III SA/Lu 29/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie uznania z dniem [...] września 2020 r. skarżącego J. K. za bezrobotnego oraz odmowy przyznania J. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2020 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] września 2020 r. skarżący J. K. wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy w B. P. wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny. Do wniosku dołączył kopie następujących dokumentów: - świadectwa pracy wydanego przez K. Spółkę Akcyjną w W., poświadczającego zatrudnienie skarżącego w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. w pełnym wymiarze czasu pracy i rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę; - zaświadczenia z Z. U. S. w L. Inspektorat w B. P. o podleganiu przez skarżącego ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od [...] czerwca 2014 do [...] maja 2016 r. i od [...] czerwca 2016 r. do [...] grudnia 2019 r. oraz opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne w wymienionych okresach, przy czym w okresie od [...] czerwca 2016 r. do [...] grudnia 2019 r. od podstaw nie niższych niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w danym okresie; - świadectwa pracy wydanego przez I. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W., poświadczającego zatrudnienie w okresie od [...] marca 2007 r. do [...] maja 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy i rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracownika oraz - wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, potwierdzający rozpoczęcie przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą K. J. K. od [...] czerwca 2014 r. i zawieszenie działalności gospodarczej z dniem [...] stycznia 2020 r. W oparciu o powyższe dokumenty organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] września 2020 r. orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2020 r. oraz odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2020 r. W ramach podstawy prawnej decyzji organ powołał przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409, dalej także jako "ustawa"). W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na przepis art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy podniósł, że w sytuacji zarejestrowania się jako osoby bezrobotnej w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. J. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, nie zgadzając się z odmową przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2020 r. Skarżący podkreślił, że zarejestrował się w urzędzie pracy jako bezrobotny, z którym umowa o pracę została rozwiązana z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie zaś jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania działalności. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i d w związku z art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący dokonał rejestracji w dniu [...] września 2020 r. Zatem w świetle przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 w zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych badaniu podlega okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, to jest okres od [...] marca 2019 r. do [...] września 2020 r. Na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów na poczet okresu uprawniającego do zasiłku organ zaliczył prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. (294 dni) i zatrudnienie w K. Spółce Akcyjnej w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. (235 dni). W konsekwencji, w ocenie organu skarżący wykazał okres uprawniający do zasiłku, wynoszący 365 dni w okresie, 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację. Jednakże organ zwrócił uwagę, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie zaś z tym przepisem prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. W takim przypadku zasiłek przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy). W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie mogło zostać przyznane skarżącemu od dnia [...] września 2020 r., z uwagi na dokonanie rejestracji w okresie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. Prawo do zasiłku może być przyznane skarżącemu dopiero po upływie 90 dni od dnia rejestracji w urzędzie pracy, pod warunkiem dalszego przysługiwania statusu bezrobotnego. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody, zaskarżając tę decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2020 r. Skarżący zarzucił błędną interpretację art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co zdaniem skarżącego skutkowało błędnym zastosowaniem art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przepis art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do którego odwołują się organy, nie znajduje zastosowania w sprawie. Dotyczy bowiem osoby, która zawiesiła działalność gospodarczą i w związku z tym zawieszeniem ubiega się o status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku. Skarżący podkreślił, że zarejestrował się jako osoba bezrobotna, której ostatnim stosunkiem pracy przed rejestracją była umowa o pracę, a stosunek pracy został rozwiązany z powodu likwidacji miejsca pracy, na co nie zwrócił uwagi organ odwoławczy. Podniósł również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak informacji dotyczących zatrudnienia w latach 2006-2014, kiedy skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Skarżący zauważył, skoro dla nabycia statusu osoby bezrobotnej nie miała znaczenia okoliczność zawieszenia działalności gospodarczej, to fakt ten nie powinien mieć także wpływu na przyznanie świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie zwrócił uwagi, że skarżący nie złożył wniosku o rejestrację jako bezrobotny bezpośrednio po zawieszeniu działalności gospodarczej, ale podjął pracę na podstawie umowy o pracę i dopiero po ustaniu tego stosunku pracy zgłosił wniosek o zarejestrowanie w urzędzie pracy. Rejestracja w urzędzie pracy mogła mieć miejsce dopiero po ustaniu stosunku pracy – po 3 miesięcznym okresie wypowiedzenia, co zdaniem skarżącego prowadzi do wniosku, że nie miał on możliwości rejestracji jako bezrobotny z tytułu zawieszenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych od momentu rejestracji osobie spełniającej przesłanki do jego nabycia z tytułu zatrudnienia, tylko na tej podstawie, że zawiesiła ona również prowadzoną działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego ustawodawca wprowadzając w 2011 r. zmiany w treści art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy kierował się wyłącznie dążeniem do pozbawienia możliwości nabycia prawa do natychmiastowego zasiłku przez osoby, które w tym celu zawiesiły prowadzoną działalność gospodarczą. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji według wskazanych reguł Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i d w związku z art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. a), opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (lit. d). Natomiast przepis art. 75 ustawy, do którego odsyła art. 71 ust. 1, zawiera enumeratywne wyliczenie przypadków, w których następuje wyłączenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednym z takich przypadków jest sytuacja określona w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. W takim przypadku bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy). Przytoczone regulacje stanowiły dla organów rozstrzygających w niniejszej sprawie podstawę do zastosowania wobec skarżącego 90 dniowego okresu, w którym mimo zarejestrowania w urzędzie pracy bezrobotnemu nie przysługuje prawo do zasiłku, a tym samym do odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem rejestracji jako osoba bezrobotna, co należy do istoty sporu w przedmiotowej sprawie. Dla prawidłowego odczytania normy zawartej w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy konieczne jest zrozumienie celu, jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzaniu tego przepisu. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 38 lit. a ustawy z 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1725, dalej jako "ustawa zmieniająca"), zmieniającej ustawę z dniem 1 lutego 2011 r. Analiza uzasadnienia do projektu ustawy zmieniającej wskazuje na intencje ustawodawcy, jakimi kierował się przy wprowadzaniu zmian. W uzasadnieniu tym stwierdzono mianowicie, że "w art. 75 ustawy: w ust. 1 oraz w ust. 2 została wykluczona możliwość uzyskania zasiłku dla bezrobotnych w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Zmiana ta jest konsekwencją zmiany wprowadzonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, na mocy której w okresie zgłoszonego zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej można uzyskać status bezrobotnego. Ponieważ zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek zainteresowanego, jest uzasadnione analogiczne traktowanie tej sytuacji z rozwiązaniem stosunku pracy z własnej inicjatywy lub na mocy porozumienia stron przez pracownika. Należy zauważyć, że pracownicy w sytuacji rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron mogą uzyskać zasiłek dla bezrobotnych po upływie 90 dni od dnia rejestracji". Wspomniany w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, w brzmieniu po nowelizacji z 2010 r. dokonanej ustawą zmieniającą, przewiduje możliwość nabycia statusu bezrobotnego również w okresie, w którym zgłoszono zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie wprowadzony ustawą zmieniającą art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy wyłącza możliwość uzyskania zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji zarejestrowania się w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Skoro zawieszenie to następuje na wniosek zainteresowanego, to ustawodawca w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy potraktował taką sytuację analogicznie jak sytuację, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika lub na mocy porozumienia stron. Zarówno bowiem w przypadku rozwiązania stosunku pracy przez pracownika za wypowiedzeniem, jak i w przypadku zgłoszonego zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej – do sytuacji tych dochodzi z inicjatywy samego bezrobotnego. Skutkiem takiej regulacji jest to, że w obu przypadkach określonych w art. 75 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy bezrobotny może uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych po okresie karencji, to jest po upływie 90 dni od dnia rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy (por. Zbigniew Góral (red.) Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz, wyd. II, System informacji Prawnej LEX). Odnosząc powyższe uwagi do sprawy objętej skargą stwierdzić należy, że organy obu instancji właściwie zinterpretowały i zastosowały w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dokonując rejestracji skarżącego organy wzięły pod uwagę okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, to jest okres od [...] marca 2019 r. do [...] września 2019 r. i ustaliły w tym okresie ilość dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych stosownie do regulacji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. d ustawy. Na tej podstawie organy zaliczyły okres prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej od [...] marca 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. (294 dni stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy) oraz okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w K. Spółce Akcyjnej w W. od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. (235 dni stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy). W oparciu o te prawidłowe ustalenia organy zasadnie przyjęły, że skarżący wykazał okres uprawniający do zasiłku wynoszący łącznie ponad 365 dni, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy. W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa organy nie mogły jednakże pominąć, że rejestracji w urzędzie pracy skarżący dokonał w dniu [...] września 2020 r., to jest w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania tej działalności. Okoliczność tę potwierdza dołączony do wniosku o rejestrację wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, poświadczający rozpoczęcie przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej od [...] czerwca 2014 r. i jej zawieszenie z dniem [...] stycznia 2020 r. W konsekwencji w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przewidujące w takim przypadku przyznanie prawa do zasiłku dopiero po upływie 90 dni od dnia rejestracji w urzędzie pracy, w sytuacji dalszego przysługiwania statusu bezrobotnego. Zatem prawo do zasiłku nie mogło być przyznane skarżącemu od dnia rejestracji w urzędzie pracy, to jest od dnia [...] września 2020 r. Nietrafne jest stanowisko skarżącego, że skoro do nabycia statusu osoby bezrobotnej nie ma znaczenia okoliczność zarejestrowania się w okresie zawieszenia działalności gospodarczej, to okoliczność ta nie powinna mieć wpływu na przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Takiemu stanowisku przeczy wprost zestawienie treści przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 71 ust. 1 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy bezrobotnym jest osoba, która między innymi spełnia wymogi wymienione pod literami a-l, w tym zgodnie lit. f – nie złożyła wniosku o wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: - zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo - nie upłynął jeszcze okres do, określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Jak wynika z uzasadnienia projektu powołanej wyżej ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw, zmiany art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy miały na celu doprecyzowanie, w jakim okresie osoba posiadająca wpis do ewidencji działalności gospodarczej może jednocześnie posiadać status bezrobotnego. Wskazano, że w dotychczasowym stanie prawnym brzmienie wyżej wymienionego przepisu budziło liczne wątpliwości interpretacyjne zgłaszane przez powiatowe urzędy pracy. Kwestia ta była także przedmiotem interwencji Rzecznika Praw Obywatelskich. Z uwagi na powyższe, projekt ustawy określa, że osoba, która przy składaniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oznaczy późniejszy termin podjęcia tej działalności może posiadać status bezrobotnego, aż do tego dnia (wskazanego we wpisie jako dzień podjęcia działalności). Ponadto doprecyzowano, że można posiadać status bezrobotnego, posiadając wpis do ewidencji działalności gospodarczej w okresie, w którym zgłoszono zawieszenie prowadzenia działalności. Jednakże możliwość przyznania statusu bezrobotnego w okresie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczna z przysługiwaniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych od momentu rejestracji. Przesłanki przysługiwania tego prawa zostały określone w art. 71 ustawy, w którym zarazem wprost przewidziano konieczność uwzględnienia wyjątków wymienionych w art. 75 ustawy. Jednym z takich wyjątków jest określona w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy sytuacja, gdy bezrobotny zarejestrował się w okresie, zgłoszonego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. W takiej sytuacji zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Wbrew też zarzutom skargi, okoliczność że skarżący bezpośrednio przed zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna pozostawał w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy został rozwiązany na skutek wypowiedzenia przez pracodawcę, nie ma decydującego znaczenia przy ustalaniu początkowego momentu przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku. Jak wskazano już wyżej, regulacje ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie odróżniają warunki uzyskania statusu osoby bezrobotnej od przesłanek przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie każda osoba, która uzyskała status osoby bezrobotnej, nabędzie prawo do zasiłku, jak również nie w każdym przypadku zasiłek ten będzie przysługiwał od dnia rejestracji. Niezwykle istotne jest wyraźne wskazanie w art. 71 ust. 1 ustawy, iż przy ustalaniu prawa do zasiłku należy uwzględniać zastrzeżenia zawarte w art. 75 tej ustawy. W sprawie rozstrzygające znaczenie miała więc okoliczność przewidziana w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy, to jest zarejestrowanie się przez skarżącego jako osoba bezrobotna w okresie zgłoszonego do ewidencji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Zatem nawet ustalenie, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym rejestrację skarżący legitymował się okresem zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy (od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r.) oraz, że stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących pracodawcy, nie uprawnia do przyjęcia, że prawo do zasiłku przysługuje od dnia rejestracji, to jest od dnia [...] września 2020 r. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że rejestracji jako bezrobotny skarżący dokonał w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania tej działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 1550/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Zaznaczyć wyraźnie należy, że przepis art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy jednoznacznie nakazuje odnieść kwestię uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych do sytuacji faktycznej danej osoby dokładnie z dnia jej rejestracji w urzędzie pracy. Skoro dzień zarejestrowania się skarżącego jako osoby bezrobotnej – [...] września 2020 r. – przypadał w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, to w sprawie miał zastosowanie art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy, który łączy uprawnienie do nabycia prawa do zasiłku z sytuacją bezrobotnego z dnia rejestracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 777/20, "CBOSA"). Skutek w postaci karencji w uzyskaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy, jest związany z samym wystąpieniem sytuacji, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast w świetle przepisów art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy nieuprawnione i błędne jest wyrażone w skardze przekonanie, że zastrzeżenie zawarte w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy odnosi się tylko do osób, które nabyły prawo do zasiłku wyłącznie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 1550/18, "CBOSA"). Jak wskazano wcześniej, ustawodawca traktuje zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej analogicznie z rozwiązaniem stosunku pracy z własnej inicjatywy pracownika lub na mocy porozumienia stron przez pracownika, a pracownicy w sytuacji rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron mogą uzyskać zasiłek dla bezrobotnych po upływie 90 dni od dnia rejestracji. Wymaga podkreślenia, że zawieszenie działalności gospodarczej jest stanem, na którego trwanie lub zakończenie ma wpływ osoba zgłoszona do ewidencji jako prowadząca działalność gospodarczą. Stąd także w sytuacji, gdy bezpośrednio przed rejestracją skarżący pozostawał w stosunku pracy i w związku z wypowiedzeniem przez pracodawcę tego stosunku zarejestrował się jako bezrobotny, fakt zarejestrowania się w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej skutkuje nabyciem prawa do zasiłku dla bezrobotnych dopiero po upływie 90 dni, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek, z powołaniem się na art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.