II SA/Wa 395/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postępowanie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej i uporczywe uchylanie się od wyłączenia z zasobu "funkcjonariuszy pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa", a także zmiany związanej z tym informacji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. przesłanej do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez jej sprecyzowanie, polegające na jednoznacznym wskazaniu co jest przedmiotem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych - 159). W odpowiedzi skarżący pismem z dnia [...] marca 2020 r. wskazał, że przedmiotem skargi jest odmowa przez Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (pismo z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...]) realizacji wniosku zawartego w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. o zmianę treści "informacji o przebiegu służby nr [...]" z dnia [...] marca 2017 r., skierowanej do Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie podnosząc, że przedmiotem niniejszej skargi jest pismo informujące, które nie stanowi przejawu działalności administracji publicznej. Ponadto wskazał, że pismo to nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, nie nakłada też na niego żadnych konkretnych obowiązków ani nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa. Dalej organ podniósł, że zaskarżone pismo nie ustala, nie stwierdza, ani nie potwierdza określonych praw czy obowiązków skarżącego określonych przepisami prawa administracyjnego. W tej sytuacji, zdaniem organu skarga nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z mocy art. 64a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych w trybie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096). Ponadto, zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wynikający z powyższych przepisów zakres właściwości sądów administracyjnych powoduje, że sprawy inne, niż wymienione w art. 3 § 2, art. 4, art. 64a oraz art. 154 § 1 P.p.s.a. są sprawami nie należącymi do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Przedmiotem skargi skarżący uczynił pismo organu z dnia [...] grudnia 2019 r. informujące, że wyjaśnienia dotyczące wystawionej informacji o przebiegu służby nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. organ przesłał już pismem z dnia [...] października 2017 r. Sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądów administracyjnych, bowiem nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Pismo to nie dotyczy uprawnień lub obowiązków jednostki, które podlegałyby konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Zaskarżone pismo nie stanowi także innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach kontrolę sądowoadministracyjną, to z tego względu należy uznać skargę za niedopuszczalną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia