II SA/Wa 241/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia dodatku lotniczego postanawia: odrzucić skargę.

P. W. (dalej; "skarżący", "powód") pismem z [...] września 2018 r. wniósł pozew do Sądu Rejonowego dla miasta [...], Wydział [...] przeciwko Komendowi Głównemu Straży Granicznej w [...] (dalej: "organ", "pozwany", "KGSG") o zapłatą należności z tytułu niewypłaconych dodatków do uposażenia funkcjonariusza Straży Granicznej (dalej: "SG"). Skarżący wniósł o zasądzenie od pozwanego - KGSG kwot: 1) 914, - zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia zapłaty - tytułem niewypłaconego dodatku [...] należnego za listopad 2015 r., 2) 609 zł 70 gr wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] października 2015 r. do dnia zapłaty - tytułem nie zwiększenia dodatku funkcyjnego wypłaconego za październik 2015 r., 3) 609 zł 70 gr wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia zapłaty - tytułem nie zwiększenia dodatku funkcyjnego wypłaconego za listopad 2015 r., 4) 609 zł 70 gr wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia zapłaty - tytułem nie zwiększenia dodatku funkcyjnego wypłaconego za grudzień 2015 r., łącznie stanowiących kwotę 2.743 zł 10 gr. Skarżący wniósł również o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 2.743 zł 10 gr, o zwrot kosztów postępowania oraz w razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 339 § 1 k.p.c. o wydanie wyroku zaocznego, rozpoznanie sprawy także pod jego nieobecność, a także o przesłuchanie powoda w charakterze strony, zobowiązanie pozwanego do przesłania Sądowi akt personalnych oraz zobowiązanie pozwanego do szczegółowego wyliczenia należnego powodowi dodatku [...] za okres od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że jest funkcjonariuszem SG w stopniu [...], pełniącym służbę w Zarządzie Granicznym KGSG w [...], jest [...] i zarazem [...] sekcji w Sekcji [...] [...] Wydziału [...] z siedzibą w [...]. Decyzją nr [...] KGSG z [...] października 2014 r. w sprawie wydatków na dodatki funkcje i dodatki służbowe funkcjonariuszy pełniących służbę w Sygn. akt II SA/Wa 241/20 Komendzie Głównej Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG z 31.10.2014 r. poz. 118), zmienioną decyzją KGSG nr 170 z 4 września 2015 r. (Dz. Urz. KGSG z 4.09.2015 r. poz. 63), ustalono miesięczny limit wydatków na dodatki funkcyjne i dodatki służbowe dla funkcjonariuszy SG w służbie stałej i przygotowawczej; pełniących służbę w komórkach organizacyjnych KGSG. Powód uważa, że w spornym okresie wypłacany co miesiąc dodatek [...] miał charakter stały, albowiem jego wysokość zawsze ustalana była miesięcznie. Wskazał, że w dniu [...] lutego 2015 r. uległ wypadkowi komunikacyjnemu. Był czasowo niezdolny do pracy (leczenie szpitalne i rekonwalescencja). Z tej przyczyny nie mógł wykonywać [...], jako [...] - [...] personelu [...], wykonujący związane z realizacja [...] zadania na statkach powietrznych SG, Do dnia [...] sierpnia 2015 r. powód przebywał na zwolnieniu lekarskim. Mimo to, KGSG rozkazem personalnym nr [...] z [...] marca 2015 r., przyznał powodowi dodatek [...] od dnia [...] kwietnia 2015 r. Z kolei ten sam Komendant - tym razem rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2015 r. - działając na podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia z 8 lutego 2008 r, w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej [...] przyznał powodowi dodatek [...] na okres od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] marca 2016 r. Natomiast rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2015 r. KGSG z dniem [...] września 2015 r. pozbawił powoda dodatku [...] dla funkcjonariuszy wchodzących w skład personelu [...] zawieszonych w [...] ze względów zdrowotnych, albowiem ustały przesłanki uzasadniające dalsze pobierania dodatku [...] w trybie § 11 ust. 2 rozporządzenia z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. lekarz medycyny pracy wydał bowiem powodowi orzeczenie stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku [...] sekcji - [...]. Pozwany z niewiadomych przyczyn skierował powoda na ponowne badania do Wojskowego Instytutu [...] w [...]. W dniu [...] września 2015 r. pozwany uzyskał specjalistyczne pozytywne orzeczenie [...]-lekarskie, wydane przez Wojskowy Instytut [...] w [...]. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy było to, że powód nie tylko nie otrzymał dodatku [...] za miesiące: październik, listopad i grudzień 2015 r., lecz także nie zwiększono mu dodatku funkcyjnego, co wynikało z Sygn. akt II SA/Wa 241/20 uzasadnienia do decyzji nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2015 r. gdyż nie był wypłacany dodatek [...]