II SA/Wa 3509/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na pismo Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić stronie skarżącej M. P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

M. P. (dalej: "Skarżąca") pismem z [...] sierpnia 2021 r. zwróciła się do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi, pismem z [...] sierpnia 2021 r. Organ poinformował skarżącą, że nie jest właściwy w przedmiotowej sprawie, a nadto, że nie posiada wnioskowanych informacji. Wskazał, że Skarżąca powinna zwrócić się bezpośrednio do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. M. P. wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem uczyniła rozstrzygnięcie Prezesa Rady Ministrów z [...] sierpnia 2021 r. odmawiającej udostepnienia informacji publicznej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przywołała poglądy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, że pisma nie mające formy decyzji administracyjnej przy spełnieniu szeregu przesłanek takimi decyzjami są. W ocenie Skarżącej zaskarżone pismo zawiera wszystkie niezbędne elementy by uznać je za decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpoznawania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy dana sprawa znajduje się w ogóle w kognicji sądów administracyjnych. Wynika to z celowościowej i systemowej wykładni art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: "p.p.s.a."). Zakres kognicji sądów administracyjnych został wyznaczony przez normy z art. 3 § 1 - § 2 p.p.s.a. i obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W sprawie podkreślenia wymaga, że postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Postępowanie to dotyczy bowiem ściśle realizacji konstytucyjnego prawa do informacji. W postępowaniu tym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji wydawanych w razie odmowy udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p. Postanowił tak jednoznacznie ustawodawca w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy w ocenie podmiotu, do którego zwrócono się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, należy poinformować o tym wnioskodawcę zwykłym pismem (vide: wyrok NSA z 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 600/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie znajduje podstaw, aby zaskarżone pismo z [...] sierpnia 2021 r. zakwalifikować jako decyzję administracyjną i rozpatrzyć merytorycznie prawidłowość zajętego w nim przez Organ stanowiska. W ocenie Sądu pismo to nie stanowi opartej o art. 16 w zw. z art. 17 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wskazania jednocześnie wymaga, że ocena, czy żądana informacja stanowi w istocie informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nastąpić może wyłącznie przy rozpatrywaniu przez Sąd skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia określonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji bowiem, gdy w ocenie wnioskującego żądane informacje stanowią informację publiczną, a podmiot, do którego wnioskujący wystąpił ma inne zdanie w tym zakresie, o czym na piśmie poinformował, to właściwą drogą dochodzenia swoich praw przed sądem jest kwestionowanie tego w drodze skargi na bezczynność. Pogląd ten jest od lat prezentowany i ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a postanowił, jak w pkt 1 sentencji. W zakresie zwrotu wpisu od skargi postanowił w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.