II SA/Wa 1789/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Cichoń (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Beata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Banku [...] w [...] na punkt 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych , (dalej "Prezes UODO", "organ") z dnia [...] lipca 2025 r. numer [...], w której to decyzji w pkt. 1 organ udzielił upomnienia Bankowi [...] w [...] (dalej jako: "Bank"), za naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, dalej RODO) polegające na udostępnieniu osobie nieuprawnionej danych osobowych R.K. (dalej jako: "Skarżąca", "Uczestnik") w zakresie informacji o zawarciu przez nią w [...] lutego 2018 r. umowy najmu skrytki o nr [...] i [...] , zawartych w zaświadczeniu z dnia [...] maja 2019 r., a w pkt 2 umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Przedmiotem zaskarżenia objęty został punkt pierwszy tej decyzji. Z akt sprawy wynika, że skargę do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych złożyła R.K. wskazując na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez Bank [...] w [...] polegający na udostępnieniu jej danych osobowych osobie nieuprawnionej, braku realizacji obowiązku zawiadomienia organu nadzoru o naruszeniu wynikającego z art. 33 RODO oraz braku zawiadomienia jej o naruszeniu zgodnie z art. 34 RODO. Skarżąca wyjaśniła, że w toku toczącego się z jej udziałem cywilnego postępowania sądowego zostało złożone przez jej przeciwnika procesowego w dniu 23 września 2019 r. do akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] , sygn. akt [...] zaświadczenie Banku z dnia [...] maja 2019 r. W treści powyższego zaświadczenia Bank ujawnił dane osobowe w postaci imienia i nazwiska Skarżącej oraz dane w postaci przyznania faktu zawarcia przez Skarżącą z Bankiem umowy najmu skonkretyzowanych co do numerów skrytek sejfowych. Skarżąca przedstawiła kopię zaświadczenia z dnia [...] maja 2019 r., które Pani R.K. wydał Bank. Treść ww. zaświadczenia jest następująca (cyt.) "Bank [...] w [...] Oddział w [...] uprzejmie informuje, iż Pani R.K. miała podpisane Umowy najmu skrytki sejfowej Nr [...] oraz [...]. Umowa do skrytki Nr [...] zawarta była na okres od dnia [...].05.2017r. do [...].02.2018r. Klientka korzystała ze skrytki w dniu [...].05.2017r. o godz. [...]. Umowa do skrytki Nr [...] zawarta była na okres od [...].05.2017r. do [...].02.2018r, Klientka korzystała ze skrytki w dniach [...].05.2017r. w godz. [...], [...].05.2017r. godz. [...], oraz [...].05.2017r. w godz. [...]. Do powyższych skrytek nie było upoważnienia dla osób trzecich. Ponadto informujemy, że skrytki o nr [...] i [...] zostały wynajęte przez Panią R.K. w dniu [...].02.2018 r. Zaświadczenie wydaje się na prośbę klienta". Jeszcze tego samego dnia Skarżąca pisemnie zwróciła się do Banku o wyjaśnienie podstawy udostępnienia jej danych osobowych w przedmiotowym zaświadczeniu. W toku postępowania Bank potwierdził, że wydał osobie trzeciej tj. Pani R.K. zaświadczenie z dnia [...] maja 2019 r. w którym udostępnił dane osobowe Skarżącej oraz informacje o fakcie zawarcia przez Skarżącą z Bankiem umowy najmu skrytek sejfowych nr [...] oraz [...]. W ocenie Banku wydając na żądanie Pani R.K. stosowne zaświadczenie realizował spoczywający na nim obowiązek, bowiem Pani R.K. była osobą uprawnioną do uzyskania ww. informacji, jako ich beneficjentka w oparciu o art. 104 ust.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646), zwanej dalej Prawem bankowym. Bank wyjaśnił, że Pani R.K. - córka Skarżącej - była stroną umów najmu skrytek sejfowych w Banku o numerach [...] oraz [...]