III OSK 2141/25

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X.Y. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 215/25 w sprawie ze skargi X.Y. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z 27 lutego 2020 r. nr B-KRK-I.763.74.2019 w przedmiocie odmowy usunięcia danych z rejestru publicznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 215/25 oddalił skargę X.Y. (dalej: "skarżący"), na decyzję Ministra Sprawiedliwości (dalej: "Minister", "organ") z 27 lutego 2020 r. nr B-KRK-1.763.74.2019 w przedmiocie odmowy usunięcia danych z rejestru publicznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Skarżący wystąpił o usunięcie jego danych osobowych z rejestru publicznego Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym (dalej: "RSPTS"). Jego zdaniem w dacie uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w [...] (tj. 30 października 2014 r.) w sprawie o sygn. akt [...], którym został skazany z art. [...] ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r., nr 88., poz. 553, dalej: "k.k.") - ustawa z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 152, dalej: "u.p.z.p.s.") nie obowiązywała. Minister decyzją z 14 stycznia 2020 r. nr B-KRK- 1.763.74.2019 odmówił usunięcia danych skarżącego z RSPTS powołując się na art. 8 oraz art. 18 u.p.z.p.s. Minister decyzją z 27 lutego 2020 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 14 stycznia 2020 r. Minister podkreślił, że przepisy u.p.z.p.s. mają zastosowanie wobec osób, które po jej wejściu w życie (1 października 2017 r.) popełniły czyn, w związku z którym zapadło prawomocne orzeczenie za przestępstwa wymienione w art. 2 u.p.z.p.s. (art. 30 zd. 1 u.p.z.p.s.). Natomiast do osób, które popełniły czyny przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy przejściowe: art. 29 i art. 30 zd. 2 ust u.p.z.p.s. Skoro dane o skazaniu skarżącego spełniają przesłanki z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.z.p.s., to dane te zostały umieszczone w RSPTS. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, podkreślając, że "Biuro nie jest ani organem sądowym, ani ustawodawczym ani Trybunałem, więc powinno wykonać postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z 13 listopada 2019 r. sygn. akt [...]. Biuro zdecydowało się natomiast na interpretację przepisów we własny sposób, do czego nie było powołane". Zdaniem skarżącego, w ww. orzeczeniu przesądzono, że w sprawie skarżącego nie ma zastosowania u.p.z.p.s. Ponadto Sąd Apelacyjny w [...] w sprawie o sygn. akt [...], wskazywał, dlaczego nie jest możliwe stosowanie w sprawie przepisów przejściowych u.p.z.p.s. Skarżący stwierdził, że Biuro nie może zmieniać prawomocnych orzeczeń ani lekceważyć faktów. Skarżący podkreślił, że w dacie uprawomocnienia się wyroku, w którym został skazany z art. [...] k.k. nie obowiązywała u.p.z.p.s. Nie jest więc właściwe stosowanie u.p.z.p.s. do jego danych osobowych. Powołując się na art. 30 zd. 1 u.p.z.p.s. i na postanowienia Sądu Okręgowego w [...] w sprawach [...] i [...] oraz Sądu Apelacyjnego w [...] w sprawie [...] wskazywał, że ww. dane nie powinny być zamieszczone w RSPTS. Jego zdaniem, Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego dokonuje własnej interpretacji przepisów prawa zamiast wykonać prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w [...] w sprawie [...]. Podniósł, że zarówno w skardze do Sądu jak i we wcześniejszych pismach dokonuje właściwej wykładni art. 30 ustawy. Minister w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 675/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 5699/21 uchylił w całości powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w związku ze stwierdzeniem podstawy nieważności postępowania, polegającej na pozbawieniu strony możności obrony jej praw, Zdaniem NSA, ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji jest konieczne w celu usunięcia wady postępowania, która spowodowała jego nieważność. NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji powinien przeprowadzić rozprawę, w której udział będą mogły wziąć wszystkie strony postępowania. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z 8 lipca 2014 r. (prawomocnym od 30 października 2014r.) sygn. akt [...] został skazany za popełnienie 17 listopada 2013r. przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w art. 197 § 3 pkt 2 k.k., czyli w sprawie nie zachodził wyjątek przewidziany w art. 2 u.p.z.p.s. Sąd podkreślił, że rejestr publiczny stanowi bazę danych w nim publikowanych i w ten sposób dochodzi do przetwarzania danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze, których administratorem, na podstawie art. 5 ust. 2 u.p.z.p.s. jest Minister. Ustawodawca przewidział przypadki, w których dane zgromadzone w RSPTS będą mogły zostać usunięte. Kwestię tę reguluje szczegółowo art. 18 u.p.z.p.s. Ustawodawca przewidział zatem szczegółowo w art. 18 u.p.z.p.s. przypadki, w których dane zgromadzone w rejestrze będą mogły zostać usunięte w odniesieniu do poszczególnych grup osób znajdujących się w rejestrze oraz warunki, na podstawie których nastąpi usunięcie ich danych. Chodzi zatem o przypadki związane z szeroko