II SA/Wa 2543/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi G. N. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. G. N. (zwany dalej także jako: "Strona"; "Skarżący") zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (zwanego dalej jako "DIAS") o wydanie: - zaświadczenia o uposażeniu wraz z dodatkami i nagrodą roczną za okres od 2001 r. do dnia wydania zaświadczenia; - potwierdzającego pięcioletni staż służby przy wykonywaniu zadań policyjnych w Służbie Celnej i w Służbie Celno-Skarbowej, uwzględniającego realizowane zadania policyjne o charakterze bezpośrednim i pośrednim dotyczące rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw i wykroczeń, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. 1) zadań bezpośrednio i pośrednio realizowanych przez Stronę, dotyczących rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw i wykroczeń w zakresie postępowań celnych, podatkowych, administracyjnych i karnych, a także czynnościach kontrolnych i audytowych w Służbie Celnej, 2) zadań bezpośrednio i pośrednio realizowanych przez Stronę, w szczególności w prowadzonych czynnościach kontrolnych w granicznych oddziałach celnych, poprzez m.in. inicjowanie i tworzenie rozwiązań infrastrukturalnych służących rozpoznawaniu, wykrywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony własności intelektualnej, a także przestępstw i wykroczeń związanych z wprowadzeniem na polski obszar celny oraz wyprowadzeniem z polskiego obszaru celnego towarów objętych ograniczeniami lub zakazami, w szczególności takich, jak: odpady szkodliwe, substancje chemiczne materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz broń, amunicja, materiały wybuchowe i technologie objęte kontrolą międzynarodową. W dniu [...] sierpnia 2020 r. DIAS wydał G. N. zaświadczenie nr [...] o uposażeniu i nagrodzie rocznej. Natomiast postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] DIAS odmówił wydania zainteresowanemu zaświadczenia potwierdzającego pięcioletni staż służby przy wykonywaniu zadań policyjnych w Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia DIAS wskazał, że w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, na podstawie posiadanej w swoich zasobach dokumentacji ustalono, że Strona wykonywała zadania policyjne od dnia [...].12.2016 r. do dnia [...].12.2016 r., pełniąc służbę w Oddziale Celnym w [...] oraz od dnia [...].03.2017 r. do "nadal", w Służbie Celno-Skarbowej, przy czym łączny okres wykonywania zadań policyjnych wynosił 3 lata 5 miesięcy i 4 dni. W pozostałych okresach pełnienia służby, tj. w Dziale [...], Referacie [...], Wydziale [...] oraz Wydziale [...], DIAS stwierdził brak podstaw do wystawienia Skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego 5-letni okres służby przy wykonywaniu zadań policyjnych, gdyż Strona nie wykonywała "zadań policyjnych". Od powyższego postanowienia, pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] sierpnia 2020 r. i z dnia [...] października 2020 r., Strona wniosła zażalenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu G. N. zarzucił naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że Strona nie wykonywała określonych w tych przepisach zadań oraz że organ odmawiając wydania zaświadczenia wziął pod uwagę wyłącznie miejsce pełnienia przez niego służby (poszczególne komórki organizacyjne), a nie faktycznie wykonywane zadania, wynikające choćby z regulacji wewnętrznych takich jak np. decyzje dyrektora izby celnej; 2) prawa proceduralnego, tj. art. 7, 77 i 218 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i braku dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w ten sposób, że DIAS pominął dokument będący w jego zbiorach, tj. pismo nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Dyrektora Izby Celnej w [...], potwierdzające wykonywanie przez Stronę zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art, 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a w konsekwencji brak dążenia do trafnego zastosowania przepisów postępowania, czego skutkiem była m.in. obraza wskazanych w pkt 1 zażalenia przepisów prawa materialnego. Wskazując na powyższe Strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu wydania zaświadczenia o żądanej we wniosku treści z uwagi na fakt, że pomimo polecenia wynikającego z dokumentu "[...]" z dnia [...] kwietnia 2020 r., nie powiadomiono Skarżącego, w trybie roboczym, o dokonanych ustaleniach przed wydaniem niniejszego postanowienia; 2) zażądanie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] dokumentów przygotowanych przez Stronę w latach 2001-2008 w poszczególnych komórkach prawnych, w ramach obowiązków służbowych, potwierdzających prowadzenie przez niego postępowań podatkowych oraz kopii wytycznych i opinii, które zapobiegły popełnieniu przestępstw i wykroczeń; 3) powołanie ekspertów posiadających wszechstronną znajomość zagadnień merytorycznych specyfiki służby w Służbie Celnej oraz zadań i czynności realizowanych w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych Izby Celnej w [...] w celu oceny przez nich charakteru realizowanych przez Stronę czynności służbowych. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej także: "Szef KAS") utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W uzasadnieniu Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści dotyczących realizacji przez okres 5 lat tzw. "zadań policyjnych". Organ odwoławczy wyjaśnił, że nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5 letniego okresu służby przy realizacji tzw. "zadań policyjnych", o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, (zwanej dalej także : "u.z.e.f."), uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Oznacza to, iż nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym i nie istnieje w związku z tym obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego każdego funkcjonariusza. Organ zwrócił uwagę, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej, wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. To zróżnicowanie i odmienny charakter zadań realizowanych przez Służbę Celną, prowadzi do wniosku, iż tylko określonej grupie funkcjonariuszy można przypisać faktyczną realizację zadań ściśle związaną z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem oraz zwalczaniem przestępczości. Przyjęcie takiego zakresu podmiotowego art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej i ograniczenie go do tych funkcjonariuszy, którzy realizują zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni warunkuje uznanie, iż zadania realizowane przez Stronę, poza zadaniami uwzględnionymi przez DIAS, realizowanymi w okresach od dnia [...].12.2016 r. do [...].12.2016 r. w Oddziale Celnym w [...] oraz od dnia [...].03.2017 r. do "nadal" w Służbie Celno-Skarbowej, nie są zadaniami, o których mowa w art. 12 ust. 2 u.z.e.f. Organ odwoławczy stwierdził, że dane wynikające z kart zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałów dokumentujących przebieg służby i zadania wykonywane przez Stronę w okresie służby, dołączone do sprawy, nie potwierdziły, że zainteresowany wnioskodawca dysponuje 5-letnim stażem służby przy realizacji zadań policyjnych, lecz okresem 3 łat 5 miesięcy i 4 dni. W związku z tym nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez Stronę treści. Wbrew bowiem swoim twierdzeniom, Strona pełniąc służbę w komórkach prawnych oraz logistyki, nie 5 realizowała zadań policyjnych. W kartach zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałach dokumentujących przebieg służby i zadania wykonywane przez G. N. w okresie służby w Służbie Celnej, brak jest informacji o wykonywaniu przez niego zadań policyjnych. Organ podkreślił, że przedstawione przez Stronę argumenty dotyczące wykonywania ww. zadań oraz wskazane przez niego dokumenty w postaci pism Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nie są wystarczające do stwierdzenia realizowania tych zadań. Przyjęcie tak szerokiej interpretacji pojęcia "zadań policyjnych", jaka została zaprezentowana w ww. dokumentach, prowadziłoby do wniosku, że wszyscy funkcjonariusze Służby Celnej realizowali tzw. zadania policyjne, co w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13, nie może być uznane za zasadne. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. G. N. wniósł na postanowienie Szefa KAS, doręczone mu w dniu [...] listopada 2020 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, b) art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, poprzez błędne uznanie, iż Skarżący nie wykonywał, przez co najmniej 5 lat służby tzw. "zadań policyjnych", o których mowa w ww. przepisach ustaw o Służbie Celnej, podczas gdy wniosek przeciwny można wyprowadzić ze wskazanych przez niego dokumentów będących w dyspozycji organu; II. przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 i art. 218 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i oparciu ustaleń faktycznych wyłącznie na informacjach zawartych w kartach zakresów obowiązków i uprawnień Skarżącego, a przede wszystkim braku oceny istotnych dowodów będących w dyspozycji organu, a mianowicie: 1) pisma Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2616 r.; 2) pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r.; 3) Decyzji Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].06.2014 r. w sprawie zasad funkcjonowania systemu monitoringu w Izbie Celnej w [...] oraz podległych urzędach celnych oraz Decyzji Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].04.2016 r. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia KAS w całości oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji; 2) zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się in meriti do rozstrzygnięcia kwestii zasadności odmowy wydania zaświadczenia. Zdaniem Skarżącego, Organ wydając postanowienie odmowne w zakresie żądanego zaświadczenia, w szczególności, błędnie dokonał oceny istotnych dowodów będących w dyspozycji organu, tj. pisma Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2616 r. oraz pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., a także Decyzji Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].06.2014 r. w sprawie zasad funkcjonowania systemu monitoringu w Izbie Celnej w [...] oraz podległych urzędach celnych oraz Decyzji Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].04.2016 r. Zdaniem Organu, zebrane w toku postępowania dokumenty nie stanowiły podstawy do wydania żądanego przez Skarżącego zaświadczenia, zaś wskazane przez niego dokumenty nie są wystarczające do stwierdzenia realizowania tzw. "zadań policyjnych" w toku służby. Przy tak zakreślonych stanowiskach stron oraz granicach sporu, w ocenie Sądu, należało przyznać rację Szefowi KAS. W punkcie wyjścia rozważań, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie w myśl art. 218 § 1 K.p.a., gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenia ma również przepis art. 218 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W świetle przytoczonych przepisów, nie może ulegać wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu, oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 K.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że charakter postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. był już wielokrotnie przedmiotem wyjaśnień dokonywanych przez sądy administracyjne. W myśl jednoznacznie ustalonej linii orzeczniczej, przyjąć należy, że postępowanie to ma zakres ograniczony, spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. dla przykładu: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r., II OSK 1270/15 czy z dnia 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12). Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego. Zauważyć także należy, że tak w doktrynie, jak i orzecznictwie, powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie, Skarżący żądał potwierdzenia zaświadczeniem faktów, które nie znajdują się w posiadaniu organu. W ocenie Sądu, stanowisko Skarżącego, że można je (zaświadczenie) wywieść ze wskazanych przez siebie dokumentów, w oparciu o dokonaną ocenę prawną, jest chybione i stoi w sprzeczności ze wskazanymi wyżej przepisami. W tym miejscu raz należy podkreślić, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń czy to faktycznych, czy prawnych, niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dodać przy tym trzeba, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. W ocenie Sądu, organy wywiązały się z tak nałożonych obowiązków, przy słusznym założeniu, że przepisy art. 217-219 K.p.a., określające prawny reżim wydawania zaświadczeń, organy administracji publicznej muszą interpretować w sposób ścisły. Skoro zaświadczenie, z uwagi na jego "naturę", nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku, to prawidłowym było uznanie, że przypadku gdy problematyka, której dotyczyło żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Sąd zauważa, że Skarżący w rozpoznawanej sprawie, domagał się w gruncie rzeczy dokonania swego rodzaju interpretacji realizowanych przez niego zadań w kierunku poświadczenia, że pełnił służbę przy wykonywaniu zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Tymczasem, jak wskazano wcześniej, organy w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia nie dokonują interpretacji oraz nie są uprawnione do prowadzenia szeroko rozumianego postępowania co do charakteru realizowanych przez funkcjonariusza zadań, a jedynie mogą potwierdzić istniejące fakty i okoliczności, które wynikają z dokumentów odzwierciedlających przebieg służby, w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w oparciu o art. 218 § 2 K.p.a., który spełnia pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające już z istniejących danych znajdujących się w posiadaniu organu. W tym znaczeniu, Sąd ubocznie stwierdza, że – jak słusznie zauważył Organ odwoławczy - nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5 letniego okresu służby przy realizacji tzw. "zadań policyjnych", o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 u.z.e.f., uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Przyjęcie takiego zakresu podmiotowego art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej i ograniczenie go do tych funkcjonariuszy, którzy realizują zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni powoduje, iż zadania realizowane przez Skarżącego, poza zadaniami uwzględnionymi realizowanymi w okresach od dnia [...].12.2016 r. do [...].12.2016 r. w Oddziale Celnym w [...] oraz od dnia [...].03.2017 r. do nadal w Służbie Celno- Skarbowej, nie są więc zadaniami, o których mowa w art. 12 ust. 2 u.z.e.f. Sąd podziela stanowisko Organu, że przedstawione przez Skarżącego argumenty dotyczące wykonywania takich zadań oraz wskazane przez niego dokumenty w postaci pism Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nr z dnia [...] lipca 2017 r. nie mogą