. Jak wynika z zaświadczenia z dnia [...] maja 2019 r. umowa do skrytki nr [...] zawarta została na okres od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r., natomiast umowa skrytki nr [...] zawarta była na okres od dnia [...] maja 2017 do dnia [...] lutego 2018 r. W dacie rezygnacji w najmu skrytek sejfowych Pani R.K. przekazała klucze Skarżącej, która stała się ich użytkownikiem na podstawie umów najmu z dnia [...] lutego 2018 r. W tej sytuacji w ocenie Banku Pani R.K. dysponowała już przedmiotowymi danymi, zaś Bank udzielił wyłącznie potwierdzenia zdarzeń, w których również ona uczestniczyła i tym samym posiadała już uprzednio pełny zasób potencjalnych danych osobowych. W związku z powyższym w ocenie Banku nie doszło do ujawnienia danych osobowych Skarżącej na rzecz nieuprawnionej osoby trzeciej. W trakcie postępowania Bank przedstawił kopię wyroku z dnia [...] stycznia 2021 r. Sądu Okręgowego w [...], [...] Wydział Cywilny Odwoławczy, sygn. akt [...], mocą którego ww. Sąd oddalił apelację od wyroku z dnia [...] września 2020 r. Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...]. Jak wynika z przedstawionej kopii uzasadnienia wyroku sprawa dotyczyła pozwu Skarżącej przeciwko Bankowi o zapłatę. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że przedmiotowa wierzytelność wynika z czynu niedozwolonego tj. naruszenia tajemnicy bankowej Skarżącej poprzez wydanie osobie trzeciej zaświadczenia z dnia [...] maja 2019 r., w której treści ujawniono jej dane osobowe oraz fakt i datę zawarcia przez nią czynności bankowych z Bankiem, tj. zawarcia w dniu [...] lutego 2018 r. umowy najmu dotyczące skrytek nr [...] i [...], co stanowi w ocenie Skarżącej rażące naruszenie obowiązku zachowania tajemnicy bankowej. Sąd I Instancji oddalił powództwo Skarżącej uzasadniając je, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, aby doszło do naruszenia tajemnicy bankowej. Wyrok ten jest prawomocny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżono punkt 1 decyzji Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...].07.2025 r. i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji (nie wskazano w całości czy w części) i zasądzenie kosztów postępowania. Podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania: tj.: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art 104 ust 1 i 3 Prawa bankowego w zw. z art. 6 ust 1 RODO poprzez wadliwe uznanie, iż beneficjentami tajemnicy bankowej nie są osoby które w związku z wykonywaniem czynności bankowych powierzają bankowi informacje o charakterze konfidencjonalnym, jeżeli czynności takie pozbawione są przymiotu formalnego - dokumentowego w konsekwencji czego, każdoczesna czynność obejmująca taka osobę nie będzie realizowała wymogów zgodnego z prawem przetwarzania danych w sytuacji gdy dotyczyć będzie również dodatkowej osoby będącej uczestnikiem czynności prawnej, podczas gdy art. 104 Prawa bankowego wskazuje, że obowiązek zachowania tajemnicy obejmuje nie tylko strony umowy ale osoby niebędące stroną umowy. Obowiązek bowiem zachowania dyskrecji może pojawić się wobec osób, które np. w ogóle nie zamierzały zawrzeć umowy z bankiem, powstanie tajemnicy bankowej łączy się z faktem powierzenia informacji przez różne podmioty, niekoniecznie mające status przyszłego lub aktualnego kontrahenta, powierzenie to, zatem, nie musi wiązać się z zawarciem umowy tym samym brak dokumentowej formy w żaden sposób nie może przekreślać możności sięgnięcia po treść art 104 Prawa bankowego a tym samym, realizacji treści art. 6 ust 1 RODO II. Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 365 § 1 w zw. z art. 366 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568), zwanej dalej k.p.c., poprzez pominięcie wiążącej treści prawomocnego wyroku sądu powszechnego rozstrzygającego spór pomiędzy Skarżącą a Bankiem odnośnie którego osią było naruszenie tajemnicy bankowej poprzez zespół czynności tożsamy z przypisanym przez organ naruszeniem przetwarzania danych osobowych, w konsekwencji czego w obrocie prawnym funkcjonują diametralnie różne rozstrzygnięcia odnośnie tej samej kwestii, podczas gdy prawomocne rozstrzygnięcie Sądu swą mocą powoduje, że nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny i odmiennego osądzenia tego samego stosunku prawnego, w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, między tymi samymi stronami tym samym niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie, dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą, 2. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego niniejszej sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego - w tym jego dowolną i nieprawidłową ocenę, a nadto nierozpoznanie istoty sprawy, poprzez: - zaniechanie przeprowadzenia dowodów z akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...], a tym samym pozbawienie się możliwości zapoznania z dowodami mającymi relewantne znaczenie dla przedmiotowej sprawy w szczególności protokołami zeznań przesłuchanych w sprawie osób w tym w szczególności R.K. i B.S. jednoznacznie wskazującej, iż uczynione przez organ ustalenia odznaczają się atrybutem daleko posuniętej arbitralności w aspekcie czynionych ustaleń o braku przymiotu trójstronności w zawieraniu umowy o najmie skrzynek sejfowych przez Skarżącą jak również o braku przymiotu niezbędności dla wykonania przez Bank spoczywających na nim obowiązków z tytułu przedmiotowej umowy; - bezkrytyczne zaabsorbowanie stanowiska zajmowanego przez Skarżącą pomimo tego, iż - jak ujawnia protokół przesłuchania wymienionej przed Sądem w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...], jest ono wysoce labilne i niewiarygodne. W skardze wniesiono też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dn. 8 kwietnia 2026 r. Strony podtrzymały swoje stanowiska. Pełnomocnik strony skarżącej cofnął wniosek dowody zawarty w skardze i sprecyzował wnioski skargi co do żądania uchylenia punktu 1 zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, ze zm. dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpatrując skargę Banku wedle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W sprawie jest niesporne, że Bank wydał osobie trzeciej tj. Pani R.K. zaświadczenie z dnia [...] maja 2019 r. w którym udostępnił dane osobowe Skarżącej oraz informacje o fakcie zawarcia przez Skarżącą z Bankiem umowy najmu skrytek sejfowych nr [...] oraz [...]. Strony spierają się natomiast o to czy R.K. była osobą uprawnioną do uzyskania ww. informacji, Według Banku R.K. córka Skarżącej dysponowała już wcześniej danymi ujawnionymi w zaświadczeniu a Bank udzielił wyłącznie potwierdzenia tych zdarzeń a więc nie doszło do przetwarzania danych osobowych Skarżącej na rzecz nieuprawnionej osoby. W toku postępowania, na poparcie swoich twierdzeń Bank przedstawił kopię wyroku z dnia [...] stycznia 2021 r. Sądu Okręgowego w [...], [...] Wydział Cywilny Odwoławczy, sygn. akt [...], mocą którego ww. Sąd oddalił apelację od wyroku z dnia [...] września 2020 r. Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...]. Jak wynika z przedstawionej kopii uzasadnienia wyroku I Instancji sprawa dotyczyła pozwu Skarżącej przeciwko Bankowi o zapłatę. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że przedmiotowa wierzytelność wynika z czynu niedozwolonego tj. naruszenia tajemnicy bankowej Skarżącej poprzez wydanie osobie trzeciej zaświadczenia z dnia [...] maja 2019 r., w której treści ujawniono jej dane osobowe oraz fakt i datę zawarcia przez nią czynności bankowych z Bankiem, tj. zawarcia w dniu [...] lutego 2018 r. umowy najmu dotyczące skrytek nr [...] i [...], co stanowi w ocenie Skarżącej rażące naruszenie obowiązku zachowania tajemnicy bankowej. Sąd I Instancji oddalił powództwo Skarżącej uzasadniając, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, aby doszło do naruszenia tajemnicy bankowej. Po przeprowadzeniu postępowania Prezes UODO uznał w zaskarżonej decyzji, że Bank nie wykazał, aby proces ten znajdował uzasadnienie w którejkolwiek z przesłanek wynikających z art. 6 ust. 1 RODO. Zdaniem organu dysponowanie przez osobę trzecią informacją o zawarciu umowy przez Skarżącą nie wpływa w żaden sposób na legalność przedmiotowego procesu przetwarzania danych. W szczególności Bank nie dysponował zgodą Skarżącej na powyższe (art. 6 ust. 1 lit. a RODO). Proces ten nie był niezbędny do wykonania umowy, której stroną była Skarżąca. Nie można również uznać, że proces ten był niezbędny do wypełnienia przez Bank obowiązku prawnego ciążącego na Banku (art. 6 ust. 1 lit. c RODO). Nie zachodziły ponadto przesłanki legalizujące ten proces z uwagi na niezbędność do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej jak również niezbędność do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art. 6 ust. 1 lit. d i e RODO Rację w tym sporze należy przyznać organowi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym a ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z motywem 40 RODO, aby przetwarzanie danych było zgodne z prawem, powinno się odbywać na podstawie zgody osoby, której dane dotyczą, lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej prawem: albo w niniejszym RODO, albo w innym akcie prawnym Unii lub w prawie państwa członkowskiego, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w tym musi się ono odbywać z poszanowaniem obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub z poszanowaniem umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub w celu podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy. Powyższe znalazło wyraz w art. 6 ust. 1 RODO, określającym przesłanki legalności przetwarzania danych osobowych. Zgodnie z tym przepisem, przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. Ponadto przetwarzając dane osobowe administrator danych musi stosować się do zasad wyrażonych w art. 5 RODO, który stanowi, że dane osobowe muszą być: a) przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą ("zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość"); b) zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami; dalsze przetwarzanie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych nie jest uznawane w myśl art. 89 ust. 1 za niezgodne z pierwotnymi celami ("ograniczenie celu"); c) adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"); d) prawidłowe i w razie potrzeby uaktualniane; należy podjąć wszelkie rozsądne działania, aby dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania, zostały niezwłocznie usunięte lub sprostowane ("prawidłowość"); Z zebranego w wyrokowanej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby Bank dysponował zgodą Skarżącej na przetwarzanie jej danych osobowych. Bank nie wykazał, aby proces przetwarzania danych znajdował uzasadnienie w którejkolwiek z przesłanek wynikających z art. 6 ust. 1 RODO. W szczególności nie znalazła potwierdzenia okoliczność , że R.K., jako beneficjentka, była uprawniona do uzyskania tych informacji. W toku postępowania Bank nie przedstawił dokumentu (umowy) potwierdzającego, że procedura przejęcia skrytek bankowych odbywała się niejako trójstronnie i za porozumieniem zarówno Skarżącej oraz jej córki w obecności pracownika Banku. Natomiast sama okoliczność wcześniejszego dysponowania danymi osobowymi Skarżącej przez osobę, której Bank udostępnił te dane w późniejszym czasie, nie ma wpływu na legalność przetwarzania tych danych przez Bank. Należy bowiem zauważyć, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, osoba trzecia w dniu [...] lutego 2018 r. rozwiązała umowę najmu skrytek zawartą z Bankiem. Tego samego dnia, tj. [...] lutego 2018 r., Skarżąca zawarła z Bankiem oddzielną umowę najmu tych samych skrytek. Tym samym [...] lutego 2018 r. doszło do dwóch zdarzeń niemających ze sobą związku. Natomiast podnoszona przez Bank okoliczność następnie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, że w sprawie nie naruszono tajemnicy bankowej nie ma istotnego znaczenia dla tej sprawy. Bank powoływał się na wyrok Sądu Rejonowego w [...][...]Wydział Cywilny, sygn. akt [...] z dnia [...]września 2020 r., od którego apelację oddalono wyrokiem z dnia [...] stycznia 2021 r. Sądu Okręgowego w [...], [...] Wydział Cywilny Odwoławczy, sygn. akt [...]. W tym zakresie Sąd podkreśla, że w zaskarżonej decyzji organ dokonywał oceny procesu przetwarzania danych osobowych zindywidualizowanej osoby fizycznej. W żaden sposób Prezes UODO nie oceniał czy, w okolicznościach tej sprawy, naruszona została tajemnica bankowa i czy z tego tytułu powstała jakakolwiek odpowiedzialność odszkodowawcza. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2001 r. sygn. akt II SA 401/00). Prezes UODO w zaskarżonej decyzji nie rozstrzygał więc o zasadności roszczeń cywilnoprawnych a same ustalenia poczynione w toku procesu cywilnego nie mogą mieć więc wpływu na ocenę dokonywaną z punktu widzenia przepisów z zakresu ochrony danych osobowych. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest wyspecjalizowanym w sprawach dotyczących ochrony danych osobowych i niezależnym organem, który ma status i kompetencje organu nadzorczego określone w przepisach RODO tj. art. 51 ust. 1, motyw 117, również art. 77 ust. 1. Prawo wspólnotowe wyposażyło więc Prezesa UODO w kompetencję samodzielnego, niezależnego i autonomicznego ustalania okoliczności związanych z legalnością przetwarzania danych osobowych. Zauważanie też wymaga, że moc wiążąca orzeczenia, o której mowa w art. 365 § 1 k.p.c. odnosi się tylko do jego sentencji. W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że przedmiotem prawomocności materialnej wynikającej z art. 365 § 1 k.p.c. jest wyłącznie ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły (zob. wyrok SN z dnia 8 czerwca 2005 r., V CK 702/04 oraz wyrok NSA z 16-02-2023 r. sygn. I OSK 465/20). W tym kontekście jako nieuprawnione jawią się więc zarzuty skargi co do pominięcie wiążącej treści prawomocnego wyroku sądu powszechnego rozstrzygającego spór pomiędzy R.K. a Bankiem [...] w [...]. Należy bowiem odróżnić badanie legalności przetwarzania danych osobowych (art. 6 ust. 1 RODO) co jest domeną prawa publicznego, od oceny naruszenia dóbr osobistych zakotwiczonym w naruszeniu tajemnicy bankowej, co z kolei jest domeną prawa prywatnego. Są to dwa, niezależne od siebie reżimy prawne. Skarżąca dochodziła od Banku zapłaty z tytułu oznaczonego czynu niedozwolonego w postaci naruszenia tajemnicy bankowej , oddalenie tego powództwa oznacza, że do takiego czynu niedozwolonego, w realiach przedstawionych stanie faktycznym sprawy cywilnej, nie doszło. Roszczenia cywilnoprawne dot. naruszenia dóbr osobistych oraz roszczenia (żądania) przysługujące na gruncie rozporządzenia RODO nie są tożsame i mają charakter niezależny względem siebie. W takiej sytuacji nie można mówić o tożsamości przedmiotu sprawy i idącą za tym powagą rzeczy osądzonej. Z powyższych względów podzielić należy zasadniczy pogląd organu, że Bank naruszył art. 6 ust. 1 RODO poprzez bezprawne udostępnieniu osobie nieuprawnionej danych osobowych R.K. w zakresie informacji o zawarciu przez nią w [...] lutego 2018 r. umowy najmu skrytki o nr [...] i [...], zawartych w zaświadczeniu z dnia [...] maja 2019 r. Zdaniem Sądu Prezes UODO dokonał w tym zakresie niezbędnych ustaleń faktycznych i zebrał potrzebny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy. W toku postępowania zwracał się do stron o udzielenie stosownych wyjaśnień. Organ rozpatrzył wszechstronnie i należycie zgromadzony materiał dowodowy, a ocena tego materiału na gruncie przepisów RODO nie budzi zastrzeżeń i jest prawidłowa. Odmienna ocena Banku w zakresie wykładni i zastosowania powołanych przez organ przepisów prawa nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, w tym art. 6, art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 107§ 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia faktyczne organu zostały dokonane w oparciu o całość materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Decyzja w niniejszej sprawie nie została zaś wydana z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia bowiem wymogi określone w ww. przepisie. Zawiera ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest spójne wewnętrznie i logiczne, nie zawiera przy tym luk ani sprzeczności. Reasumując, Sąd uznał, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie podjął wszystkie niezbędne i wystarczające działania, konieczne dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Prezes UODO zasadnie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 58 ust. 2 lit. b RODO służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem, w procesie przetwarzania danych i upomniał administratora za bezprawne przetwarzanie danych. Zastosowany środek naprawczy stosownie do motywu 129 RODO jest więc odpowiedni, niezbędny i proporcjonalny. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.