II SA/Po 1045/19

Dnia 22 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2020 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora z dnia [...] października 2019 r nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Rejonowego P. – G. w P. z dnia [...] września 2019 r. nr [...], II. zasądza od Prokuratora na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Prokurator Rejonowy P. – G. w P. przyznał ppłk. A. M. od dnia [...] września 2019 roku dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł miesięcznie brutto. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm., dalej k.p.a.) i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 330, ze zm.), art. 24 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r., poz. 740) w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1126). A. M. (dalej: skarżący) złożył odwołanie od powyższej decyzji w zakresie nieuwzględniającym przy wymiarze przedmiotowego dodatku wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku, tj. na stanowisku "[...] – Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz przyznania prawa do piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego (mnożnik 2,50). Decyzji zarzucił naruszenie przepisów o właściwości. Skarżący wskazał, że na podstawie przepisów art. 80 ust. 4, art 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze jedynym organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego jest Prokurator Generalny. Przepisy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 2 czerwca 2017 r. w zakresie określającym właściwość organów do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i dlatego nie mogą stanowić podstawy prawnej w zakresie wskazania kompetentnych w sprawie organów. Ponadto, skarżący wskazał na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 § 1, art. 43 § 2 w zw. z art. 41 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2016 r. poz. 178). Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Prokurator, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Rejonowego P. - G. w P.. W uzasadnieniu Prokurator Okręgowy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] maja 2011 r. (nr [...]), wydaną przez Prokuratora Generalnego, ppłk A. M. został powołany z dniem [...] czerwca 2011 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury, a następnie na mocy decyzji Zastępcy Prokuratora Generalnego - Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] czerwca 2014 r. (L.dz. [...]) pełnił funkcję wizytatora w Wojskowej Prokuraturze. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe wizytatora - prokuratora w Wydziale Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U: 15A. Na podstawie art. 41 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o Prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178, ze zm.), jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury ppłk A. M. został z dniem [...] kwietnia 2016 r. decyzją Prokuratora Generalnego przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. - G. w P., z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Nadto, decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., ppłk A. M. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, pełniąc odtąd zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. ppłk A. M. został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika, z grupą uposażenia U: 15. Stosownie do art. 124 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767, ze zm.) prokurator ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnia pracę, świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy, chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją. Ustawa - Prawo o prokuraturze wskazuje na uprawnienie do dodatku funkcyjnego, który wiąże się zawsze z pełnieniem określonej funkcji, a funkcja ta nie jest tożsama z zajmowanym stanowiskiem. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach oraz mnożniki służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wykaz funkcji pełnionych przez prokuratorów i wysokość dodatków funkcyjnych regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz.U. z 2016 r., poz. 271). Nie jest zatem usprawiedliwione żądanie uwzględnienia przy obliczaniu wysokości dodatku wyrównawczego, wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku na którym przysługiwał także dodatek funkcyjny, z racji pełnionej uprzednio funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej, która na mocy art. 31 w zw. z art. 75 pkt 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze została zniesiona. Art. 41 § 1 ustawy wprowadzającej, wskazujący na prawo do zachowania wynagrodzenia nabytego na dotychczasowym stanowisku i waloryzacji tego wynagrodzenia nie może odnosić się do stanowiska dotychczas zajmowanego ale już nieistniejącego i wynagrodzenia na tym stanowisku, nabytego pod rządami nieobowiązującej ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599, ze zm.). W świetle powyższego nie można uznać, iż prokurator przeniesiony na