. W odpowiedzi na pozew z dnia [...] czerwca 2019 r. KGSG wniósł o odrzucenie pozwu, wskazując że powodowi nie przysługuje w tej sprawie droga jego dochodzenia przed Sądem Pracy. Postanowieniem z dnia v listopada 2019 r, sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla m. [...] w [...],[...] Wydział [...] na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. uznał się niewłaściwym do rozpoznania i rozstrzygania w sprawie i przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem Sądu Rejonowego dla m. [...][...] Wydział [...] art. 34 ust; 1 ustawy z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, wskazuje, że stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania. Art. 103, 104 i 108 tej ustawy mówią o uposażeniu funkcjonariusza i jego dodatkach. W ocenie Sądu sprawa niniejsza nie jest sprawą z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 476 § 1 k.p.c. tylko sprawą administracyjną, związaną też z decyzją nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] października 2014 r. W dniu 24 marca 2020 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę sporządzona przez Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 18 marca 2020 r., w której organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. .2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., względnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, m.in. że Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. KGSG przyznano skarżącemu dodatek [...] w wysokości 0,60 kwoty bazowej za służbę pełnioną w składzie personelu [...] od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] października 2015 r oraz od dnia [...] grudnia 2015 r. na okres wykonywania czynności w składzie personelu [...]. Od tego rozkazu skarżący złożył środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. KGSG utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny. Skarżący nie skorzystał z prawa do zaskarżenia ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2020 r. wezwano skarżącego, do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez jej sprecyzowanie, w zakresie wskazania czy intencją skarżącego jest wniesienie skargi Sygn. akt II SA/Wa 241/20 na określony akt administracyjny, działalność czy też bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej, w szczególności poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności lub wskazanie w sprawie jakiego wniosku (poprzez podanie daty dziennej jego wniesienia) organ pozostaje w bezczynności. Wskazano również, że Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Sąd rejonowy dla m. [...] w [...],[...] Wydział [...] uznał się niewłaściwym do rozstrzygnięcia w sprawie i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także pouczono skarżącego o treści art. 3 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi, pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r. skarżący sprecyzował skargę wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest rozkaz personalny nr [...] z [...] września 2015 r. Komendanta Głównego Straży Granicznej, mocą którego z dniem [...] września 2015 r. pozbawiono go - jako [...] - członka personelu [...] SG - dodatku [...] dla funkcjonariuszy wchodzących w skład personelu [...] zawieszonych w [...] ze względów zdrowotnych, albowiem ustały przesłanki uzasadniające dalsze pobierania dodatku [...]w trybie § 11 ust. 2 rozporządzenia z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skarżący wskazał, ze wskutek powyższego nie tylko nie otrzymał należnego dodatku [...] za miesiące: październik, listopad i grudzień 2015 r, lecz także nie zwiększono dodatku funkcyjnego, gdyż nie był wypłacany dodatek [...], mimo że od [...] sierpnia 2015 r. jako [...] - [...] sekcji [...] w [...] Wydziale [...] Zarządu Granicznego KGSG - ponownie wykonywał zadania na statkach [...] SG w składzie personelu [...], a zatem powinien otrzymywać dodatek [...], który jest wypłacanym miesięcznie dodatkiem do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym, albowiem w dniu [...] sierpnia 2015 r. lekarz medycyny pracy wydał orzeczenie stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku [...] sekcji - [...], a [...] września 2015 r, uzyskał specjalistyczne pozytywne orzeczenie [...]-lekarskie, wydane przez Wojskowy Instytut [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga P. W. podlega odrzuceniu. Sygn. akt II SA/Wa 241/20 Z treści pisma z dnia 28 sierpnia 2020 r. wynika, że przedmiotem skargi (pozwu) z dnia 22 września 2018 r, skarżący uczynił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Komendanta Głównego Straży Granicznej mocą którego z dniem [...] września 2015 r. pozbawiono go - jako [...]- członka personelu [...] SG - dodatku [...] dla funkcjonariuszy wchodzących w skład personelu [...] zawieszonych w [...] ze względów zdrowotnych. Skarżący wyraźnie wskazał, wobec wątpliwości Sądu, na konkretny akt prawny, nazwę organu, którego rozstrzygnięcie kwestionuje, jak i jego numery oraz daty wydania. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. 935) zmieniła z dniem 1 czerwca 2017 r. treść art. 52 § 3 p.p.s.a. Ustawodawca zmieniając przepisy przyjął, iż strona może wedle własnego uznania zdecydować, czy z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skorzystać, czy też zainicjować sądową kontrolę postanowienia wydanego w pierwszej instancji. Przed ww. nowelizacją, obowiązkiem strony, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, było wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wobec powyższego należy uznać, że skarga jest niedopuszczalna bowiem skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Komendanta Głównego Straży Granicznej, wydany w i instancji. Co więcej, jak wskazuje art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Należało zatem uznać, że skarga P. W. z dnia [...] września 2018 r. r., uzupełniona pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r. jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącego trybu wniesienia skargi, jak i wniesienie jej po terminie. Wobec powyższego na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 oraz art. 52 § 3 p.p.s.a. - Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.