II SA/Wa 1942/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. B. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym aktem - przywołując art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.": - uchylono decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] lutego 2020 r., w przedmiocie cofnięcia p. M. B. – zwanemu dalej "Funkcjonariuszem" - uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w części dotyczącej daty cofnięcia uprawnienia, - orzeczono o cofnięciu Funkcjonariuszowi uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] grudnia 2019 r., - w pozostałym zakresie utrzymano decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Funkcjonariusz pełni służbę w Oddziale Prewencji Policji w K. - do służby stałej mianowany z dniem [...] maja 2000 r.; wraz z żoną i dwójką dzieci zajmuje lokal mieszkalny nr [...] w miejscowości Z. przy ulicy [...] (na podstawie umowy najmu zawartej z Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej w Z.); wskazany lokal spełnia normy zaludnienia przewidziane przepisami dla Funkcjonariusza; otrzymywał on równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od [...] maja 2000 r. - na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] lipca 2000 r., - 20 grudnia 2019 r. Funkcjonariusz - pisemnym oświadczeniem - poinformował organ I. instancji, że jego czas przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem uległ zmianie; dołączył wykaz połączeń oraz grafik służby; zawiadomiono go pismem o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego; Funkcjonariusz złożył następnie oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień za brak lokalu mieszkalnego; ponownie wykazał w nim, że czas dojazdu z miejsca pełnienia służby do miejsca zamieszkania i z powrotem przekracza 2 godziny w obie strony, - decyzją z [...] lutego 2020 r. cofnięto Funkcjonariuszowi prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu członków rodziny; argumentowano, że aktualny rozkład jazdy umożliwia Funkcjonariuszowi w sposób dogodny pokonanie tej trasy w czasie krótszym niż 2 godziny w obie strony, - wobec wniesienia przez Funkcjonariusza odwołania sprawa jest rozpatrywana ponownie, - zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, - definicję pojęcia "miejscowości pobliskiej" zawarto w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji; w jego myśl jest to "miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe", - pojęcie "miejscowość pobliska" zdefiniowano w tym przepisie precyzyjnie; nie ma wątpliwości, co do przyjętego przez ustawodawcę znaczenia tego określenia i poprzestanie na wykładni językowej jest wystarczające; nie może być akceptowana próby wyjaśnienia tego pojęcia w inny sposób - niewynikający z definicji ustawowej (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 366/09 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - co wynika z akt sprawy, Funkcjonariusz na bieżąco informował organ o czasie dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby - zgodnie z godzinami pracy (służby); również w grudniu 2019 roku zawiadomił o zmianie rozkładu jazdy PKP; jego zdaniem, – mimo, że czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem uległ zmianie - wynosi ponad 2 godziny w obie strony; na dowód tego dołączył rozkład jazdy PKP na trasie dojazdu z miejsca zamieszkania (Z.) do miejsca pełnienia służby (K.) - w obie strony - z uwzględnieniem czasu dojazdu komunikacją miejską w obrębie miejscowości Z. i K. oraz grafik służby, - w oparciu o wskazane godziny pełnienia służby przeanalizowano czas dojazdu Funkcjonariusza z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem; uwzględniono - zgodnie z definicją miejscowości pobliskiej - czas dojazdu liczony od przystanku (w tym odpowiednio stacji), znajdującego się najbliżej miejsca zamieszkania oraz przystanku znajdującego się najbliżej miejsca pracy; wzięto pod uwagę przystanek kolejowy "Dworzec PKP Z." oraz przystanek kolejowy "Dworzec PKP K." z bezpośrednim połączeniem między miastami oraz dogodne połączenia zgodnie z grafikiem służby - według godzin pełnienia służby wykazanych przez Funkcjonariusza od grudnia 2019 (od dnia zmiany rozkładu jazdy - 15 grudnia 2019 r.), - czas dojazdu - liczony od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe - nie przekracza on 2 godzin w obie strony; opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym i biorąc pod uwagę grafik służby oraz dzień, od którego nastąpiła zmiana w rozkładzie jazdy PKP, czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem kształtuje się następująco: - godziny