II SA/Wa 2399/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. M. i A. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] października 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie § 45 pkt 2, 4 i 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom [...] y (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 r. poz. 8814) w związku z § 6 pkt 8 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 4 i § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i § 7 ust. 1, § 5 ust. 3 oraz § 35 ust. 1 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2019 r. poz. 14836, z późn. zm.), odmówił wyrażenia zgody M. i A. M. na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy finansowej. W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że M. i A. M. wraz z córką w dniu [...] czerwca 2020 r. złożyli wniosek o pomoc finansową. Wnioskodawczyni zameldowana jest w nieruchomości mieszkalnej nr [...] w miejscowości [...] gm. [...], której właścicielami są jej rodzice. Według złożonego oświadczenia powyższa nieruchomość składa się z 3 pokoi i kuchni - powierzchnia użytkowa wynosi 75 m2. M. M. oświadczyła, że w nieruchomości zamieszkuje 8 osób. A. M. zameldowany jest i zamieszkuje wraz z rodziną w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego współwłaścicielką jest jego matka. Lokal składa się z 3 pokoi, kuchni i łazienki o powierzchni mieszkalnej 38,10 m2 i powierzchni użytkowej 51,30 m2. W lokalu zamieszkuje 5 osób. Metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej dla pięcioosobowego gospodarstwa domowego nie może przekroczyć 31,00 m2 powierzchni mieszkalnej. Wnioskodawcy posiadają orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, a córka orzeczenie o stopniu niepełnosprawności na okres 1 roku. Średni miesięczny dochód wnioskodawców wynosi 2.247,00 zł na osobę. W ocenie organu nie było podstaw do zastosowania zwolnienia z kryterium metrażowego z uwagi na fakt, że niepełnosprawność wnioskodawców nie pozostaje w związku z obecnymi warunkami mieszkaniowymi. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. M. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów medycznych i orzeczeń o niepełnosprawności znajdujących się w aktach sprawy i dołączonych zaświadczeń z Fundacji [...] i Instytutu [...] im. [...] dla wykazania sytuacji małoletniej córki, jej stanu zdrowia i potrzeb rozwojowych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1. § 5 ust. 2 pkt. 2 uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], poprzez jego zastosowanie i § 5 ust. 2 pkt. 3 lit. a poprzez jego niezastosowanie, bowiem błędnie przyjęto że wysokość współczynnika, który powinien zostać zastosowany w sprawie wynosi 0,5, podczas, gdy współczynnik ten wynosi 0,6, gdyż przynajmniej jedna osoba w gospodarstwie domowym jest objęta niepełnosprawnością, 2. § 7 ust. 1 powołanej uchwały, poprzez jego zastosowanie i § 7 ust. 2 pkt. 1 lit. c tej uchwały, bowiem nie uwzględniono, że obecnie zajmowane przez nich mieszkanie jest niedostosowane do rzeczywistych, potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, a dwie spośród pięciu osób zamieszkujących w lokalu wymagają zakwaterowania w osobnych pokojach; pozostała po ich wyłączeniu powierzchnia mieszkalna, obejmująca jeden pokój nie jest wystarczająca dla pozostałych trzech niepełnosprawnych osób; podczas gdy Zarząd Dzielnicy bezpodstawnie uznał, że powyższe okoliczności powinny dotyczyć wnioskodawców, a nie członków ich rodziny wspólnie zamieszkujących, co w żaden sposób nie wynika z przepisów, 3. § 7 ust. 4 tej uchwały, poprzez pominięcie szczegółowo wykazanej i udokumentowanej ich sytuacji rodzinno-mieszkaniowej, zamieszkujących wspólnie z rodzicami, gdzie: a) matka (H. M. jest głucha od urodzenia, ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem do zamieszkania w odrębnym pokoju, cierpi na schorzenie kardiologiczne, b) ojciec (. M.) jest głuchy od urodzenia, ma orzeczenie o umiarkowanym stopnie niepełnosprawności, cierpi na chorobę nowotworową, która powoduje, że jego zachowanie jest bardzo trudne dla otoczenia (często korzysta z łazienki, nie może spać, chodzi nocą po mieszkaniu), a) skarżący są osobami głuchymi (umiarkowany stopień niepełnosprawności), b) ich córka (A. M.) jest osobą głuchą (ma orzeczenie o