II SA/Wa 2360/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzenia ze służbą oraz daty powstania inwalidztwa postanawia odrzucić skargę.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. (CKL) orzeczeniem z dnia [...] września 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173) oraz § 11 ust. 1 pkt 3 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 r. poz. 1013), § 12 pkt 1 i § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2014 r. poz. 1078 ze zm.), a także § 7 pkt 1 i § 23 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2015 r. poz. 761 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.B. od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie kontrolnego badania inwalidy, postanowiła uchylić w całości orzeczenie objęte wspomnianym odwołaniem i stwierdziła trwałą niezdolność A.B. do zawodowej służby wojskowej oraz określiła stopień inwalidztwa, jego przyczyny i datę powstania. A.B. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. orzeczenie CKL z [...] września 2019 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77, art. 80 Kpa. poprzez ich błędne zastosowanie, co przejawiało się w podjęciu orzeczenia w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności poprzez stwierdzenie, że inwalidztwo istnieje od czerwca 1988 r. do września 1993 r. i od [...] listopada 2016 r., podczas gdy istnieje ono stale, bez przerwy od czerwca 1988 r. do dnia dzisiejszego. Zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania orzeczenia, poprzez stwierdzenie okresu istnienia inwalidztwa. Wobec tak postawionych zarzutów wniósł o zmianę skarżonego orzeczenia w pkt 12 lit. a), b) i c) poprzez określenie dat istnienia inwalidztwa od czerwca 1988 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, stwierdzając, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej, wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 330), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 r. poz. 1013 ze zm.), a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2015 r. poz. 761 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska. Natomiast z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości wynika, że wojskowe komisje lekarskie orzekają m.in. o zdolności do czynnej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych RP oraz rodzajach wojsk i służb, a także na poszczególnych stanowiskach służbowych i poza granicami państwa oraz o zdolności do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby, związku choroby i ułomności ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej, inwalidztwie, związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dzielą się na dwie grupy. Pierwsza, obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby i podlegają kognicji sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby i ich związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1541 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne, w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r. II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo). Orzeczenia z drugiej grupy mają charakter wyłącznie orzeczeń wstępnych, jako jedna z przesłanek niezbędnych do ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu oraz wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sprawy orzekania o inwalidztwie i związku chorób ze służbą wojskową nie należą do właściwości sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła związku schorzeń skarżącego z czynną służbą wojskową oraz związku inwalidztwa ze służbą wojskową. Obie wymienione kwestie nie należą do zakresu właściwości sądów administracyjnych, w związku z czym należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.