służby 7:00-15:00: Dworzec PKP Z. - Dworzec PKP K. 5:43-6:18, Dworzec PKP K. - Dworzec PKP Z. 15:33-16:08; - godziny służby 12:00-20:00: Dworzec PKP Z. - Dworzec PKP K. 10:35-11:11, Dworzec PKP K. - Dworzec PKP Z. 20:39-21:26; - godziny służby 14:00-22:00: Dworzec PKP Z. - Dworzec PKP K. 12:44-13:30, Dworzec PKP K. - Dworzec PKP Z. 22:47-23:36; - godziny służby 16:30-00:30: Dworzec PKP Z. - Dworzec PKP K. 15:07-15:52, Dworzec PKP K. - Dworzec PKP Z. - według organu nie ma dogodnego środka powrotu do miejsca zamieszkania publicznym środkiem transportu; - godziny służby 21:00-5:00: Dworzec PKP Z. - Dworzec PKP K. 19:45-20:20, Dworzec PKP K. - Dworzec PKP Z. 5:55-6:41, - art. 88 ust. 4 ustawy o Policji jasno i wyraźnie precyzuje, że do czasu dojazdu - od którego uzależniono uznanie danej miejscowości za pobliską - nie wlicza się "dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe", - pojęcia "czasu dojazdu" nie można zatem wykładać w oderwaniu od czasu pełnienia służby przez policjanta; nie jest dopuszczalna interpretacja "czasu dojazdu", w ramach której niezbędny, dla pełnionej służby, czas pobytu policjanta poza miejscem zamieszkania - wynikający z pełnienia służby w innej miejscowości – wydłużano by tylko ze względu na konieczność "dopasowania" czasu przyjazdu do miejsca pełnienia służby i czasu wyjazdu z tego miejsca tak, aby łączny "czas dojazdu" nie przekraczał 2 godzin; użyte w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji - w definicji legalnej "miejscowości pobliskiej" - pojęcie czas dojazdu, powinno uwzględniać najdogodniejsze dla funkcjonariusza połączenia w powiązaniu z godzinami jego służby, tak aby czas pozostawania poza miejscem zamieszkania był jak najkrótszy (tak: wyrok WSA o sygn. akt SA/Sz 1030/03 – dostępny w CBOSA), - decyzja o cofnięciu policjantowi uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma z jednej strony charakter konstytutywny, z drugiej zaś charakteryzuje się wsteczną skutecznością temporalną - działa więc z mocą ex tunc; zastosowana przez prawodawcę konstrukcja cofnięcia uprawnienia w drodze decyzji dowodzi, że skutki prawne orzeczenia - w zakresie pozbawienia oprawa - mają moc wsteczną; są wobec tego powiązane z określonym, poprzedzającym dzień jego wydania momentem zaistnienia przesłanki utraty prawa do świadczenia zastępczego; wsteczna skuteczność czasowa decyzji nie koliduje oczywiście z jej konstytutywnym charakterem; pochodny względem ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego charakter uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wymaga również powiązania skutku cofnięcia tego uprawnienia z momentem zaistnienia przesłanek negatywnych jego nabycia lub trwania; stanowią one zasadniczo konsekwencję niespełnienia ustawowego warunku niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, zmiany stanu rodzinnego lub uzyskania innego świadczenia zastępczego, - wobec tego decyzja o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego musi w swojej osnowie wyraźnie określać moment utraty tego prawa (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1741/16 – dostępny w CBOSA), - z tego względu przejazd Funkcjonariusza autobusem miejskim czy tramwajem w obrębie tej samej miejscowości bezwzględnie nie powinien być wliczany do ustalenia czasu dojazdu policjanta z miejscowości, w której mieszka do miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe, nawet gdy faktyczny czas dojazdu z domu do jednostki przekracza wskazane w ustawie dwie godziny w obie strony; tak więc - przy przejeździe od strony K. (z miejscowości pełnienia służby) - należy wliczać czas od przystanku w K. (najbliżej miejsca pełnienia służby) do przystanku w Z. (najbliżej miejsca zamieszkania) - bez uwzględnienia przesiadek w obrębie miasta K., a także w obrębie miasta Z.; przy przejeździe zaś z Z. (miejsca zamieszkania) należy wliczać czas od odjazdu z przystanku w Z. (najbliżej miejsca zamieszkania) do przystanku w K. (najbliżej miejsca pełnienia służby) - bez uwzględnienia przesiadek w obrębie miasta Z. i w obrębie miasta K., - pod uwagę wzięto przejazd środkami publicznego transportu zbiorowego - w tym przypadku pociągiem - na trasie Z.-K. i z powrotem, z uwagi na istniejące w zdecydowanej większości bezpośrednie i dogodne połączenia oraz godziny pełnienia służby z grafiku, znajdującego się w aktach sprawy od [...] grudnia 2019 r. – gdy zmieniono rozkład jazdy, - po wykluczeniu zatem - w myśl art. 88 ust. 4 ustawy o Policji - czasu dojazdu w obrębie miejscowości zamieszkania i miejsca pełnienia służby Funkcjonariusza, jego czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnia służby nie przekracza dwóch godzin w obie strony; posiada on wobec tego lokal mieszkalnego w miejscowości pobliskiej. W skardze Funkcjonariusz, reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, zarzucił naruszenie: - art. 92 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 ustawy o Policji, przez błędną wykładnię pojęcia miejscowości pobliskiej oraz całkowicie dowolne ustalenia w zakresie czasu dojazdu Funkcjonariusza do służby - nie uwzględniono legalnej definicji pojęcia miejscowości pobliskiej, pominięto przystanki najbliższe w ramach obliczeń, co do czasu dojazdu, - art. 6 i 7 K.p.a., poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie czasu dojazdu Funkcjonariusza do służby, z pominięciem wskazań, wynikających z przepisów prawa - z naruszeniem słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Podniesiono, że organ winien był uwzględnić realny czas przejazdy Funkcjonariusza pomiędzy miejscem jego pracy a miejscem zamieszkania - uwzględniając w tym potrzebę dotarcia do oddalonych przystanków kolejowych. Nie jest w istocie możliwe przedostanie się przez Funkcjonariusza z miejsca pracy do miejsca zamieszkania w czasie krótszym niż dwie godziny. Pominięto również okoliczność braku możliwości dotarcia przez Funkcjonariusza do miejsce zamieszkania w czasie dwóch godzin w przypadkach pełnienia przezeń służby nocnej (do godz. 00:30). Wynika to z treści samej decyzji. W sprawie nie może mieć znaczenia, że taką służby Funkcjonariusz pełni rzadko. Przepisy nie wiążą z tym bowiem żadnych skutków. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 52 akt sądowych. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, pomimo że zarzuty są zasadne jedynie w części. Wydając zaskarżoną decyzję uchybienie obowiązkowy wyjaśnienia sprawy we wszystkich istotnych aspektach, zaś pominięta okoliczność może mieć wpływ na jej wynik. Dokonanie stosownych ustaleń musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu. Przesądza to o istotnym naruszeniu przepisów prawa procesowego – art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Na wstępie wypada odnotować, że chybione są zarzuty skargi, gdy wywodzono, jakoby organ - ustalając czas podróży Funkcjonariusza pomiędzy miejscem zamieszkania i pracy (Z. – K.) - był obowiązany uwzględnić także okres niezbędny dla dotarcie przezeń do przystanków kolejowych, skąd zapewniony jest dogodne połączenie pomiędzy miejscowościami służby i zamieszkanie. Wynika to wprost z określonej ustawowo definicji pojęcia miejscowość pobliska. Trafna jest w danym zakresie argumentacja organu. Wobec jej szerokiego przywołania, ponowne przytaczanie byłoby zbędne. Sąd przyjmuję ją za własną. Zasadnie więc skonstatował organ, że w przypadku prawie wszystkich ujętych w grafiku służb Funkcjonariusza nie ma podstaw do uznania, aby nie miał on lokalu w miejscowości pobliskiej. Sprawa nie została jednak wyjaśniona w pełnym zakresie. Co trafnie podniesiono w skardze, przyjęto jakoby nie było dogodnego połączenia, gdy Funkcjonariusz kończy służbę wedle grafika o godzinie 0:30. Organ odwoławczy nie kwestionował jednocześnie, że tego rodzaju służby Funkcjonariusz musiał także pełnić - wedle podziału zadań po zmianie rozkładu jazdy (od 15 grudnia 2019 r.). Poprzestał na lapidarnym stwierdzeniu, że nie ma dogodnego skomunikowania środkami transportu publicznego o tej porze pomiędzy miejscem pracy i zamieszkania Funkcjonariusza. Taka konstatacja nie jest jednak wystarczająca dla sformułowania pełnej oceny, czy Funkcjonariusz ma lokal w miejscowości pobliskiej, w rozumieniu w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Warunkuje to zaś rozstrzygnięcie w danej sprawie. Jak trafnie odnotowano w judykaturze, przy określaniu czasu podróży między miejscowościami nie wlicza się okresu oczekiwania na środek transportu (tak wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Gl 68/11, dostępny w CBOSA). Nie oznacza to jednak - przy ocenie niezbędnego czasu podróży - dowolności wyboru sposobu skomunikowania miejscowości. Nie jest mianowicie dopuszczalne uwzględnianie najkrótszego czasu skomunikowania w kontekście samego przejazdu, w pełnym oderwaniu od tego, jaki byłby faktycznie pełen czas podróży funkcjonariusza pomiędzy miejscem zamieszkania a pracą. Chodzi bowiem o ocenę czasu dojazdu środkami komunikacji publicznej najdogodniejszego - optymalnego. Nie jest to zresztą kwestionowane w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Oznacza to, że - o ile czas oczekiwania na połączenie, zapewniające najkrótszy