II SA/Wa 2572/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia kontrolnego badania lekarskiego postanawia: odrzucić skargę.

M. C., zwana dalej "Skarżącą", pismem z [...] października 2019 r. wniosła skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, zwanej dalej "CKL", z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie przeprowadzenia kontrolnego badania lekarskiego. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), w art. 3 § 2 wymienia akty i czynności organów administracji publicznej, które są kontrolowane przez sądy administracyjne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 345) wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności danej osoby do służby w Państwowej Straży Pożarnej i o zaliczeniu jej do określonej kategorii tej zdolności, orzekają także o związku schorzeń i ułomności ze służbą, uszczerbku na zdrowiu, inwalidztwie oraz jego związku ze służbą. Analiza powyższych przepisów wykazuje, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie odrębne grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Te orzeczenia komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych organów administracyjnych właściwych w sprawach powołania określonej osoby do służby lub zwolnienia ze służby, przy czym powołanie do służby lub zwolnienie z tej służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia tej grupy nie mają wiążącego charakteru dla sądów powszechnych właściwych do rozpoznania odwołań od decyzji administracyjnych, wydawanych na podstawie orzeczeń tych komisji, przez organy, właściwe w przedmiocie ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza na potrzeby ustalenia zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Są one uznawane za decyzje administracyjne - władcze rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Natomiast od orzeczeń wspomnianych komisji lekarskich, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, czy rentowego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Skarżąca przedmiotem skargi uczyniła orzeczenie, które wydano w wyniku badania lekarskiego, na które Skarżącą skierował Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w dniu [...] grudnia 2018 r. celem uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku lub braku związku inwalidztwa ze służbą (kontrolne badanie lekarskie). Zdaniem Sądu zaskarżone orzeczenie wydano dla celów ustalenia świadczenia emerytalnego lub rentowego, co oznacza, że należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia