II SA/Wa 2244/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , Maryla Wiśniewska, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. Z. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oraz ustalenia grupy inwalidzkiej 1. oddala skargę w zakresie dotyczącym zdolności do służby w Policji, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.

Dnia 29 sierpnia 2019 r. do organu administracji wpłynęła skarga na orzeczenie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Centralnej Komisji Lekarskiej, podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W.(dalej jako "CKL").Orzeczeniem tym, komisja lekarska II instancji, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345, ze zm., dalej jako u.k.l.), uchyliła w części zaskarżone orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie (Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r.) i w jego miejsce wydała własne. W skardze do tutejszego Sądu skarżący zaznaczył, że uzasadnienie zostanie dostarczone po uzyskaniu stosownej dokumentacji. W piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2020 r., pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i podkreśliła, że w uzasadnieniu decyzji brak jest odwołania się do konkretnej historii choroby, wyników badań czy dokładnego wyjaśnienia przyczyny ustaleń, dokonanych przez CKL. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2019 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą w Policji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).Sprawa,będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. O zdolności psychicznej i fizycznej policjantów do służby w jednostkach Policji orzekają komisje lekarskie, podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Komisje te działają w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345, dalej jako u.k.l.). Zgodnie z art. 16 ww. ustawy komisje te orzekają w dwóch instancjach - rejonowe komisje lekarskie jako pierwsza instancja oraz Centralna Komisja Lekarska w drugiej instancji. Oceniają one zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w Policji, orzekają ponadto o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwie i związku inwalidztwa ze służbą, związku śmierci ze służbą, zdolności do pracy, wskazań i przeciwskazań dotyczących zatrudnienia funkcjonariusza niezdolnego do służby. Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, czy z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co potwierdziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97. Wprawdzie uchwała ta dotyczyła wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, jednakże oceniając zakres kompetencji oraz rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez te komisje, w ocenie Sądu, ma zastosowanie również do komisji lekarskich, podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Drugą kategorią orzeczeń, wydawanych przez omawiane komisje, stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są przez właściwe organy emerytalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich, podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w tych postępowaniach, mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń komisji lekarskich, podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą w Policji dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (tak samo Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., OSA 1/100, w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., II OSK 2227/11). Skarżący został o powyższym pouczony przez organ w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2019 r. Poinformowano go w nim bowiem, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych. K.Z. zaskarżył jednak w całości orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzeń ze służbą w Policji. Na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd odrzucił skargę w tym zakresie. Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczącym określenia kategorii zdolności do służby w Policji Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanego w tym zakresie orzeczenia stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 345), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 8 ust. 2 ww. ustawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy regulujące postępowanie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zawarte w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego i w myśl ogólnie przyjętej zasady lex specialis derogat legi generali mają pierwszeństwo przed tymi, ogólnymi regulacjami K.p.a. Zgodnie z art. 4 ww. ustawy tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Kontrola orzeczeń Centralnej Komisji Lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania orzeczenia pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia przede wszystkim, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Sąd bowiem kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny do rozważania kwestii medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Zgodnie z art. 6 u.k.l., zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnieniasłużby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii: 1) kategoria A - zdolny do służby, 2) kategoria B- zdolny do służby z ograniczeniem 3) kategoria C-niezdolny do służby. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zostałzawarty w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018r., poz. 2035). Podstawą przyznania skarżącemu kategorii zdolności do służby "B" – zdolny do służby z ograniczeniem, były rozpoznane u ww. schorzenia:[...]. W postępowaniu odwoławczym, CKL zadecydowała o przeprowadzeniu dodatkowychbadań i konsultacji specjalistycznych, w wyniku których dokonano korekty rozpoznanych przez RKL schorzeń. W rezultacie, CKL uchyliła zaskarżone orzeczenie RKL w całości i wydała orzeczenie własne na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. Komisja uznała, że jako organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzecmerytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą bowiem te same co na organie pierwszejinstancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawyi zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości orzeczenia wydanego przez komisję pierwszej instancji (brak pełnego rozpoznania), CKL zobligowana była do wydania orzeczenia reformatoryjnego zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. W ocenie CKL, zdiagnozowane schorzenia nie sięgająznamion inwalidztwa, a stopień ich zaawansowania nie pozwala na przyznanie Skarżącemu kategorii "C" -tj. niezdolny do służby. Sąd podkreśla, że to komisja lekarska (a nie Sąd), na podstawie wyników badań oraz zgromadzonej dokumentacji medycznej, dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego. Komisja lekarska nie może opierać się w tym zakresie na jego subiektywnych przekonaniach i odczuciach, co do stanu zdrowia. Nie ma też istotnego znaczenia posiadanie przez skarżącego np. dokumentacji lekarskiej czy historii choroby jako takiej: czym innym jest bowiem stwierdzenie istnienia chorób i ich leczenie, a czym innym ocena zdolności do służby w Policji w związku z chorobą/chorobami.Rozpoznanieu skarżącego określonej choroby, wymienionej w załączniku do ww. rozporządzenia, nie pozwala dowolnie zakwalifikować jej do określonej kategorii zdolności do służby, lecz jest związana w tym zakresie przepisami rozporządzenia. Dlatego choroby skarżącego zostały ocenione tylko i wyłącznie pod kątem zdolności do służby, przy wzięciu pod uwagę powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 11.10.2018r., a nie tylko pod kątem istnienia jednostek chorobowych, co zresztą nie było w zasadzie kwestionowane. Podsumowując, w ocenie Sądu, rozpoznane u K.Z. schorzenia dawały podstawę do przyznania mu kategorii zdolności do służby "B" – zdolny do służby z ograniczeniem. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.