II SA/Wa 2492/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Z. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu oddala skargę

Z. L. złożył skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.[...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], zawierająca rozstrzygnięcie negatywne w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia ww. na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego. Skarżący wystąpił z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta [...] na podstawie § 4 uchwały nr LYIII/1751 /2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 3937 z poźn. zm.). O lokal ubiegał się z żoną B. L. Wniosek o najem lokalu skarżący uzasadnił tym, że mieszkał w [...] od 2002 r. w wynajmowanych mieszkaniach i pokojach. Od 2012 r. leczy się (nadciśnienie tętnicze, przepuklina), obecnie jest w trakcie leczenia [...] ([...]). Ze względu na stan zdrowia nie może pracować, stara się o rentę. Skarżący w momencie złożenia wniosku mieszkał w lokalu nr [...] przy ul.[...] w [...] (2 pokoje z kuchnią o pow. użytkowej 37,00 m2). Napisał, iż jest to lokal użyczony mu przez kolegę w zamian za opłatę rachunków. Organ ustalił, iż żona skarżącego mieszka osobno, ponieważ właściciel lokalu nie wyrażał zgody na jej zamieszkiwanie przy ul. [...]. Żona skarżącego – B.L. oświadczyła, że mieszka w wynajmowanym od znajomego mieszkaniu przy ul. [...] (1 pokój z kuchnią). Nie ma zawartej umowy najmu. Organ, iż jest to lokal w zasobie mieszkaniowym m.[...]. Żona skarżącego wcześniej mieszkała w [...] przy ul. [...]. Jest to mieszkanie komunalne. Wraz z poprzednim mężem była najemcą tego lokalu. Po rozwodzie opuściła ten lokal, a były mąż dokonał zamiany lokalu na kawalerkę. Z [...] żona skarżącego wyjechała do [...] w poszukiwaniu pracy, mieszkała tu w wynajmowanych pokojach, jednakże nie pamięta adresów. Podała, że adres wpisany w zaświadczeniu o zatrudnieniu: [...] jest to adres rodziców. Właścicielem gospodarstwa rolnego został jej syn, na którego zostało one przepisane przez ojca wnioskodawczyni. Mieszkają tam jej matka, córka z synem syn z żoną i trójką dzieci. Starosta [...] poinformował, że B. L. nie figuruje w ewidencji gruntów jako właściciel, czy współwłaściciel. Wykazany przez skarżącego dochód wynosił 1352,15 zł. Organ wskazał, iż dochód rodziny stanowią zarobki skarżącego i jego żony z tytułu zatrudnienia oraz zasiłek chorobowy skarżącego. Skarżący posiada orzeczenie z dnia [...] maja 2016 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane do dnia [...] grudnia 2019 r. (symbol [...] - choroby [...]). Żona skarżącego przedstawiła orzeczenie z dnia [...] stycznia 2018 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane do dnia [...] stycznia 2019 r. (symbol [...]). W trakcie przeprowadzonego postępowania lokatorzy budynku przy ul.[...] potwierdzili zamieszkiwanie w lokalu nr [...] chorego mężczyzny i kobiety. Ww. mieszkali tam od kilku miesięcy. W lokalu często dochodziło do różnych awantur, krzyków, słychać było odgłosy bicia, były interwencje policji, ww. nie byli uciążliwi dla sąsiadów, kłócili się między sobą. Pismem z dnia [...] października 2018 r. Burmistrz Dzielnicy [...] poinformował o powyższych ustaleniach OPS z prośbą o rozpoznanie czy zachodzi potrzeba objęcia Z. L. pomocą. Zakład Usług Miejskich w [...] poinformował, że skarżący wraz z bratem był najemcą lokalu nr [...] ul. [...]. W związku z występującymi zaległościami w 2007 r. została im wypowiedziana umowa najmu, w 2008 r. została orzeczona eksmisja brat skarżącego otrzymał uprawnienie do lokalu socjalnego, natomiast wobec skarżącego została orzeczona eksmisja bez uprawnienia do lokalu socjalnego. W kwietniu 2012 r. skarżący zgłosił się do ówczesnego zarządcy budynku – T. Spółka z o.o. i oświadczył, że nie mieszka w lokalu od wielu lat, nie posiada w nim swoich rzeczy, zobowiązał się do wymeldowania z lokalu. W lokalu mieszka tylko jego brat. W odpowiedzi na kolejne pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z zapytaniem o sytuację skarżącego, OPS Dzielnicy [...] pismem z dnia [...] lutego 2019 r. poinformował, że nie może wydać opinii na temat sytuacji skarżącego, ponieważ nie wyraził on zgody na przekazanie tych informacji do Urzędu Dzielnicy [...]. W dniu [...] marca 2019 r. skarżący poinformował, iż nie mieszka już w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Obecnie wraz z żoną zamieszkują w wynajmowanym lokalu w [...], jednak poszukują innego lokalu. Skarżący zobowiązał się do przedstawienia informacji o miejscu zamieszkania Z oświadczeń złożonych przez skarżącego i jego żonę w dniach [...] czerwca 2019 r. i [...] czerwca 2019 r. wynika, że mieszkali w [...] w wynajmowanym pokoju, po jego opuszczeniu przebywali przez 3 miesiące na Dworcu [...]