II SA/Wa 2089/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa postanawia: odrzucić sprzeciw

Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] wydaną na postawie art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742 ze zm.) uchylił decyzję Zastępcy Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "TAJNE"/"POUFNE" wydaną wobec P. K. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] oraz wniósł o jej uchylenie. Pismem z dnia 21 listopada 2019 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika skarżącego do podania w terminie 7 dni: czy pismo z dnia 21 września 2021 r. należy uznać za skargę na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2020 r. nr [...], czy też za sprzeciw. W odpowiedzi na powyższe profesjonalny pełnomocnik skarżącego stwierdził, że pismo z dnia 21 września 2021 r. należy traktować jako sprzeciw wniesiony od decyzji Prezes Rady Ministrów z dnia [...] września 2020 r nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), wprowadziła do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., nową instytucję prawną zwaną sprzeciwem od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej K.p.a. (art. 64a i nast.). W ocenie Sądu, od przedmiotowej decyzji Prezesa Rady Ministrów nie przysługuje sprzeciw do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Art. 138 § 2 K.p.a. stanowi zaś, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tymczasem orzekając w sprawie, Prezes Rady Ministrów zastosował przepis art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742 ze zm.). Przepis art. 36 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że Prezes Rady Ministrów wydaje decyzję, w której uchyla decyzję podmiotu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające lub kontrolne postępowanie sprawdzające i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zakres rozstrzygnięć uregulowanych w art. 138 § 2 K.p.a. i art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych nie jest tożsamy i ww. przepisy nie mogą być stosowane zamiennie, co potwierdza również treść art. 64e P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w treści art. 138 § 2 K.p.a. wskazane zostały przesłanki, których spełnienie umożliwia organowi odwoławczemu uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Natomiast przesłanek uchylenia orzeczenia nie zawiera art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy, stąd niemożliwa byłaby kontrola takiego orzeczenia przez sąd administracyjny z punktu widzenia ww. przesłanek. Zapis art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych, ponieważ należy go rozumieć w ten sposób, że tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych), natomiast regulacja przepisu art. 36 ust. 4 pkt 4 ustawy jest wyczerpująca. Nadto brzmienie art. 64a P.p.s.a. jest jednoznaczne i nie pozwala na wykładnię rozszerzającą. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że sprzeciw można wnieść od decyzji wydanej wyłącznie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., zatem zastosowanie instytucji sprzeciwu od decyzji do rozstrzygnięć organów wydanych na innej podstawie niż art. 138 § 2 K.p.a., jest niedopuszczalne i sprzeciw taki podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn, jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 P.p.s.a.). Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 P.p.s.a.) Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.