rozumianym wykonaniem orzeczonej kary lub środka w wyniku zatarcia skazania (również w drodze ułaskawienia lub amnestii), przywrócenia terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze, a także śmierci osoby, której dane dotyczą. W ocenie Sądu I instancji, przypadek skarżącego do nich nie należy i w związku z tym prawidłowe było powołanie się przez Ministra na ten właśnie przepis – art. 18 u.p.z.p.s. w związku z art. 8 u.p.z.p.s. w zakresie odmowy uwzględnienia żądania skarżącego. Sąd podkreślił, że w art. 8 u.p.z.p.s. ustawodawca przewidział bezwzględny zakaz usuwania danych z RSPTS, wskazując, że dane o osobie, o której mowa w art. 6, zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że zawarte w u.p.z.p.s. przepisy intertemporalne świadczą o tym, że jego dane nigdy nie powinny były trafić do RSPTS, bowiem zarówno czyn jak i skazanie nastąpiło przed uchwaleniem i wejściem w życie ustawy, Sąd I instancji stwierdził, że skarżący, dokonując wykładni przepisów u.p.z.p.s., pominął podstawowy katalog osób trafiających do Rejestru przewidziany w art. 2 u.p.z.p.s., odwołując się do całej przestępczość na tle seksualnym tj. wszystkie przestępstwa przeciwko wolności seksualnej wymienione w rozdziale XXV k.k., z wyłączeniem czynów enumeratywnie wyliczonych w treści tego przepisu. Przepis ten jest przepisem ogólnym, a art. 29 ust. 1 u.p.z.p.s. przepisem szczególnym. W art. 29 ust. 1 u.p.z.p.s. ograniczono podmiotowo podstawowy katalog osób "trafiających" do Rejestru na ogólnych zasadach i przyświeca jej szczególny cel (z założenia ustawodawcy istnieje potrzeba umieszczenia w rejestrze danych osób prawomocnie skazanych za ściśle określone, kwalifikowane czyny popełnione i ocenione przed wejściem w życie ustawy). Zasadą jest również to, że do Rejestru (obu jego postaci - z dostępem ograniczonym i publicznym) trafiają, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p.s., jedynie dane osób prawomocnie skazanych. Sąd wskazał, że analiza pierwotnego projektu ustawy (zob. druk nr 189 Sejmu RP VIII Kadencji) wskazuje, że podstawowy zakres podmiotowy ustawy określony w art. 2 nie uległ w toku prac legislacyjnych istotnym zmianom, jednakże zasadniczą różnicą został objęty przepis międzyczasowy (obecny art. 29 ust. 1), który w pierwotnym projekcie oznaczony był jako art. 27 ust. 1 i miał następujące brzmienie: "W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, w Rejestrze zamieszcza się dane o skazanych za przestępstwa określone w art. 2 oraz odpowiadające im przestępstwa, jeżeli orzeczenie o odpowiedzialności za popełnienie czynu zabronionego nastąpiło na podstawie przepisów ustaw karnych obowiązujących w chwili popełnienia czynu, jeżeli dane o skazanych za te przestępstwa znajdują się w Krajowym Rejestrze Karnym". W trzecim czytaniu ostateczna wersja tej regulacji (zgodnie z ówczesną numeracją art. 27 ust. 1) została przyjęta w sposób odmienny, bo istotnie ograniczony względem pierwotnego założenia ustawodawcy (por. http://orka.sejm.gov.pl/opinie8.nsf/nazwa/189_u3/$file/189_u3.pdf) i odpowiadający wersji obecnie obowiązującej. Ustawa przekazana Senatowi RP nie posiadała jednak przepisu przejściowego (kończyła się art. 28 wskazującym jedynie jej datę wejścia w życie). Taka regulacja prawna nadal powodowała zatem to, że w Rejestrze, pomimo brzmienia ówczesnego art. 27 ust. 1, zamieszczane byłyby także dane o wszystkich innych prawomocnych skazaniach, warunkowych umorzeniach, itd. sprawców wymienionych w art. 2 w zw. z art. 6 ustawy. Brzmienie tych przepisów nakazywało bowiem, niezależnie od treści przyjętego art. 27 ust. 1 ustawy, umieszczać w rejestrze dane osób prawomocnie skazanych za określone przestępstwa, bez rozróżniania kiedy nastąpił zarówno sam czyn jak i skazanie za jego popełnienie. W Rejestrze, wobec braku przepisów określających datę początkową od jakiej należałoby umieszczać informacje o skazaniach, zostałyby zatem umieszczone dane wszystkich osób objętych zakresem art. 2 ustawy. Owa nieścisłość została poprawiona w toku prac w Senacie RP, który zaproponował dodanie art. 27a (w ostatecznej wersji ustawy oznaczonego jako art. 30), zgodnie z którym "W sprawach o czyn, o którym mowa w art. 2, jeżeli czyn ten został popełniony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się przepisów niniejszej ustawy. Jeżeli prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zapadło po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a w przyjętej kwalifikacji prawnej powołano przepis wskazany w art. 27 ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 27. Termin, o którym mowa w art. 27 ust. 2 i 4, biegnie w takich wypadkach od dnia uprawomocnienia się orzeczenia" (druk nr 472 http://orka.sejm.gov.pl/Druki8ka.nsf/0/F812DF690C28CC3EC1257FAA002CC735/%24File/472.pdf). W wyniku tej poprawki z publikacji w Rejestrze wyłączono wszystkie uprzednie prawomocne skazania za przestępstwa określone w art. 2 u.p.z.p.s. zapadłe przed jej wejściem w życie, za wyjątkiem przestępstw enumeratywnie wyliczonych w art. 27 ust. 1 (ostatecznie art. 29 ust. 1) oraz sytuacji przejściowych polegających na braku prawomocnego skazania w dniu wejścia w życie ustawy za czyn popełniony przed tą datą. W konsekwencji art. 30 zd. 1 ustanawia jako zasadę wyłączenie z Rejestru danych o osobach, które popełniły czyny zabronione określone w art. 2 przed wejściem ustawy z życie. Modyfikację powyższej zasady ustanawia art. 29 ust. 1, który nakazuje umieszczenie w Rejestrze danych sprawców stypizowanych w nim przestępstw, które są zarówno wymienione w art. 2 u.p.z.p.s., ale również i takich które w nim się w ogóle nie znajdują (por. np. art. 168 § 1 i 2 k.k. z 1969r. czy art. 204 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. Kodeks karny). Drugą modyfikację zwiera art. 30 zd. 2 u.p.z.p.s., określający zasady postępowania względem czynów popełnionych przed wejściem ustawy w życie, które nie zostały jednak przed tą datą prawomocnie osądzone. Zdaniem Sądu I instancji, nie ma więc racji skarżący, twierdząc, że brak jest podstaw prawnych do tego, aby jego dane zostały umieszczone w rejestrze i że nie było podstawy do ich przetwarzania, a zatem Minister powinien je usunąć w drodze decyzji. Sąd podniósł, że art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz.Urz.UE L 119 z 4.05.2016, s. 1, Dz.Urz.UE L 127 z 23.05.2018, s. 2 i Dz.Urz.UE L 74 z 4.03.2021, s. 35, dalej: "RODO") wskazuje, że osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności: - osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania; - dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem. W ocenie Sądu I instancji żadna z powyższych okoliczności w sprawie nie zachodzi, bowiem dane skarżącego są przetwarzane na podstawie u.p.z.p.s., której byt prawny nie został zakwestionowany w przewidzianym do tego trybie. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 §1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 dalej: "k.p.a."), które miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie pomimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy wskazywał, iż Minister nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony niniejszego postępowania, jak również nie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie - w szczególności w zakresie orzeczeń sądowych wydanych w sprawie skarżącego, w których sądy wskazywały, że przepisy u.p.z.p.s. nie będą miały zastosowania do czynów skarżącego, za które został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z 8 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt: [...]; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przez Sąd I Instancji oceny ustalonego przez organ stanu faktycznego pod kątem zgodności z prawem, a także zbyt ogólne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I Instancji do części sformułowanych w skardze zarzutów, w tym zwłaszcza naruszenia przepisów Konstytucji i artykułu 7 ust. 1 i 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1, art. 47 i art. 51 ust. 2 i 4 i art. 8 ust. 2 Konstytucji oraz art. 7 ust. 1 i 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 29 ust. 2 u.p.z.p.s. poprzez błędną interpretację i niewłaściwe w sprawie zastosowanie (niezastosowanie), a wyrażające się w nieprawidłowym uznaniu, iż w stosunku do skarżącego mogły być zastosowane normy wynikające z artykułu 29 u.p.z.p.s., pomimo iż zdaniem skarżącego art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 29 ust. 2 jest sprzeczny z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1, art. 47 i art. 51 ust. 2 i 4 Konstytucji oraz art. 7 i 8 Konwencji o Ochronie praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a w konsekwencji skarżący nie powinien być wpisany do RSPTS a tym samym powinien być z niego wykreślony; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z artykułem 30 u.p.z.p.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (tj. niezastosowanie) w sprawie niniejszej, a w konsekwencji błędne uznanie, iż w stosunku do skarżącego stosuje się u.p.z.p.s.; 3. artykułu 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z artykułem 17 ust. 1 punkt c i d RODO poprzez błędną interpretację i niewłaściwe w sprawie zastosowanie, wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I Instancji, iż dane skarżącego są przetwarzane zgodnie z prawem i pomimo wniesienia sprzeciwu co do ich przetwarzania przez organ, brak było podstaw do ich usunięcia. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania; przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Ministra z 27 lutego 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra z 14 stycznia 2020 r. i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ewentualnie, związany wolą skarżącego, pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Ministra z 27 lutego 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra z 14 stycznia 2020 r. oraz nakazanie Ministrowi usunięcie danych skarżącego z RSPTS i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. postępowania Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, który oddalił skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z 27 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy usunięcia danych skarżącego z rejestru publicznego RSPTS. Sąd I instancji wskazał i wyjaśnił podstawy prawne mające zastosowanie w