. Obecnie mieszkają w [...] przy ul.[...], gdzie wynajmują pokój w garażu w budynku jednorodzinnym. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego nie ma tam odpowiednich warunków (wilgoć, robaki, brak wody) do zamieszkiwania, w szczególności ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy. Wcześniej wynajmowali pokój w innym budynku. Burmistrz Dzielnicy [...] pismem z dnia [...] lipca 2019 r. poinformował OPS w [...] o powyższym i zwrócił się z prośbą o rozpoznanie - zgodnie z posiadanymi kompetencjami - czy zachodzi potrzeba objęcia pana skarżącego i jego żony pomocą ośrodka. Organ wskazał, iż zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.[...] regulowane są uchwałą Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. Zgodnie z § 4 uchwały lokale mogą być wynajmowane osobom: 1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nie nadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto: 2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. Zgodnie § 22 ust. 1 powyższej uchwały wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych – w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w [...] - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy." Zgodnie z § 1 pkt 21 uchwały przez osobę bez bliższego określenia należy rozumieć osobę, która wykaże, że [...] jest miejscem jej stałego pobytu. Przedmiotowa sprawa została w dniu [...] maja 2019 r. przedstawiona Komisji Mieszkaniowej, która negatywnie zaopiniowała wniosek. Następnie Zarząd Dzielnicy [...] na posiedzeniu w dniu [...] sierpnia 2019 r. uchwałą nr [...] nie zakwalifikował i nie umieścił skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu jako gospodarstwa dwuosobowego. Rozpatrując wniosek Zarząd wziął pod uwagę fakt, że skarżący złożył wniosek o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.[...] z lokalu usytuowanego na terenie Dzielnicy [...], który wówczas zajmował za zgodą jego właściciela. W trakcie analizy wniosku sprawy ustalono, że skarżący i jego żona wyprowadzili się z [...] i zamieszkali na terenie innej miejscowości. Organ wskazał, że pomoc mieszkaniowa adresowana jest osób, które wykażą, iż [...] jest miejscem ich stałego pobytu i jednocześnie spełniają określone w obowiązującej uchwale kryteria. Organy Miasta oraz organy dzielnic, realizując postanowienia uchwały winny - zgodnie § 2 uchwały - dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej Miasta. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. została skarżącemu udzielona informacja o negatywnym rozstrzygnięciu jego sprawy, w której wskazano podstawę prawną wynikającą z obowiązującej uchwały oraz wyjaśniono przyczynę odmowy. Dodatkowo skarżący został poinformowany, iż Burmistrz Dzielnicy [...] poinformował OPS w [...] o warunkach zamieszkiwania skarżącego i jego żony z prośbą o rozważenie możliwości objęcia rodziny stosowną pomocą. Z. L. złożył skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowaniu skarżącego i nie umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego. Skarżący podnosił, iż Zarząd Dzielnicy [...] bezpodstawnie odmówił zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu. Wskazywał, iż nie stać go na wynajem mieszkania na rynku i jest faktycznie bezdomny. W chwili składania wniosku o najem jesienią 2018 r. mieszkał przy ul. [...] w [...], gdzie wynajmowałem mieszkanie. Odmowa ze strony Zarządu Dzielnicy zakwalifikowania do najmu komunalnego nastąpiła tylko z tej przyczyny, że zimą bieżącego roku został wyrzucony przez właściciela z ul. [...]. Od tego czasu tuła się i już trzeci raz zmieniał wynajmowany pokój w [...]. Podnosił, iż w chwili składania wniosku mieszkał na [...]. Został wyrzucony z mieszkania wbrew własnej woli i obecnie nigdzie stale nie zamieszkuje. Za miesiąc może być zmuszony mieszkać w jeszcze innej miejscowości. Urząd, który był właściwy do rozpoznania mojej sprawy w chwili złożenia podania, powinien pozostać właściwy, aż do jej rozstrzygnięcia. Tymczasem Urząd bez żadnej podstawy faktycznie wyłączył się od rozpoznania wniosku, mimo że spełniał kryteria do przyznania mi mieszkania z zasobu miasta. Zarząd Dzielnicy [...] m.[...] wnosił o oddalanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m.[...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uchwała Zarządu Dzielnicy m.