zaliczeniu do dzieci niepełnosprawnych z prawem do zamieszkania w oddzielnym pokoju). Zdaniem skarżących organ powinien w niniejszej sprawie w sposób rzetelny rozważyć cały zgromadzony materiał dowodowy i wziąć pod uwagę wszystkie przedłożone dokumenty medyczne i orzeczenia o niepełnosprawności, czego nie uczynił, przez co naruszył uprawnienia do uzyskania wsparcia w zakresie uzyskania mieszkania komunalnego. Zaznaczyli, że obecnie mieszkają w lokalu przy ul. [...] m [...] wraz z małoletnią córką oraz H. i K. M. Zarząd Dzielnicy [...] potraktował ich jak przeciętną zdrową rodzinę, podczas gdy wszyscy są osobami głuchymi, niepełnosprawnymi, a dwie z pięciu osób mają uprawnienie do zamieszkiwania w osobnych pokojach. W ich ocenie do osób zdrowych powinien mieć zastosowanie § 7 ust. 1 uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., a ze względu na szczególne potrzeby H. M. i ich córki, w zakresie konieczności zamieszkiwania w odrębnych pokojach, § 7 ust. 2 pkt. 1 lit. c tej uchwały. Mieszkanie ma trzy pokoje, jeśli dwa z nich wyłączymy zgodnie z orzeczeniami o niepełnosprawności A. M. i H. M., dla skarżących i K. M. pozostanie jeden przechodni pokój. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1716/19 wskazali, że niniejsza sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych. Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. A. M. podtrzymał skargę zwracając uwagę na trudną sytuację życiową i warunki mieszkaniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że uchwała Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom [...] lokale, znajdujące się w dyspozycji Miasta. Powołana wyżej uchwała, określając tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA), przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała ta, niebędąca decyzją administracyjną a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy) nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji, nie ma zatem charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., wystąpiło w analizowanym przypadku. Przedmiotem zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] jest niewyrażenie zgody na zakwalifikowanie M. i A. M. do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy finansowej na najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta. Uchwała rozstrzyga zatem kwestię możliwości udzielenia skarżącym pomocy w zakresie zaspokojenia ich potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 611) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 6 i art. 7 K.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z § 32 ust. 1 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], organ ma obowiązek rozpatrzyć wniosek osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową poddając przy tym szczegółowej analizie okoliczności wymienione w pkt 1 - 6. Przepis ten pozostaje w korelacji z określoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty jej obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Odmawiając M. i A. M. zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy mieszkaniowej na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], organ powołał § 4 pkt 1 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i § 7 ust. 1, § 5 ust. 3 uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] wskazując, że przekroczone zostało kryterium metrażowe, a ich niepełnosprawność nie pozostaje w związku z warunkami mieszkaniowymi. W ocenie Sądu, stanowisko organu jest co najmniej przedwczesne. Organ bowiem, rozpatrując wniosek skarżących, nie ustalił i nie poddał szczegółowej analizie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 7 ust. 1 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. przez warunki mieszkaniowe kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 7 m2 w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 1 osoby, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną zamieszkującą w tym lokalu osobę, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust. 1 (§ 7 ust. 4). Z akt sprawy bezspornie wynika, że M. M. jest zameldowana w miejscowości [...] gm. [...], w nieruchomości nr [...], składającej się z 3 pokoi i kuchni (powierzchnia użytkowa wynosi 75 m2), której właścicielami są jej rodzice. W nieruchomości zamieszkuje 8 osób. Z kolei