podstawie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, niewykonujący obowiązków takich jak uprzednio, lecz wykonujący obowiązki przewidziane dla prokuratorów danej jednostki prokuratury, uzyskałby prawo do wynagrodzenia ustalonego przed przeniesieniem. W kwestii ustalenia wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi ustawa - Prawo o prokuraturze nie reguluje tej materii, lecz odsyła w art. 125 do stosowania przepisów dotyczących żołnierzy zawodowych. Akt przeniesienia ppłk. A. M. na inne stanowisko w trybie art. 41 ustawy wprowadzającej, jest co do zasady równoznaczny z aktem powołania na nowe stanowisko prokuratorskie z zachowaniem prawa do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, bez prawa do uwzględnienia w dodatku wyrównawczym wcześniej pełnionej przez skarżącego funkcji wizytatora, a więc dodatku funkcyjnego należnego mu z tego tytułu. Treść art. 41 § 2 ustawy wprowadzającej nie pozwala uznać, że ppłk. A. M. przysługuje z dniem [...] czerwca 2016 r. prawo do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej, ponieważ zgodnie z dyspozycją art. 124 ustawy - Prawo o prokuraturze wynagrodzenie prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratorskim. Na poczet tego okresu zalicza się pracę na poprzednich stanowiskach prokuratora tylko w konkretnych ściśle określonych przypadkach - § 7 powyżej cytowanego artykułu. Przepis ten nie ustanawia zaliczalności stażu pracy dla wszystkich osób, które zmieniły stanowisko służbowe i nie ma zastosowania do przypadku skarżącego. Nieuprawnione jest zatem stanowisko zawarte w odwołaniu, że na mocy art. 43 § 2 ustawy wprowadzającej, okres pracy lub służby uprawnia do kolejnej stawki wynagrodzenia zasadniczego, przy zaliczeniu stażu na poprzednim stanowisku, a więc w przypadku ppłk. A. M. z dniem [...] czerwca 2016 r. Przepisy te mają charakter specjalny i nie dotyczą prokuratorów przeniesionych w trybie art. 41 w/w ustawy, ponieważ nastąpiło tu powołanie na nowe stanowisko prokuratorskie. Przewidziana w powyższych przepisach zasada waloryzacji wynagrodzenia oznacza, iż wynagrodzenie ulega podwyższeniu do kwoty przysługującej według stawki wynagrodzenia zasadniczego, ustabilizowanego na określonej wysokości do wynagrodzenia porównywalnego na takich samych zasadach, jak wynagrodzenie objęte waloryzacją. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o właściwości organ odwoławczy stwierdził, że właściwość organu pierwszej instancji została prawidłowo wskazana w decyzji Prokuratora Rejonowego P. - G. w P. (pkt 2 powołanych przepisów prawa). Niezrozumiałym w ocenie organu odwoławczego jest zarzut korelujący z przepisami rozporządzenia prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1126). Podstawa prawna przywołana w pkt 4 powołanych przepisów prawa w decyzji organu pierwszej instancji odnosi się do sposobu ustalania dodatku wyrównawczego, nie zaś do określenia organów właściwych do wydania decyzji administracyjnej. Prokurator Rejonowy P.-G. w P. przywołał w decyzji jedynie § 2 ust. 1-3 przedmiotowego rozporządzenia, a nie regulacje ust. 4 tego przepisu. Na powyższą decyzję A. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące nieważnością decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Rejonowego (jako organ I instancji) i Prokuratora Okręgowego (jako organ II instancji) w sytuacji gdy organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego pełniącego służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny (jako organ I i II instancji), 2) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego przed dniem 4 kwietnia 2016 roku, 3) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z etatu byłej Wojskowej Prokuratury podczas gdy dowód ten przedstawiał okoliczność mającą znaczenie dla sprawy albowiem wskazywałby wprost jakie stanowisko zajmował skarżący przed dniem [...] kwietnia 2016 r. i że nie było to stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej, 4) art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych - wybranych - jego składników, 5) art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i niezaliczenie skarżącemu - do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego - okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia [...] czerwca 2011 roku, od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem skarżącego na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, 6) art. 41 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego, 7) art. 41 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy — Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niezastosowania ww. przepisów i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego z dnia [...] października 2019 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Rejonowego P. - G. w P. z dnia [...] września 2019 r. Ewentualnie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zobowiązanie Prokuratora do wydania - jako organ drugiej instancji - decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł począwszy