[...] odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Przepis art. 147 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w razie uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm. - dalej u.s.g.), zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, co wynika z treści art. 90 ust. 4 u.s.g. Powyższe oznacza, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował bliżej, jakie naruszenie prawa może być uznane za istotne, a jakie za nieistotne, należy w tym zakresie odwołać się do stanowiska wypracowanego w tym względzie w piśmiennictwie i orzecznictwie. I tak, za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, a które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z. 1 - 2). Za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu) przyjmuje się również takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 679/12 i sygn. akt I OSK 997/12; publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie nieważności uchwały może zatem nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest natomiast konieczne wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa, warunkującej stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej uchwały wskazać należy w pierwszej kolejności, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Odmawiając skarżącemu zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.[...] organ powołał § 24 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 1 i § 2 uchwały Rady m. stołecznego Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Rozpatrując wniosek Zarząd wziął pod uwagę fakt, że skarżący złożył wniosek o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.[...] z lokalu usytuowanego na terenie Dzielnicy [...], który wówczas zajmował za zgodą jego właściciela. W trakcie analizy wniosku sprawy ustalono, że skarżący i jego żona wyprowadzili się z [...] i zamieszkali na terenie innej miejscowości. Organ wskazał, że pomoc mieszkaniowa adresowana jest osób, które wykażą, iż [...] jest miejscem ich stałego pobytu i jednocześnie spełniają określone w obowiązującej uchwale kryteria. Organy Miasta oraz organy dzielnic, realizując postanowienia uchwały winny - zgodnie § 2 uchwały - dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej Miasta. Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, iż wnioskodawca w dacie podjęcia uchwały nie spełniał podstawowej przesłanki jakim jest miejsce zamieszkania na terenie Dzielnicy [...] m.[...]. Wnioskodawca nie kwestionuje tego, iż posiada miejsce zamieszkania w [...]. Podnosi natomiast okoliczności związane z warunkami lokalowymi oraz kwestiami finansowymi, które zmusiły ww. do zamieszkania w tej miejscowości. Okoliczności te mogły natomiast jedynie skutkować zwróceniem się przez organ do właściwego OPS o rozważenie objęcia skarżącego pomocą (co też organ uczynił- pismo do OPS w [...]). Nie wpływały natomiast konwalidację utraty podstawowej przesłanki z § 22 ust. 1 uchwały, w postaci "miejsca zamieszkania" na terenie m.[...]. Skarżący nie spełniał również definicji osoby bezdomnej w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507). Zgodnie bowiem z ww. przepisem ustawy o pomocy społecznej bezdomnym jest osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy oraz niezameldowana na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osoba niezamieszkała w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Powyższy przepis przewiduje zatem dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie danej osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie ma stałego zameldowania, drugi zaś dotyczy osoby niezamieszkującej w lokalu mieszkalnym, ale posiadającej stale zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie. Przy czym zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150 ze zrn.), ilekroć w ustawie jest mowa o lokalu należy przez to rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest natomiast w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Wnioskodawca wynajmował lokal mieszkalny w [...], po jego opuszczeniu przebywał przez 3 miesiące na Dworcu [...] (oświadczenie) a obecnie mieszka ponownie w [...] przy ul [...], gdzie wynajmuje pokój w garażu w budynku jednorodzinnym. Organ na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zatem przyjął, iż miejscem zamieszkania wnioskodawcy nie jest [...]. Wnioskodawcę zgodnie ze wskazanym wyżej kryterium nie można również zaliczyć do osób bezdomnych. Konkludując stwierdzić należy, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organ nie miał podstaw do wyjścia poza postępowanie wstępne, przy ustaleniu, że po złożeniu wniosku skarżący zmienił miejsce zamieszkania i obecnie mieszkania poza Dzielnicą [...] oraz poza [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm), orzekł jak w wyroku.