II SA/Wa 1032/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., w dniu [...] marca 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania B.K. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza z dniem [...] lutego 2020 r. ze służby w Straży Granicznej, w dniu [...] marca 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą: uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służb w Straży Granicznej, orzekł, o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z dniem [...] marca 2020 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił za organem pierwszej instancji ustalony stan faktyczny i po jego analizie zważył, co następuje: Organ pierwszej instancji wydał rozkaz personalny na podstawie art 45 ust. 2 pkt 6) ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 305) i przytoczył jego treść oraz odwołał się do pkt 5 tego przepisu ustawy. Rozkaz personalny wydany na podstawie tego przepisu jest rozstrzygnięciem w trybie uznania administracyjnego. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji uzasadnienie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji jest wystarczające z punktu widzenia interesu służby, bowiem w uzasadnieniu faktycznym i prawnym wskazano i przeanalizowano podstawę prawna rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi się kierował się przy załatwieniu sprawy, w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego o zastosowaniu art. 45 ust. 2 pkt 6) ustawy o Straży Granicznej. Tym samym, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, należy uznać za zasadne utrzymanie – co do zasady – w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego. B.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną na wstępie decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 r., w której to pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi, że wydana została ona z naruszeniem następujących przepisów: art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności polegającego na uniemożliwienia mu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz uniemożliwienia wystąpienia z inicjatywą dowodową w sprawie, art. 81 k.p.a., poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się i całkowitym pominięciu tej kwestii w zaskarżonej decyzji, art. 7 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym brak ustalenia możliwości zagospodarowania funkcjonariusza zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Komendanta [...] Oddział Straży Granicznej, na stanowisku równorzędnym, jak również przekroczenie zakresu uznania administracyjnego w zakresie kształtowania polityki kadrowej, polegające na podjęciu decyzji dowolnej bez analizy możliwości mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko równorzędne, które w okresie pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Komendanta było obsadzane, art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu zostało prawomocnie umorzone postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., co nie powinno być brane pod uwagę przy planowaniu gospodarki kadrowej przez Komendanta, art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżony rozkaz personalny (poza datą zwolnienia ze służby), a więc uznanie, iż sprawa pod względem faktycznym i prawnym nie budzi wątpliwości, art. 45 ust. 2 pkt 6 i art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej, poprzez przyjęcie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że decyzja organu pierwszej instancji nie była decyzją dowolną, w sytuacji, kiedy istniała obiektywna możliwość mianowania funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nie uzasadniona. Materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej stanowił art. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w art. 42 ust. 2. W myśl natomiast art. 42 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: 1) orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne, 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko, 5) upływu okresu jednego roku pozostawania w dyspozycji, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że chodzi o sytuację określoną w pkt 5 powyżej określonego przepisu. Z analizowanych przepisów wynikają dwie przesłanki umożliwiające przeniesienie funkcjonariusza Straży Granicznej na niższe stanowisko, tzn.: - likwidacja zajmowanego stanowiska lub wystąpienie potrzeb organizacyjnych uzasadniających taką decyzję, - brak możliwości mianowania funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Muszą też zostać należycie wykazane przez organ podejmujący decyzję w trybie art. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy. Innymi słowy, aby można było zwolnić funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej na podstawie wymienionego przepisu, konieczne jest zaistnienie warunków określonych w art. 42 ust. 2 pkt 5, przy równoczesnym braku zgody funkcjonariusza na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zaistniała przesłanka określona w art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej Bezsporne jest także, iż skarżącemu zaproponowano objęcie niższego stanowiska, na które skarżący nie wyraził zgody. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że organy Straży Graniczne organy poczyniły ustalenia w zakresie, czy istnieje możliwość mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe, podczas gdy tylko w przypadku udowodnienia przez organ, iż możliwości takiej brak, dopuszczalne jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej na podstawie powołanego art. 45 ust. 2 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej. Z notatek służbowych sporządzonych po rozmowach kadrowych przeprowadzonych ze skarżącym wynika, że został on poinformowany o braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne i informacja ta znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Przepisy art. 7, 8, 10 § 1, 75 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. nakładają na organy administracji publicznej liczne obowiązki w zakresie prowadzonych postępowań administracyjnych. W niniejszej sprawie obowiązki te zostały dopełnione, co pozwala stwierdzić, iż w procesie decyzyjnym nie doszło, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego zawartego w skardze, do naruszenia prawa materialnego - art. 45 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz o naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.