od dnia [...] września 2019 r. i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o wystąpienie do Szefa Sztabu Generalnego Wojska [...] o nadesłanie etatu byłej Wojskowej Prokuratury (stanu na dzień 3 kwietnia 2016 roku) i dopuszczenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność tego, że: a) stanowiska służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury (jako jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - w myśl art. 108 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze (tj. Dz. U. z 2011 roku, poz. 1599) były tworzone w oparciu o etaty tych jednostek, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, b) w Wojskowej Prokuraturze stanowisko zajmowane przez skarżącego było odrębnym stanowiskiem od stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury, a tym samym że każde stanowisko etatowe w Wojskowej Prokuraturze miało odrębny numer, parametry i w związku z powyższym że podstawą do ustalenia wysokości uposażenia skarżącego było i jest stanowisko etatowe "wizytator - prokurator Wojskowej Prokuratury Wydział Postępowania Sądowego Wojskowa Prokuratura [...]/, etat [...]), na którym przysługiwało uposażenie składające się z uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U: 15A, dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz dodatku wyrównawczego, którego wysokość była ustalana adekwatnie do wysokości wynagrodzenia prokuratora pełniącego funkcję wizytatora w prokuraturze okręgowej i pobierającego dodatek funkcyjny. W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie. Organ, odnosząc się do właściwości organów, które wydały decyzje w pierwszej oraz drugiej instancji i zarzutu naruszenia prawa procesowego, zawartego w skardze wskazał, że w dacie wydania decyzji w I instancji, tj. [...] września 2019 r., oraz w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, tj. w dniu [...] października 2019 r., znana była organowi treść orzeczeń wydanych dnia 2 sierpnia 2019 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny - sygn. I OSK 4379/18 oraz sygn. I OSK 4193/18 w innych sprawach z udziałem stron, jednakże odpisy ww. wyroków wraz z uzasadnieniem doręczono organowi w dniach 17 i 18 października 2019 r. W orzeczeniach tych NSA wskazał jako organ właściwy do wydania decyzji - Prokuratora Generalnego. Organ zwrócił więc uwagę, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są wiążące w konkretnej sprawie. Orzeczenia te są rozbieżne z dotychczas wydanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny ustaleniami zawartymi w wyrokach, w sprawach rozpoznawanych na podstawie tych samych przepisów, dotyczących przenoszonych prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi i właściwości organów wydających decyzje w sprawie dodatków wyrównawczych - sygn. I OSK 2167/17 oraz sygn. I OSK 2165/17. W treści uzasadnień tych wyroków NSA wskazał, że norma art. 32 Przepisów wprowadzających ustawę Prawo o prokuraturze miała charakter przepisu przejściowego, celem przejęcia przez Prokuratora Generalnego obowiązków i uprawnień Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów rejonowych względem prokuratorów wojskowych prokuratur, będących żołnierzami zawodowymi, przeniesionych do jednostek prokuratury powszechnej po zmianach ustrojowych Prokuratury. W ocenie Sądu, nie ma racjonalnego usprawiedliwienia dla stosowania nadal art. 32 Przepisów wprowadzających co do kompetencji Prokuratora Generalnego do wydawania przedmiotowych decyzji w stosunku do byłych prokuratorów wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, przeniesionych do jednostek prokuratury powszechnej, aż do ich przejścia w stan spoczynku. Prokuratura zgadza się z powyższym stanowiskiem NSA. Organ zaznaczył, że w przywołanych wyrokach NSA z dnia 2 sierpnia 2019 r. stwierdzono, że analiza omawianego art. 32 Przepisów wprowadzających nie pozwala na uznanie, że przepis ten ma charakter przejściowy i że kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z tego przepisu ustała z datą wspomnianego przeniesienia. Prezentując swoje stanowisko, skład orzekający przywołuje wykładnię literalną i systemową. Zdaniem organu, zgodzić się należy z Sądem, że przede wszystkim przy interpretowaniu przepisów należy stosować wykładnię literalną. Przepis art. 32 Przepisów wprowadzających stanowi, że "Obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414, z późn. zm.) przejmuje Prokurator Generalny". Organ wskazał, że zasadniczo, wymienieni w omawianym przepisie szefowie wojskowych jednostek organizacyjnych posiadali uprawnienia "dowódcze" w stosunku do pełniących służbę w tych jednostkach prokuratorów wojskowych. Wspomniane obowiązki i uprawnienia dowódcze to m.in. udzielanie urlopów, realizacja czynności związanych z prawem do zakwaterowania, kierowanie na badania profilaktyczne, organizacja czasu wykonywania obowiązków służbowych, wydawanie decyzji finansowych w tym dotyczących dodatków wyrównawczych itd. Powyższe oznacza, że po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych, co