treść: "praca w szkolnictwie nie zaspokajała moich ambicji życiowych. Poprzez służbę w Służbie Bezpieczeństwa pragnę je zrealizować. Zmiana pracy zapewni mi również poprawę moich warunków życiowych (...)". Organ zwrócił uwagę, iż Grupa [...] RUSW zajmowała się inwigilacją Kościoła oraz jego zwalczaniem w kraju i za granicą. Jej głównym zadaniem było zapobieganie, rozpracowywanie, wykrywanie i zwalczanie wrogiej politycznie, ideologicznie i społecznie działalności Kościoła rzymskokatolickiego, zakonów oraz świeckich stowarzyszeń katolickich. Grupa [...] RUSW natomiast prowadziła walkę z działalnością antypaństwową w kraju. Odpowiadała za tzw. nadbudowę tj. w rozumieniu marksistowskim sferę niematerialną (ideologia, kultura, nauka). Z kolei Grupa [...] RUSW zajmowała się wydawaniem paszportów oraz kontrolą zagranicznych wyjazdów osób obywatelstwa polskiego. Organ powołując się na analizę dokumentacji przyjął, iż L. C. utożsamiał się z państwem totalitarnym także poprzez członkostwo w Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej (ZSMP) oraz w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Reasumując stwierdził, że choć wnioskodawca spełnia przesłankę stypizowaną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, to jednak uwzględniając jego długotrwałą służbę na rzecz totalitarnego państwa, a także biorąc pod uwagę charakter wykonywanych czynności ukierunkowanych na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji, przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy. L. C. zaskarżył decyzję Ministra z [...] września 2021 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia prawa materialnego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy. 2. zobowiązanie Ministra do wydania w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie wobec niego art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący stwierdził, że spełnia oba warunki określone w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej gdyż: 1) jego służba przed dniem 31 lipca 1990 r. była "krótkotrwała", albowiem trwała 2 lata i 5 miesięcy, z czego prawie 9 miesięcy ([...].10.1987 r. - [...].06.1988 r.) przebywał w Wyższej Szkole [...] w [...]. Stanowi to zaledwie 9,1 % łącznego okresu jego służby pełnionej także od [...] kwietnia 1989 r. w Milicji Obywatelskiej, a potem w Policji dla wolnej i demokratycznej Polski. 2) po dniu 12 września 1989 r. powierzone mu zadania i obowiązki służbowe wykonywał rzetelnie, w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, co zostało potwierdzone w decyzji Ministra. Podał, że pracę w Służbie Bezpieczeństwa podjął, ze względu na brak etatów w pionie Milicji Obywatelskiej w RUSW w [...], a także po złożonej obietnicy zatrudnienia w referacie [...] RUSW [...], podlegającego pod tamtejszą Służbę Bezpieczeństwa. Wobec tymczasowego braku wolnego etatu w Referacie [...], pomimo faktycznego wykonywania pracy w tym Referacie początkowo "zawieszono" go na wolnym etacie [...] Grupy [...] ([...].11.1986 - [...].02.1987), potem [...] Grupy [...] ([...].03.1987 - [...].08.1988 z wyłączeniem okresu pobytu w Studium Oficerskim [...] w [...]: [...].10.1987 r. - [...].06.1988 r.) i w końcu docelowo na stanowisku [...] Grupy [...] ([...].09.1988 – [...].03.1989 r.), skąd na własną prośbę został przeniesiony do Milicji Obywatelskiej do ODKK MSW w [...] na stanowisko [...]. Podał, że podczas pracy w Referacie [...] wykonywał pracę o charakterze biurowo-administracyjnym, polegającą na obsłudze interesantów z terenu podległego RUSW w [...] w zakresie przyjmowania wniosków paszportowych, przygotowywania paszportów do wydania i ich wydawania. Podczas pracy kierował się zawsze obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa i postępował zgodnie z własnym sumieniem. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec L. C. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. W świetle art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie pozwala na dowolne działanie organu administracji publicznej, czy rozstrzyganie na podstawie przesłanek niemających obiektywnego uzasadnienia. Orzekający w sprawie organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. Sąd kontrolując decyzję uznaniową, jest natomiast obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1488/08 (dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną. Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie zwraca się uwagę na znaczenie, jakie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wskazuje się, że wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl). Organ może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten w istocie zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19 – dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie, stwierdza, że organ nie dokonał wszechstronnej, wyczerpującej i przekonującej oceny "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku sygn. akt I OSK 1895/19, unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa" jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji, i których prawa – z tego właśnie względu – zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego. W zaskarżonej decyzji wskazano co prawda, że osiągnięcia odnotowane przez L. C. po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę, jednakże Minister przyjął, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy, ze względu na długotrwałą służbę na rzecz totalitarnego państwa, a także charakter wykonywanych przez niego czynności ukierunkowanych na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji. Zdaniem Sądu motywy, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, nie są wystarczające do przyjęcia, że ocena zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, umożliwiającego zastosowanie wobec skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, została dokonana w granicach uznania administracyjnego. Zgodnie z wyżej wywiedzionym rozumieniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, zasadniczym elementem stanu faktycznego sprawy rozstrzyganej w oparciu o ten przepis jest ustalenie, czy służba określonej osoby była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań i czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej - służbie na rzecz państwa jako takiego. W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie wykazano, że L. C. podejmował tego typu działania. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ogólne spostrzeżenia odnośnie dokładnego zapoznania skarżącego się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań oraz charakterem służby, nie mogą stanowić podstawy do przypisania skarżącemu osobistego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. Twierdzenia o takim zaangażowaniu w żadnym wypadku nie można opierać na - jak to uczynił organ - domniemaniu. Z pewnością o osobistym zaangażowaniu L. C. w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego nie świadczy, eksponowana przez organ, przynależność skarżącego do PZPR i ZSMP. Przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie odwołuje się do przynależności organizacyjnej. "Formalna" przynależność do określonych partii i organizacji nie może być więc traktowana jako równoznaczna z bezpośrednim zaangażowaniem w realizację tego typu zadań i funkcji. O ile zatem organ administracji nie ustali, że funkcjonariusz, przynależąc do określonej organizacji, pełnił w jej strukturach taką funkcję i podejmował takie zadania, że jednocześnie realizował zadania państwa totalitarnego, jest to okoliczność obojętna dla oceny przesłanek uprawniających do wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem Sądu, ocena materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie została dokonana w sposób wybiórczy i jednostronny, a użyta w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumentacja nie jest przekonywująca wobec stanu sprawy. Minister, rozpatrując ponownie wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r., zastosuje się do dokonanej przez Sąd oceny prawnej i dokona wyczerpującej oceny tego, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a następnie wyda należycie i przekonująco umotywowaną decyzję administracyjną. Organ weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji Należy ponadto wyjaśnić, że w sprawie nie miał zastosowania wskazany przez skarżącego art. 145a § 1 p.p.s.a. Zgodnie z nim, w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Jak wyżej wywiedziono, decyzja podejmowana na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej jest tzw. decyzją uznaniową. Sąd nie może zatem zobowiązać organu do wydania – jak oczekuje tego L. C. – decyzji o wyłączeniu stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów procesowych, co doprowadziło do wydania decyzji również z naruszeniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.