przejazd między miejscowościami jest na tyle długi, aby istniała możliwość skorzystanie z innych środków transportu publicznego, umożliwiających dojazd w czasie bezwzględnie krótszym (pomiędzy opuszczeniem miejsca pracy a zamieszkania) - właśnie ten sposób skomunikowania należy wziąć pod uwagę oceniając, czy dany funkcjonariusz mieszka w miejscowości pobliskiej (patrz analogicznie powołany już wyrok o sygn. akt IV SA/Gl 68/11). Trafne są przy tym wywody skargi, że - w rozumieniu ustawy o Policji - jest bez znaczenia, czy czas przejazdu między miejscem pracy a zamieszkania przekracza dwie godziny zawsze bądź też - w ramach grafiku dyżurów - częstotliwość takich sytuacji bywa niewielka. Jeżeli pracodawca tworzy grafik dyżurów w ten sposób, że dla konkretnego funkcjonariusza nie jest możliwy dogodny powrót środkami komunikacji publicznej, gdzie przejazd nie przekracza 2 godzin, nie ma przesłanek dla uznania, że ma on lokal w miejscowości pobliskiej. Odnosząc te uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika, aby organ odwoławczy w ogóle przeanalizował optymalną możliwość powrotu Funkcjonariusza ze służb pełnionych wedle grafiku do godziny 00:30 w ramach środków transportu publicznego. Ma to natomiast – jak wskazano wcześniej - istotne znaczenie w sprawie. O ile w godzinach nocnych są środki transportu publicznego, inne niż bezpośrednia relacja kolejowa, zapewniające komunikację pomiędzy miejscem pracy i miejscem zamieszkania Funkcjonariusza nawet drogą okrężną – lecz tak, oby czas jego powrotu do domu był krótszy niż w razie oczekiwana na bezpośrednie połączenie kolejowe - organ winien był ustalić, jaki byłby wówczas czas samego przejazdu. Gdyby przekraczał on dwie godziny (co wydaje się możliwe w realiach danej sprawy) nie było podstaw aby uznać, że Funkcjonariusz ma lokal w miejscowości sąsiedniej. Jedynie w razie wykluczenia takiej alternatywy zasadne jest pominięcie faktu potrzeby oczekiwania na pierwsze bezpośrednie połączenie kolejowe miedzy miejscowościami pracy i zamieszkania po nocnej przerwie. Prawdopodobnie wówczas czas podróży wynosiłby poniżej dwóch godzin. Z kolei – co już wskazano – sam czas oczekiwania nie może być uwzględniony przy określeniu czasu podróży. Taka pragmatyka oceny, czy funkcjonariusz ma lokal w miejscowości sąsiedniej jest następstwem określonego zdefiniowania tego pojęcia w ustawie. Z woli prawodawcy, bez znaczenia jest przy tym, czy Funkcjonariusz faktycznie skorzysta z komunikacji publicznej, czy też dysponuje środkiem przemieszczania we własnym zakresie (np. gdy pełni nocną zmianę). Brak ustaleń organu odwoławczego w powyższym zakresie – choć dotyczy wyłącznie wyrywkowego fragmentu stanu faktycznego - może mieć istotne znaczenie dla wyniku całej sprawy – oceny, czy w istocie Funkcjonariusz utracił uprawnienie do dodatku z tytułu braku lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby oraz sąsiedniej. Sąd zauważa jednocześnie z urzędu, że organ odwoławczy - wydając decyzję reformatoryjną - rozstrzygnął sprawę na niekorzyść odwołującej się strony. W zastępstwie wydania decyzji organu I. instancji - wobec treści jego orzeczenia - Funkcjonariusz utraciłby prawo do dodatku z dniem uprawomocnienie się danego aktu. Organ odwoławczy wywodził z kolei, że stosowne orzeczenie winno mieć skutek wsteczny - od daty, gdy nastąpiło zdarzenie, powodujące utratę prawa do dodatku. Miało ono niewątpliwie miejsce (tak: zmiana rozkładu) przed możliwym uprawomocnieniem się orzeczenia w przedmiocie cofnięcia dodatku. Rozstrzygnięcie reformatoryjne pogarsza więc sytuację Funkcjonariusza, nawet jeżeli samo cofnięcie dodatku było ogólnie zasadne. Orzeczenie w II. instancji na niekorzyść strony jest z kolei dopuszczalne wyłącznie, gdy kwestionowana odwołaniem decyzja rażąco narusza prawo bądź interes społeczny (tak art. 139 K.p.a.). Uzasadniając orzeczenie organ odwoławczy nie sformułował żadnej oceny, czy – w rozpoznawanym przypadku - wskazane przesłanki wystąpiły. W takiej sytuacji zajmowanie w tej kwestii stanowiska przez Sądy byłoby przedwczesne. Nie sposób jednak uznać sprawy za stosownie wnikliwie wyjaśnioną także w danym zakresie. Sąd nie uwzględnił wniosku Funkcjonariusza, o uchylenie również orzeczenia organu I. instancji. Nie wykazano w skardze oni też – na danym etapie sprawy - Sąd nie dopatrzył się z urzędu, aby było to niezbędne w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 §. 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji – w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie pełnomocnika Wnioskodawcy w kwocie 480 zł.