nastąpiło z dniem 4 kwietnia 2016 r., na mocy art. 31 § 1 w związku z art. 75 pkt 2 Przepisów wprowadzających, w stosunku do prokuratorów wojskowych wspomniane obowiązki i uprawnienia dowódcze przysługiwały Prokuratorowi Generalnemu, a to zgodnie z omawianym art. 32 Przepisów wprowadzających. Praktyczne znaczenie miało to w przypadku sporów sądowych prowadzonych ze skarg prokuratorów wojskowych przeciwko Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu lub innym prokuratorom funkcyjnym. Sprawy takie miały miejsce i sądy administracyjne nie kwestionowały następstwa prawnego Prokuratora Generalnego w tych przypadkach. Mogło się także zdarzyć, że przez pewien czas prokurator wojskowy mógł pozostawać bez przydziału służbowego, bo zgodnie z art. 40 § 1 Przepisów wprowadzających, Prokurator Generalny miał 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy na powołanie określonych prokuratorów wojskowych do powszechnych prokuratur okręgowych. Gdyby nie omawiany art. 32 Przepisów wprowadzających, w tym czasie tacy niewyznaczeni prokuratorzy wojskowi byliby pozbawieni "dowódcy", który byłby władny wydać niezbędne życiowo decyzje w ich sprawach. Sytuacja uległa diametralnej zmianie z chwilą, gdy prokuratorzy wojskowi znaleźli się w strukturach powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, bowiem okoliczność ta powodowała, że tracili status prokuratora wojskowego, a stawali się prokuratorami do spraw wojskowych, funkcjonującymi poza resortem obrony narodowej. W odniesieniu do prokuratorów do spraw wojskowych Naczelny Prokurator Wojskowy, wojskowi prokuratorzy okręgowi oraz wojskowi prokuratorzy garnizonowi nigdy nie mieli jakichkolwiek obowiązków i uprawnień. Tym samym, siłą rzeczy, kończyło się przejęte nad nimi w schedzie po strukturach wojskowych władztwo dowódcze Prokuratora Generalnego. Od tego momentu uprawnienia dowódcze zaczęły przysługiwać, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, kierownikom instytucji cywilnych, czyli kierownikom jednostek organizacyjnych prokuratury, w których utworzono komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych (Prokuratura Krajowa, prokuratury okręgowe, prokuratury rejonowe). Prokurator Generalny od tej chwili stał się dla prokuratorów do spraw wojskowych, tak jak dla wszystkich pozostałych prokuratorów, najwyższym przełożonym, ale nie odpowiednikiem dowódcy. Organ, polemizując z przywołanymi wyrokami zwrócił uwagę, że dla podbudowania swojego stanowiska NSA założył, że Prokurator Generalny przejął wspomniane kompetencje dowódcze bezterminowo, bo działał także po zaistnieniu prokuratorów do spraw wojskowych w strukturach prokuratury powszechnej. NSA przywołał bowiem, że "Prokurator Generalny wyznaczając [...] na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia przy uwzględnieniu powołanego wyżej art. 22 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych niewątpliwie przyjął, iż tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze". Zdaniem organu, teza ta jest nie do obrony, albowiem na mocy art. 32 przepisów wprowadzających Prokurator Generalny mógł przejąć obowiązki i uprawnienia wyłącznie Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych. Żaden z tych podmiotów nie był uprawniony do wyznaczania jakiegokolwiek prokuratora wojskowego będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe. Była to prerogatywa zastrzeżona dla Ministra Obrony Narodowej na mocy art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 z późn. zm.). Brak jest także w przepisach normy prawnej, która cedowałaby to uprawnienie na Prokuratora Generalnego. Oznacza to, że właściwym do wyznaczenia prokuratora na wskazane stanowisko służbowe był kierownik instytucji cywilnej, w formie przewidzianej dla tego stanowiska. Stanowi o tym przywołany przez NSA art. 22 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ uznał również za błędne drugie założenie przyjęte przez NSA, który określił, że "Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi - prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) i uzyskał m.in. uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnych przyznających tym żołnierzom - prokuratorom do spraw wojskowych dodatki wyrównawcze w określonej wysokości". Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia wynika, iż NSA przyjmuje, że prokuratura jako całość jest instytucją cywilną, a tym samym Prokurator Generalny występuje jako jej kierownik. Organ nie zgadza się jednak z powyższą tezą. Na mocy art. 22 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową w wymienionych w tym przepisie instytucjach, zwanych instytucjami cywilnymi, w tym w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 740) powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Prokuratura Krajowa, prokuratury regionalne, prokuratury okręgowe i prokuratury rejonowe. Kierują tymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury, a więc są ich kierownikami odpowiednio: Prokurator Krajowy, prokuratorzy regionalni, prokuratorzy okręgowi oraz prokuratorzy rejonowi. Tym też podmiotom na mocy wspomnianego wyżej art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych powinny przysługiwać uprawnienia i obowiązki dowódców jednostek wojskowych. Analogicznie jak w pozostałych instytucjach cywilnych wymienionych w art. 22 ust. 1 tej ustawy, w których ich kierownicy uprawnieni są do wydawania decyzji administracyjnych w I instancji w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących w nich służbę wojskową. Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że Prokurator Generalny nie jest kierownikiem instytucji cywilnej, ale powinien występować jako organ II instancji w odniesieniu do decyzji administracyjnych wydawanych w I instancji przez Prokuratora Krajowego. W ocenie organu, w świetle powyższego należy wskazać, że skarżący już od [...] kwietnia 2016 r. jest prokuratorem do spraw wojskowych, zatem przestał być prokuratorem wojskowym, a skoro kierownikiem instytucji cywilnej, w której pełni służbę ppłk A. M., jest Prokurator Rejonowy P.-G. w P., zatem uznać należało, że był on właściwy do wydania decyzji w I instancji w dniu [...] września 2019 r. znak: [...]., ustalającej wysokość dodatku wyrównawczego na mocy art. 24 § 3 i 4 Prawa o prokuraturze, podobnie jak zgodnie z art. 23 § 3 i 4 tej ustawy, właściwym w sprawie jako organ II instancji, był Prokurator. W pozostałym zakresie organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, Sąd podzielił stanowisko wyrażone w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt: II SA/Po 359/19 oraz z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt: II SA/Po 219/20. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Punktem wyjścia dla przystąpienia do merytorycznej oceny sprawy administracyjnej jest rozważenie, czy w sprawie orzekał organ właściwy do wydania decyzji. Konsekwencją przesądzenia, że sprawa została rozpatrzona przez organ niewłaściwy, jest stwierdzenie nieważności decyzji tego organu. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. wydanie decyzji z naruszeniem właściwości organu administracji jest wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie takiej wady powoduje, że z istoty rzeczy decyzja narusza przepisy prawa materialnego, których zastosowanie przez organ niewłaściwy doprowadziło do określenia uprawnienia czy też obowiązku strony. W rozpoznawanej sprawie kwestia ustalenia organu rzeczowo właściwego wymaga pogłębionej analizy, tym bardziej, że również Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegał wagę tego problemu i zajmował w tym zakresie diametralnie różne stanowiska. Zauważyć należy, że rozstrzygając uprzednio sprawy ze skarg ppłk. A. M. na decyzje organów Prokuratury wydane w przedmiocie dodatku wyrównawczego za wcześniejsze okresy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dwóch wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Po 170/18 (wyrok z 5 września 2018 r. ) oraz II SA/Po 1185/17 (wyrok z 26 lipca 2018 r.) uznał uprawnienia tych samych organów Prokuratury do rozpatrywania spraw w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Sąd wówczas odwołał się do stanowiska wyrażonego w tym zakresie w wyroku tego Sądu z dnia 10 maja 2018 r. sygn. I OSK 2165/17 (wyrok dostępny w CBOSA). Po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych od wymienionych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny uchylił obydwa wyroki tut. Sądu i stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji uznając, że z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów nie można wyprowadzić uprawnienia właściwego organu prokuratorskiego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (wyroki NSA z 2 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 4379/18 oraz sygn. akt I OSK 4193/18). Naczelny Sąd Administracyjny tym razem podzielił stanowisko prawne zaprezentowane w uzasadnieniu wyroków tego Sądu z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1570/17 i z 23 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1866/17, przyjmując je jako własne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego celem ustalenia organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie koniecznym jest przywołanie regulacji prawnych związanych z wprowadzonymi przez ustawodawcę zmianami organizacyjnymi w prokuraturze. Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wynika, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych. Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny. W świetle regulacji zawartej w art. 41 § 1 Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2 stosuje się odpowiednio, co oznacza, że przy wykonywaniu czynności służbowych prokuratorzy dotychczasowej Wojskowej Prokuratury Okręgowej posługują się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Zgodnie z art. 53 tej ustawy, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej. W odniesieniu do osoby ppłk. A. M. Sąd wskazał, na podstawie akt sprawy, że Prokurator Generalny decyzją nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przeniósł z dniem [...] kwietnia 2016 r. ppłk. A. M. – prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. – G. w P. z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku (decyzja z [...] kwietnia 2016 r.). Następnie także Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył ppłk. A. M. – prokuratora Prokuratury Rejonowej P. – G. w P. na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w dziale do spraw wojskowych tej powszechnej jednostki prokuratury. Prokurator Generalny wyznaczając ww. prokuratora na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia niewątpliwie przyjął, iż w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze. Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawa Prawo o prokuraturze nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 tej ustawy stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W świetle art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. Z kolei stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. W następstwie opisanych wyżej decyzji Prokuratora Generalnego, ppłk A. M. został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. – G. w P. i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w dziale do spraw wojskowych Prokuratury Rejonowej P. – G. w P.. Z uwagi na fakt, że jego miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Z art. 80 ust. 4 tej ustawy wynika przy tym, że dodatek wyrównawczy przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska wyrażonego w dwóch innych wyrokach NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2167/17 i z 10 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2165/17, że przepis ten ma charakter przejściowy i wywodzona z niego kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia ppłk. A. M. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. – G. w P.. Podstawę prawną przeniesienia wymienionego prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, który nie został powołany do prokuratury okręgowej – na inne stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – Prokuratury Rejonowej P. – G. w P., stanowił art. 41 § 1, a nie art. 32 tej ustawy. Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze z mocy prawa uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu, stanowiło m.in. podstawę do wydania przez ten organ kolejnej decyzji z 27 kwietnia 2016 r. (a więc już po przeniesieniu żołnierza na inne stanowisko służbowe do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury na podstawie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze) w przedmiocie wyznaczenia ppłk. A. M., pełniącego zawodową służbę wojskową w Prokuraturze Rejonowej P. – G. w P., na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika U:15 i grupy uposażenia w oparciu o przywołane już wyżej przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym, przepis art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (co potwierdził sam Prokurator Generalny wydając decyzję z [...] kwietnia 2016 r. w stosunku do żołnierza przeniesionego wcześniej na inne stanowisko służbowe), do których należy sprawa przyznania dodatku wyrównawczego żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowią przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że organem właściwym do wydania decyzji o przyznaniu ppłk. A. M. – prokuratorowi do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, jest Prokurator Rejonowy P.-G. w P. jako prokurator przełożony, o którym mowa w art. 24 § 3 i § 4 ustawy Prawo o prokuraturze. Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z treści art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 104 ust. 1 jest właśnie art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przyznający Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa dodatku wyrównawczego. Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi – prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) i uzyskał m.in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych tym żołnierzom – prokuratorom do spraw wojskowych dodatków wyrównawczych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 32 omawianej ustawy nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania ppłk. A. M. dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był tylko Prokurator Generalny. Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, nie tylko w zakresie przyjętej przez NSA wykładni przytoczonych przepisów, ale również mając na uwadze względy celowościowe, bowiem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby w przedmiotowo tożsamych sprawach rozstrzygnięcia wydawały rożne organy. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzając nieważność podjętych w sprawie decyzji organów obu instancji. Rozpoznając sprawę ponownie decyzję w przedmiocie przyznania ppłk. A. M. dodatku wyrównawczego wyda Prokurator Generalny. W tej zaś sytuacji na obecnym etapie niedopuszczalna jest ocena merytoryczna zarzutów skargi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).