związku z wydaniem przez Ministra zaskarżonych decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, to wolą ustawodawcy było ujawnienie w RSPTS (także tym dostępnym powszechnie) danych osób wskazanych w art. 29 ust. 1 u.p.z.p.s. Z kolei organy administracji nie są uprawnione do rozstrzygania w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustaw oraz innych aktów normatywnych. Minister miał więc prawo i obowiązek (stosownie do art. 7 Konstytucji oraz art. 6 k.p.a.) zastosować obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie. Sąd uznał wiec, że w tym kontekście zarzuty dotyczące naruszenia norm konstytucyjnych i wskazanych regulacji prawa międzynarodowego nie mogły być uznane za zasadne. Z kolei skarżący kasacyjnie wskazał, że w niniejszej sprawie Minister nie wyjaśnił stanu faktycznego a Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi w szczególności wskazujących na niezgodność z Konstytucją, Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz rozporządzenia RODO przepisów prawa, będących podstawą prawna do wydania decyzji Ministra. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). 3. W ocenie NSA, nie jest zasadny zarzut wskazujący na naruszenie przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Przypomnieć trzeba, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Naruszenie przepisów prawa procesowego w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. obliguje Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy naruszenie takie mogło mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA, Sąd I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd wskazał, między innymi na to że: - kontroli Sądu podlegały decyzje Ministra, w który "odmówiono" wykreślenia danych osobowych skarżącego z RSPTS a nie decyzja o "umieszczeniu" danych skarżącego w RSPTS; są to dwie różne sprawy; tym samym argumentacja skargi sprowadzająca się do wskazania nieprawidłowości, które spowodowały wpisanie tychże danych do rejestru mogłaby być brana pod uwagę, o ile w przepisach u.p.z.p.s., na które powoływał się Minister przewidziano by możliwość usunięcia danych z tego względu; w tej sprawie ustawodawca jednak takiej możliwość nie przewidział; - skarżący skorzystał z możliwości, jaką dawało mu praw do wnioskowania o usunięcie danych osobowych z RSPTS przez orzekający wcześniej w jego sprawie sąd karny (bez powodzenia); powoływane przez skarżącego postanowienie z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt [...] i [...] (w którym nie uwzględniono wniosku skarżącego o wyłączenie z RSPTS danych dotyczących skarżącego wiążących się ze skazaniem wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z 8 lipca 2014 r. w sprawie [...] (k. 9-10 akt administracyjnych), zostało uchylone postanowieniem Sądu Apelacyjnego z 10 września 2019 r. sygn. akt [...]; tym samym postanowienie Sądu Okręgowego w [...]. z 12 czerwca 2019 r. nie stało się prawomocne; ponadto Sąd I instancji stwierdził, że Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z 13 listopada 2019 r. sygn. akt [...] [...] bez rozpoznania pozostawił zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wyłączenie zamieszczenia danych skarżącego w RSPTS, jak i wniosek o wyłączenie zamieszczenia danych skarżącego w RSPTS (k. 5-6 akt administracyjnych); - u.p.z.p.s. przewiduje dwa tryby postępowania w odniesieniu do danych osobowych zgromadzonych w RSPTS: prawnokarny i administracyjny; pierwszy, dotyczy stworzonej możliwości ubiegania się sprawcy przestępstwa określonego co do zasady w art. 2 u.p.z.p.s. o nie umieszczanie jego danych w Rejestrze (są to np. art. 9 ust. 1-4, ale również art. 29 ust 2-11 i art. 30 zd. 2 u.p.z.p.s.); drugi (tryb administracyjny) dotyczy kontroli prawidłowości przetwarzania danych w Rejestrze; Sąd prawidłowo wskazał, że oba tryby nie mogą ze sobą ani konkurować ani wzajemnie się wyłączać bądź ograniczać, choć niewątpliwie rozstrzygnięcie w ramach ścieżki "prawnokarnej" (o wyłączeniu danych z Rejestru pomimo spełnienia przesłanek formalnych do ich umieszczenia) ma znaczenie dla rozstrzygnięcia administracyjnego. Zatem zarzut skarżącego wskazujący na to, że Sąd nie rozważył okoliczności związanych z wyrokami sądów powszechnych w jego sprawie jest niezasadny. Podobnie również nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.: "(...) poprzez zaniechanie przez Sąd I Instancji oceny ustalonego przez organ stanu faktycznego pod kątem zgodności z prawem, a także zbyt ogólne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I Instancji do części sformułowanych w skardze zarzutów, w tym zwłaszcza naruszenia przepisów Konstytucji i artykułu 7 ust. 1 i 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności". Jak wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo w sytuacji, gdy uzasadnienie nie zawiera któregokolwiek z ww. elementów jego uzasadnienia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 3 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1090/23). Zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Sąd I instancji ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy wskazując między innymi na to, że: -X.Y. wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z 8 lipca 2014 r. (prawomocnym 30 października 2014 r.) w sprawie o sygn. akt [...] został skazany za popełnienie 17 listopada 2013 r. przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w art. [...]k.k.; - przedmiotowa u.p.z.p.s. weszła w życie z dniem 1 października 2017 r. (por. art. 31 u.p.z.p.s.); - dane o tym skazaniu spełniają przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.z.p.s. (skarżący był bowiem skazany za przestępstwo z art. [...] k.k. – [...]); - skoro prawomocne orzeczenie zapadło przed dniem wejścia w życie ustawy a w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu powołano art. [...] k.k. – to 1 października 2017 r. dane osobowe skazanego zostały zamieszczone w Rejestrze z dostępem ograniczonym, zaś 1 stycznia 2018 r. - w Rejestrze publicznym; - dane zgromadzone w RSPTS nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 8 u.p.z.p.s); z kolei szczegółowe przesłanki usunięcia danych zostały wskazane w art. 18 u.p.z.p.s. i w niniejszej sprawie nie znalazły zastosowania. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest prawidłowe i odnosi się do istotnych kwestii faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. 4. Drugą grupę zarzutów stanowiły zarzuty o charakterze materialnym. Ze względu na sposób ich sformułowania można się do nich odnieść w sposób łączny. Istota bowiem zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe uznanie, że w stosunku do skarżącego mogły być zastosowane normy wynikające z art. 29 u.p.z.p.s., pomimo iż zdaniem skarżącego art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 29 ust. 2 jest sprzeczny z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1, art. 47 i art. 51 ust. 2 i 4 Konstytucji oraz art. 7 i 8 Konwencji o Ochronie praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a w konsekwencji skarżący nie powinien być wpisany do RSPTS. Czyli tym samym powinien być z niego wykreślony. Dodatkowo, zdaniem skarżącego kasacyjnie, naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 u.p.z.p.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (tj. niezastosowanie) w sprawie a w konsekwencji błędne uznanie, iż w stosunku do skarżącego stosuje się u.p.z.p.s. Wskazano, że naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 punkt c i d RODO poprzez błędną interpretację i niewłaściwe w sprawie zastosowanie, wyrażające się w nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I Instancji, iż dane skarżącego są przetwarzane zgodnie z prawem i pomimo wniesienia sprzeciwu co do ich przetwarzania przez organ, brak było podstaw do ich usunięcia. Tak sformułowane zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku z kilku podstawowych powodów. Po pierwsze – co do zasady, przepisy ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (u.p.z.p.s.) mają zastosowanie wobec osób, które po jej wejściu w życie (a więc po 1 października 2017 r.) popełniły czyn, w związku z którym zapadło prawomocne orzeczenie za przestępstwa wymienione w art. 2 u.p.z.p.s. (art. 30 zdanie pierwsze u.p.z.p.s., który stanowi: "W sprawach o czyn, o którym mowa w art. 2, jeżeli czyn ten został popełniony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się przepisów niniejszej ustawy"). Natomiast do osób, które popełniły czyny przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 29 u.p.z.p.s. i art. 30 zdanie drugie u.p.z.p.s. zawierające przepisy przejściowe. W myśl art. 29 u.p.z.p.s., "(...) w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego zostało zobligowane do zamieszczenia: 1) w Rejestrze z dostępem ograniczonym danych o osobach prawomocnie skazanych za popełnienie przestępstw, przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa oraz wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające w sprawach o przestępstwa, jeśli w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu, które zapadło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, powołano: a) art. 197 § 3 pkt 2 lub § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (dalej: Kodeks karny), b) art. 197 § 1 Kodeksu karnego i pokrzywdzonym był małoletni, c) art. 168 § 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny (dalej: dawny Kodeks karny) i pokrzywdzonym był małoletni, d) art. 168 § 2 dawnego Kodeksu karnego, jeśli sprawca działał ze szczególnym okrucieństwem, e) art. 204 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. - Kodeks kamy i pokrzywdzonym był małoletni, 2) w Rejestrze publicznym - danych o osobach, o których mowa w lit. a i d.". Po drugie – X.Y. wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z 8 lipca 2014 r. (prawomocnym 30 października 2014 r.) w sprawie o sygn. akt [...] został skazany za popełnienie 17 listopada 2013 r. przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w art. [...] Kodeksu karnego. Ponieważ dane o tym skazaniu spełniają przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.z.p.s. - prawomocne orzeczenie zapadło przed dniem wejścia w życie ustawy, w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu powołano art. [...] Kodeksu karnego – to 1 października 2017 r. dane osobowe skazanego