być uznane jako wystarczające do stwierdzenia realizowania tych zadań, gdyż przyjęcie tak szerokiej interpretacji pojęcia "zadań policyjnych", stoi w opozycji do istoty i rozumienia pojęcia tzw. zadań policyjnych, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13. W tym miejscu Sąd porządkowo przypomina, że Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyroku uznał, iż "Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji". Inaczej mówiąc, Trybunał uznał, iż prawo do świadczeń emerytalnych służb mundurowych przysługuje tylko tym funkcjonariuszom, którzy realizują zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej - nadając tym zadaniom priorytetowy charakter. Decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych w omawianym zakresie jest więc nie sam fakt pozostawania w stosunku służbowym – jak w niniejszej sprawie - funkcjonariusza Służby Celnej i i realizacja "wszystkich" zadań powierzonych Służbie Celnej, ale wykonywanie w ramach tej służby zadań o ściśle "policyjnym charakterze". W tym znaczeniu dokumentem potwierdzającym realizację przez Skarżącego zadań policyjnych nie może być również Decyzja Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].06.2014 r. w sprawie zasad funkcjonowania systemu monitoringu w Izbie Celnej w [...] oraz podległych urzędach celnych oraz Decyzja Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].04.2016 r., gdyż również brak w niej zapisów wskazujących na bezpośrednią realizację przez Skarżącego omawianych zadań. Z kolei pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., na które powołuje się Skarżący, dotyczy informacji w zakresie struktury organizacyjnej nowej jednostki organizacyjnej, funkcjonującej od dnia 1 marca 2017 r. i obejmuje swym zakresem rzeczowym zarówno komórki, w których pełnią służbę funkcjonariusze, jak i komórki zatrudniające członków korpusu służby cywilnej. Reasumując dotychczasowe ustalenia, analiza zebranych w sprawie materiałów jednoznacznie wskazuje, iż organ nie posiada dokumentów wskazujących na nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5 letniego okresu służby przy realizacji tzw. "zadań policyjnych", o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 u.z.e.f., co było wystarczającą podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Powyższa, niejako "dodatkowo" dokonana przez Sąd, "ocena" tych materiałów ma jedynie charakter "wyjaśniający", gdyż – jak wydaje się – to właśnie inne rozumienie przez Skarżącego pojęcia "zadań policyjnych", jest źródłem sporu między stronami na tle zaskarżonego postanowienia. Tryb określony w art. 217 k.p.a. i następnych nie może jednak służyć, niejako zastępczo, do rozstrzygania sporów na tle obowiązujących przepisów i ich wykładni. Skoro w ewidencji organu nie widnieją informacje, iż strona Skarżąca wykonywała zadania określone w spornych przepisach przez okres 5 lat, to organ zaświadczenia zgodnego z żądaniem nie mógł wydać. Co więcej, w trybie określonym omawianymi przepisami nie mógł prowadzić postępowania na okoliczność ustalenia tego, czy zadania wykonywane przez Skarżącego mieściły się w dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, skoro żaden dokument znajdujący się w zasobach organu tego nie poświadczał, a kwestia wykładni wspomnianego przepisu jest sporna. Końcowo Sąd zauważa, że wniosek dotyczący uproszczonego charakteru postępowania wyjaśniającego w sprawach wydawania zaświadczeń i jego pomocniczej roli przy ustalaniu treści zaświadczenia, wynika z literalnej wykładni art. 218 § 2 k.p.a., który daje organowi wyłącznie możliwość, ale nie obliguje, do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, i to nie w niezbędnym, ale koniecznym zakresie. Implikacją powyższego jest to, że organ, w celu ustalenia danych niezbędnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, nie jest uprawniony do stosowania wprost szczegółowych przepisów k.p.a., a zwłaszcza przepisów o postępowaniu dowodowym. Główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią bowiem dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu właściwego do wydania zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Dlatego też, w ocenie Sądu, jako chybione należało też uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 218 K.p.a., polegające na "niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego (...)". Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie oceniony został w sposób właściwy, z uwzględnieniem specyfiki postępowania dotyczącego wydawania zaświadczeń. Organy wydając postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści, podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, opierając swoje rozstrzygnięcia na posiadanej dokumentacji, która nie dała podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści. W tym stanie rzeczy, ponieważ zarzuty skargi dotyczące naruszenia tak prawa materialnego, jak i procesowego, są bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.