II SA/Wa 2226/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę.

W. S. w dniu 11 października 2020 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k-11 akt) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w trybie zastępczym (art. 44 § 1 k.p.a.) w dniu 27 sierpnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie po upływie ustawowego terminu. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2020 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., albo od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, o którym to akcie lub czynności jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Strona postępowania ma zatem trzydzieści dni na oddanie skargi w siedzibie organu właściwego bądź nadanie jej na adres tego organu za pośrednictwem poczty. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.). Wskazać należy, że z unormowań kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie sposobów doręczeń pism administracyjnych wynika, iż zasadą jest, że doręczenie pisma następuje do rąk adresata, jest to tzw. doręczenie właściwe (art. 42 § 1, 2 i 3 k.p.a.). W razie nieobecności adresata można zastosować tryb doręczenia zastępczego, a więc dokonać doręczenia pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie 1 k.p.a.). Natomiast w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się przepis art. 44 k.p.a., który normuje tzw. fikcję prawną doręczenia pisma. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej operatora pocztowego, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej operatora pocztowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W niniejszej sprawie, z poczynionych przez doręczyciela na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji adnotacji wynika, że zawiadomienie o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej strony w dniu 13 sierpnia 2020 r., a następne awizo pozostawiono w dniu 21 sierpnia 2020 r., natomiast przesyłka została złożona w placówce pocztowej i zwrócona do nadawcy w dniu 28 sierpnia 2020 r. W tej sytuacji za datę doręczenia stronie zaskarżonej decyzji został uznany dzień 27 sierpnia 2020 r. Oznacza to, że ostatni dzień ustawowego terminu do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 28 września 2020 r. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa skarga została nadana do Wojewody [...], za pośrednictwem urzędu pocztowego, w dniu 11 października 2020 r. Zestawiając zatem datę doręczenia skarżącemu zaskarżonego orzeczenia z datą wniesienia skargi do Sądu za pośrednictwem organu należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu. Jednocześnie trzeba wskazać, że skarżący został prawidłowo pouczony przez organ o terminie i trybie wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, dlatego nie może być skracany ani przedłużany przez sąd. Nadto fakt, że skarżący osobiście zgłosił się do organu i odebrał odpis decyzji w dniu 11 września 2020 r. nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi do Sądu, bowiem sposób doręczenia decyzji organu administracji regulują przepisy k.p.a., a osobiste odebranie odpisu decyzji już po terminie jej doręczenia zgodnie z przepisami k.p.a. nie wywołuje skutków prawnych. Sąd uwzględnia upływ terminu z urzędu i odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu, przewidzianego do jej wniesienia. Niezależnie od powyższego, stosownie do art. 49 § 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2020 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi został doręczony skarżącemu w trybie zastępczym, zgodnie z art. 73 p.p.s.a., w dniu 22 grudnia 2020 r. Jak wynika z akt sprawy, siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 29 grudnia 2020 r. Zgodnie zatem z powołanym wyżej art. 58 § 1 pkt 2, pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.