zostały zamieszczone w Rejestrze z dostępem ograniczonym, zaś 1 stycznia 2018 r. w Rejestrze publicznym. Po trzecie - w postanowieniu z 2 kwietnia 2019 r. (sygn. akt V KK 9/19) Sąd Najwyższy stwierdził, że u.p.z.p.s. z punktu widzenia konieczności umieszczania danych w RSPTS rozróżnia 4 kategorie sprawców: 1. którzy popełnili przestępstwo wymienione w art. 2 przed wejściem w życie ustawy, 2. którzy popełnili przestępstwo wymienione w art. 2 po wejściu w życie ustawy, 3. którzy popełnili przestępstwo wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1 przed wejściem w życie ustawy, ale wyrok skazujący uprawomocnił się co do nich po wejściu życie ustawy, 4. których skazano prawomocnie (prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne oraz, wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające) za przestępstwa wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1 przed wejściem w życie ustawy. Tylko, co do pierwszej z tych kategorii ustawodawca nie przewidział obowiązku umieszczania ich danych w RSPTS. Z tego punktu widzenia trzy pozostałe kategorie różnią się jedynie terminami do wykonania tej czynności a nie kwestią zasadności (tj. podstawy prawnej) umieszczania takich danych w rejestrach. Po czwarte – zasadnie przyjął Sąd I instancji, że nie można zaaprobować stanowiska skarżącego, że zamieszczenie jego danych nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa polskiego (w tym Konstytucji) i prawa międzynarodowego. Wszelkie czynności wykonywane w związku z prowadzeniem Rejestru ze swej istoty mają charakter techniczno-organizacyjny. Zatem jeżeli określone dane spełniają szczegółowe warunki opisane przepisami prawa do ich zamieszczenia w RSPTS, to Biuro ma obowiązek je zamieścić. W tym zakresie Biuro nie podejmuje rozstrzygnięć merytorycznych lecz wykonuje przewidziane przepisami prawa czynności techniczne związane z prowadzeniem Rejestru stosując regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie. Obowiązek organów administracji publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa wynika z art. 7 Konstytucji. Przepis ten został powtórzony w art. 6 k.p.a., który przewiduje zasadę ogólną - działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, która określana jest w orzecznictwie i piśmiennictwie jako zasada praworządności lub zasada legalności. Praworządność oznacza zatem zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego. Działanie organu administracji zostanie zatem zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania. Po piąte - zamieszczenie danych, jak również usunięcie danych z RSPTS może nastąpić tylko w przypadkach określonych w u.p.z.p.s. Zgodnie z art. 18 u.p.z.p.s. dane o osobie ujętej w Rejestrze usuwa się z tego Rejestru, jeżeli z mocy prawa skazanie uległo zatarciu, a ponadto po otrzymaniu zawiadomienia o: 1) zarządzeniu zatarcia skazania przez sąd, na podstawie art. 107 § 2 Kodeksu karnego; 2) zatarciu skazania w drodze ułaskawienia lub na podstawie amnestii; 3) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania; 4) stwierdzeniu nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze. Ponadto dane o osobie ujętej w RSPTS usuwa się po otrzymaniu zawiadomienia o: 1) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie zamieszczenia danych o tej osobie w Rejestrze z dostępem ograniczonym lub Rejestrze publicznym; 2) uchyleniu orzeczenia w przedmiocie zamieszczenia danych o tej osobie w Rejestrze z dostępem ograniczonym lub Rejestrze publicznym. Zatem dopóki nie zostanie spełniony jeden z wyżej wymienionych warunków, Biuro nie jest uprawnione do usunięcia danych osobowych z RSPTS. Prawidłowo zatem przyjął Minister i za nim Sąd I instancji, że w sprawie danych X.Y. nie ziściła się żadna z wyżej wymienionych przesłanek usunięcia danych skarżącego z RSPTS. Zatem Sąd I instancji prawidłowo również wskazał, że Minister mógł w niniejszej sprawie wydać decyzji o wykreśleniu danych skarżącego z RSPTS. Mógł to zrobić tylko wtedy, o ile umożliwiałby to przepis konkretny prawa. Tymczasem ustawodawca w art. 8 u.p.z.p.s. ustanowił zakaz usuwania danych z RSTPS, wskazując, że dane o osobie, o której mowa w art. 6, zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej. Po szóste – Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku odniósł się również do analizy projektu ustawy (prac legislacyjnych), szczególnie w zakresie przepisów intertemporalnych oraz orzecznictwa sądowego (np. wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 449/20), gdzie wskazuje się, że: "(...) wolą ustawodawcy było ujawnienie w Rejestrze (także tym dostępnym powszechnie) danych osób wskazanych w art. 29 ust. 1 ustawy, zaś Senat zasady tej nie zmodyfikował i nie ograniczył w sposób, w jaki stwierdza to Skarżący". Sąd I instancji wskazał również, że znane są mu opracowania krytyczne z punktu widzenia konstytucyjności przyjętych regulacji dotyczących w istocie dalszej odpowiedzialności prawnokarnej sprawców przestępstw seksualnych. Skarżący kasacyjnie również wskazał na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 20 listopada 2024 r. (sygn. akt P 1/20), gdzie Trybunał umorzył postępowanie po