II SA/Wa 313/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi A. F. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

A. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...]. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej uchwały i nie umieszczenie jej na liście osób oczekujących na najem lokalu w sposób nieodwracalny spowoduje brak możliwości uzyskania prawa do najmu lokalu mieszkalnego, a bez utraty miejsca zamieszkania i dachu nad głową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zaskarżona uchwała nie ma charakteru aktu prawa miejscowego. Jest to akt skierowany do konkretnych osób, zatem nie posiada charakteru generalnego. Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny wniosku należy wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z rozstrzygnięć administracyjnych. Jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takiego aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Wykonanie zaś aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Nie można natomiast mówić o wykonywaniu decyzji (uchwały) odmownej, gdyż brak jest w jej przypadku przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis Warszawa 2005, s. 295). W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną uchwałą odmówiono skarżącej wyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu. Zatem należy wskazać, że zaskarżona uchwała nie ma przedmiotu wykonania, nie jest nim bowiem jakiekolwiek zachowanie adresata polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie kwalifikuje się ona zatem do wstrzymania jej wykonania. Skoro więc zaskarżona uchwała nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, to tym samym uznać należy, iż nie ma niebezpieczeństwa wyrządzenia nią znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wobec czego nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.