A. M. jest zameldowany i zamieszkuje wraz z rodziną przy ul. [...] w [...], w lokalu nr [...], składającego się z 3 pokoi, kuchni i łazienki o powierzchni mieszkalnej 38,10 m2 i powierzchni użytkowej 51,30 m2, którego współwłaścicielką jest jego matka, obecnie zamieszkuje w nim 5 osób. Metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej dla pięcioosobowego gospodarstwa domowego nie może przekroczyć 31,00 m2 powierzchni mieszkalnej. Skarżący posiadają orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, a córka orzeczenie o stopniu niepełnosprawności na okres 1 roku. Treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wskazuje, aby organ w jakikolwiek sposób odniósł się do szczególnie trudnej sytuacji rodzinno-mieszkaniowej M. i A. M.. Skarżący wykazali, że zamieszkają wraz z małoletnią córką oraz rodzicami w lokalu przy ul. [...] m [...] w [...]. Zaznaczyli, że wraz z córką są osobami głuchymi (umiarkowany stopień niepełnosprawności), ponadto córka jest dzieckiem z zaleceniem do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, H. M. (matka) jest głucha od urodzenia, ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem do zamieszkania w odrębnym pokoju, cierpi na schorzenia kardiologiczne; a K. M. (ojciec) jest głuchy od urodzenia, ma orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, cierpi na chorobę nowotworową. W szczególności organ nie ustalił, czy dokumentacja zaświadczająca o koniczności zapewnienia dziecku wnioskodawców oddzielnego pokoju (k. 14 i 15 akt administracyjnych) miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy też nie. Analiza akt administracyjnych również nie wskazuje aby te kwestie były badane. W protokole z posiedzenia Komisji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2020 r. podano jedynie, że wniosek skarżących został rozpatrzony "negatywnie – przekroczone kryterium metrażowe". Wskazanych okoliczności organ nie wziął w ogóle pod uwagę, koncentrując się na kwestii niespełnienia przez skarżących kryterium metrażowego w odniesieniu do wymienionego wyżej lokalu. Organ powinien uwzględnić złożoną sytuację życiową skarżących, w szczególności stan zdrowia członków rodziny. Zwłaszcza w przypadku podjęcia rozstrzygnięcia negatywnego dla wnioskodawców wyjaśnić, z jakich powodów uznaje, że zalecenia Instytutu [...] o konieczności zapewnienia dziecku oddzielnego pokoju do prowadzenia ćwiczeń rehabilitacyjnych, w związku z niedogodnościami zamieszkiwania w jednym lokalu mieszkalnym osób niepełnosprawnych, w tym osoby z uciążliwym przebiegiem choroby nowotworowej, nie stanowi podstawy do odstąpienia od stosowania kryterium metrażowego. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa możliwości realnego zamieszkiwania osoby ubiegającej się o najem w lokalu bez jakiejkolwiek formy prawnej sankcjonującej ten fakt. Tymczasem wprost z § 7 ust. 4 ww. uchwały wynika, że organ powinien przeprowadzić rzetelną analizę i ocenę sytuacji w jakiej znajdują się skarżący, tj. poczynić wyjaśnienia w kierunku sygnalizowanym przez strony. Z akt administracyjnych natomiast nie wynika, aby takowa wnikliwa ocena została przeprowadzona. Organ dopiero w odpowiedzi na skargę podjął próbę polemiki z argumentami skarżących, podnoszonymi wszakże już na etapie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej uchwały. Takie zamierzenia nie mogą być uznane za skuteczne, gdyż nie ulega wątpliwości, że odpowiedź na skargę nie może konwalidować istotnych braków uzasadnienia zaskarżonego aktu (patrz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 3141/21 – publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie § 7 ust. 4 tej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 7 ust. 4 powołanej uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy [...] prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 K.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z dnia [...] grudnia 2019 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy w sprawie wnioskodawców zaistniały podstawy do zastosowania wyłączenia kryterium powierzchni mieszkalnej, a w konsekwencji czy skarżący spełniają przesłanki do wpisania ich na listę osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 22 lutego 2021 r. wydane na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.