rozpoznaniu pytania prawnego Wojskowego Sądu Garnizonowego we Wrocławiu dotyczącego konstytucyjności właśnie art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.s. w zakresie w jakim przewiduje obligatoryjne zamieszczenie w RSPTS danych o osobie prawomocnie skazanej za popełnienie przestępstw, w wypadku gdy w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu, które zapadło przed dniem wejścia w życie u.p.z.p.s. Skarżący kasacyjnie wskaz również na kilka rozstrzygnięć judykatury, w których przyjęto, że u.p.z.p.s. : "(...) w zakresie, w jakim nakazuje umieszczać w rejestrze publicznym dane o osobach, które popełniły przed wejściem życie tego aktu prawnego określone w nim przestępstwa, nie spełnia wymogu zgodności z zasadami lex retro non agit oraz nullum crimen (nulla poena) sine lege anteriori, określonymi w art. 1 § 1 k.k.". Z drugiej strony można wskazać na stanowisko Prokuratora Generalnego zajęte w sprawie umorzonej przez Trybunał Konstytucyjny o sygn. akt P 1/20. Zdaniem Prokuratora Generalnego, decyzja ustawodawcy w tym zakresie była świadoma i była uzasadniona wyjątkowym stopniem niebezpieczeństwa, jakie tacy skazani stanowią dla współobywateli, co wynikało wprost z uzasadnienia projektu ustawy. Umieszczenie danych najniebezpieczniejszych sprawców przestępstw seksualnych w Rejestrach nie miałoby być "karą" w rozumieniu EKPC, MPPOiP oraz Konstytucji. Celem umieszczenia danych skazanego w Rejestrze publicznym nie jest ponowne karanie sprawcy, lecz wyłącznie prewencja - zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom przez umożliwienie im zachowania szczególnej ostrożności w sytuacji ujawnienia zamieszkiwania najbrutalniejszych sprawców przestępstw seksualnych w tej samej miejscowości. Taki też cel regulacji został jednoznacznie wyrażony w uzasadnieniu projektu ustawy. Po siódme - ostatnim zarzutem skarżącego kasacyjnie jest naruszenie przez organ rozporządzenia RODO. W niniejszej sprawie niewątpliwie nie zachodzi sytuacja określona w art. 17 ust. 1 lit c oraz lit. d rozporządzenia RODO. Zgodnie z tymi regulacjami osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności: osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania; dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem. Żadna z powyższych okoliczności w tej sprawie nie zachodzi, bowiem dane skarżącego są przetwarzane na podstawie ustawy, której byt prawny nie został zakwestionowany w przewidzianym do tego trybie, przy czym rozporządzenie RODO nie zakazuje takiego właśnie przetwarzania danych osobowych. Dodatkowo zgodnie z art. 6 ust. 1 lit e rozporządzenia RODO przetwarzanie danych jest zgodne z prawem gdy jest ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Tym samym prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że organowi nie można przypisać bezprawności. 5. W ocenie NSA, wszelkie zarzuty skargi kasacyjnej w swojej istocie wskazujące na to, że przepis intertemporalny (tj. art. 30 u.p.z.p.s.) należy wykładać w ten sposób, że do czynów X.Y. za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z 8 lipca 2014 r. nie będą miały zastosowanie przepisy u.p.z.p.s., gdyż prawomocny wyrok w tej sprawie został wydanym na prawie 3 lata przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy – są niezasadne. Przyjęta w skardze kasacyjnej koncepcja, wskazująca na to, że przepisy przedmiotowej ustawy w zakresie jej stosowania do osób, które zostały prawomocnie skazane przed wejściem w życie tej ustawy są ewidentnie sprzeczne z Konstytucją oraz przepisami prawa międzynarodowego, a w konsekwencji nie mogą być stosowane, jest niewłaściwa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji powinien uznać wskazany przepis za niezgodny z Konstytucją oraz przepisami prawa międzynarodowego i zastosować wprost art. 8 ust. 2 Konstytucji. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że wyrażona w art. 8 ust. 2 Konstytucji zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji nie w każdym przypadku oznacza uprawnienie sądu administracyjnego do kontroli przepisów ustawy, gdyż do tego powołany jest co do zasady Trybunał Konstytucyjny. Sąd administracyjny nie powinien orzekać o odmowie zastosowania przepisu ustawy, choćby nawet był przekonany o jego niekonstytucyjności. Przepis nie wyeliminowany z obrotu prawnego orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, podlega bowiem stosowaniu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1546/12). W niniejszej sprawie kwestia konstytucyjności wskazanej regulacji nie została definitywnie przesądzona, bowiem Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 20 listopada 2024 r. o sygn. akt P 1/20 umorzył postępowanie ze względu na to, że Sąd pytający nie wykazał bezpośredniego i konkretnego naruszenia wzorców kontroli. Trybunał uznał, że: " (...) brak wskazania przez sąd pytający, na czym ma polegać niekonstytucyjny brak regulacji, uniemożliwia stwierdzenie, w jakim zakresie odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w związku z którą pytanie to zostało postawione". Powoływanie się w skardze kasacyjnej na zdanie odrębne (votum separatum) jednego z sędziów TK nie zmienia optyki tej sprawy. Zdanie odrębne w kontekście sądowym to wypowiedź sędziego odmienna od stanowiska większości sędziów określonego składu orzekającego. Nie zmienia to jednak kierunku i charakteru rozstrzygnięcia przyjętego przez większość składu orzekającego danego Sądu lub w tym przypadku Trybunału. Zatem nie ulega wątpliwości, że wskazane w skardze kasacyjnej przepisy przedmiotowej ustawy są przepisami obowiązującymi i korzystają z domniemania konstytucyjności. Domniemanie konstytucyjności można sformułować w następujący sposób: jeśli potencjalnie możliwe jest uzyskanie kilku wyników wykładni danej normy prawnej, to domniemywamy, że ustawodawca miał na myśli wysłowienie tej interpretacji, która najpełniej spełnia założenie zgodności z Konstytucją (por. K. Ptak, Domniemanie konstytucyjności ustaw, PPP 2024/10/7-17). Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a przewidziane w art. 178 ust. 1 Konstytucji związanie sędziego ustawą obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca (por. wyroki Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV CSK 485/08 i z 17 marca 2016 r., sygn. akt V CSK 377/15). Z uzasadnienia założeń ustawy przytoczonych przez Sąd I instancji wynika również, że wskazany przez skarżącego kasacyjnie problem stanowi w istocie "zaniechanie ustawodawcze" – czyli swoisty celowy brak określonej regulacji. Przez "zaniechanie ustawodawcze" Trybunał Konstytucyjny rozumie pozostawienie określonej problematyki całkowicie poza uregulowaniem prawnym, z czym wiąże się konieczność umorzenia postępowania, ponieważ "polski model właściwości Trybunału Konstytucyjnego nie przewiduje orzekania o zaniechaniach ustawodawcy" (por. np. wyrok TK z 22 lipca 2008 r., sygn. akt K 24/07, OTK nr 6A/2008, poz. 110 oraz postanowienie TK z 14 lipca 2009 r., sygn. akt SK 2/08, OTK nr 7A/2009, poz. 117). Czyli ten "brak regulacji" nie jest traktowany jako "pominięcie legislacyjne" czyli sytuację, gdy ustawodawca unormował jakąś dziedzinę stosunków społecznych, ale dokonał tego w sposób niepełny, regulując ją tylko fragmentarycznie – wbrew standardowi konstytucyjnemu. W tej sytuacji bowiem w kompetencji Trybunału Konstytucyjnego byłaby ocena konstytucyjności również pod tym względem, czy w jego przepisach nie brakuje unormowań, bez których, w związku z naturą objętej aktem regulacji, może on budzić wątpliwości konstytucyjne (por. wyrok TK z 22 lipca 2008 r., sygn. akt K 24/07). W literaturze (por. B. Nita-Światłowska, Zakres czasowy ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym, PS 2019/1/32-42) wskazuje się na trudności interpretacyjne samej ustawy, szczególnie w zakresie przepisów intertemporalnych. Podnosi się, że w kontekście rozdziału 7 ustawy – "Przepisy przejściowe i końcowe", znajdują się dwie jednostki redakcyjne, które nie są ze sobą spójne. Pomimo tych trudności, zdaniem Autorki, oceniając art. 30 zdanie drugie u.p.z.p.s., jak również – pro futuro – dopuszczalność ustanowienia takiego uregulowania, które przewidywałoby objęcie rejestrem sprawców przestępstw, którzy dopuścili się czynu przed dniem wejścia w życie ustawy, a zarazem zostali prawomocnie osądzeni przed dniem jej wejścia w życie - nie można natomiast tracić z pola widzenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2016 r. (sygn. akt K 6/14), dotyczącego ustawy o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (tzw. ustawa o bestiach – ustawa z 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych; Dz.U. z 2014 r. poz. 24 ze zm.). W wyroku tym Trybunał nie stwierdził niezgodności kwestionowanych w tamtej sprawie przepisów ani z zasadą nullum crimen sine lege gwarantowaną przez art. 42 Konstytucji, ani z zakazem retroakcji wywodzonym z art. 2 Konstytucji, ani też z innymi przepisami wskazanymi jako wzorce kontroli konstytucyjnej w tamtej sprawie. Nie można zatem przyjąć tak jak skarżący sugeruje w skardze kasacyjnej, że uregulowanie to (oczywiście niekorzystne dla skazanego) nie może działać z mocą wsteczną, tj. do czynów popełnionych w czasie, kiedy ustawa jeszcze nie obowiązywała, bez uwzględnienia nakazów wynikających z Konstytucji i prawa międzynarodowego. Dopiero ewentualna zmiana prawa w tym zakresie lub pozbawienie przez Trybunał Konstytucyjny danej normy prawnej domniemania jej konstytucyjności powoduje wyeliminowanie tej normy prawnej. 6. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro skarga kasacyjna okazała się niezasadna, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił (pkt 1 sentencji wyroku). Z kolei mając na względzie sytuację życiową strony skarżącej kasacyjnie, której przyznano prawo pomocy, można uznać, że w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, pomimo wniesienia przez Ministra w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Z tego względu na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed NSA należy wyjaśnić, że o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu rozstrzyga zawsze wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu uregulowanym w art. 250 (i następnych) p.p.s.a. Zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd w postępowaniu kasacyjnym wniosek ten nie podlegał rozpoznaniu.