II SA/Wa 1780/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej Prezes UODO) decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie skargi Pani W. A. (skarżąca) wskazującej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Pracowników [...] z siedzibą w W. przy ul. [...] (dalej Związek). Ustalono, że skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. (data wpływu [...] grudnia 2018 r.) wniosła skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Związek polegające na bezprawnym pozyskaniu, przechowywaniu i wykorzystaniu jej danych osobowych w zakresie imienia, nazwiska, adresu zamieszkania, zajmowanych stanowisk służbowych, dat zatrudnienia, posiadanego wykształcenia oraz warunków zatrudnienia. W w/w piśmie wskazała, że była pracownikiem [...] w K. Jej zdaniem [...] stycznia 2017 r. jej były pracodawca przekazał bezpodstawnie Organizacji Związkowej w wersji papierowej oraz "siecią poczty elektronicznej [...] nr. wych. [...]" plik dokumentów zawierających jej dane osobowe tj. imię, nazwisko, adres zamieszkania, zajmowane stanowiska służbowe, daty zatrudnienia, posiadane wykształcenie i dane dotyczące warunków zatrudnienia w [...]. W związku z powyższym wniosła o przeprowadzenie postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości przetwarzania jej danych osobowych przez Związek; przesłanie dowodu zwrotu do kancelarii jednostki dokumentów zawierających jej dane osobowe; wystąpienie do [...] w K. o wydruk wykazu osób, które przetwarzały/udostępniły dane osobowe skarżącej; ustalenia winnych nieudzielenia odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie przetwarzania jej danych osobowych; nałożenia kary pieniężnej na Związek oraz usunięcia ze swoich zbiorów wszelkich dokumentów zawierających dane osobowe skarżącej. Podniosła, że zwróciła się do Związku z prośbą o udzielenie informacji w jaki sposób organizacja pozyskała jej dane osobowe, kto i na jakiej podstawie sporządzał kserokopie, wydruki udostępnionych dokumentów oraz czy dokumenty te zostały udostępnione innym podmiotom. [...] kwietnia 2018 r. Związek udzielił odpowiedzi skarżącej na ww. pismo, i poinformował, że dokumentacja została zwrócona do kancelarii i nie przechowuje on żadnej dokumentacji dotyczącej skarżącej, nie sporządzał kserokopii, nie jest w jej posiadaniu, ani nie została ona udostępniona innym podmiotom. Związek wyjaśnił, że nigdy nie wszedł w posiadanie danych osobowych skarżącej, wobec czego nie przetwarzał jej danych osobowych. Ponadto nie ma również wiedzy w jakim celu i jakie dane osobowe były i czy były przekazane w wersji papierowej i za pomocą sieci poczty elektronicznej [...] przez [...] w K. do Organizacji Związkowej, ponieważ organizacja ta obecnie nie działa już w strukturach Związku. Związek nie udostępniał też danych osobowych skarżącej, ponieważ nie był w ich posiadaniu. Związek nie posiada również wiedzy czy i jakie działania w tym zakresie podejmowała Organizacja Związkowa, ponieważ organizacja ta nie działa już w strukturach Związku (dowód: pismo Związku z [...] maja 2019 r. wraz z załącznikami). Prezes UODO decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., umorzył w całości postępowanie w sprawie skargi skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Pracowników [...] z siedzibą w W. przy ul. [...]. Wskazał, że przedmiotem postępowania było bezprawne pozyskanie, przechowywanie i wykorzystanie danych osobowych skarżącej w zakresie jej imienia, nazwiska, adresu zamieszkania, zajmowanych stanowisk służbowych, dat zatrudnienia, posiadanego wykształcenia oraz warunków zatrudnienia przez Organizację Związkową. Organ stwierdził, że w czasie, gdy miało miejsce zdarzenie opisane w skardze w zakresie udostępnienia przez byłego pracodawcę Organizacji Związkowej danych osobowych skarżącej, tj. [...] stycznia 2017 r., obowiązywały przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.), zwanej dalej również "ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r.". Przepisy te określały zasady przetwarzania danych osobowych do 24 maja 2018 r., natomiast od 25 maja 2018 r., obowiązują przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 2016/679", oraz ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), dalej jako "ustawa z dnia 10 maja 2018 r.". Opisane w treści skargi zdarzenie w zakresie samego udostępnienia przez byłego pracodawcę Organizacji Związkowej danych osobowych skarżącej nie może być rozpatrywane w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia 2016/679. Proces przetwarzania danych osobowych (udostępnienie danych) rozpoczął się i zakończył przed 25 maja 2018 r. Artykuł 99 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 wprost wskazuje, że niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 25 maja 2018 r. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższe orzeczenie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając: 1. rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a i dokonanie umorzenia, w sytuacji gdy nie zaszły żadne przesłanki warunkujące możliwość dokonania tego umorzenia, tj. istnieją wszelkie elementy materialnego stosunku prawnego, istnieje przedmiot faktyczny do rozpatrzenia sprawy i podstawa prawna do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji w zakresie żądania skarżącej, 2. naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 i 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 5 ust. 1 lit. a) i ust. 2, art. 57 ust. 1 lit. a), f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), zwanego dalej rozporządzeniem RODO oraz art. 23 i art. 27 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 22 sierpnia 1997 r. i brak dokonania rozstrzygnięcia wydaną decyzją zgodności przetwarzania danych osobowych skarżącej z prawem, 3. naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a i ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia RODO poprzez brak ustalenia przez organ prawidłowego stanu faktycznego i stwierdzenia czy dane osobowe skarżącej są nadal przetwarzane i gdzie się znajdują, 4. naruszenie art. 57 lit. a), f) w związku z art. 58 ust. 1 lit. e) rozporządzenia RODO i nie wykonanie przez organ obowiązku uzyskania od organizacji związkowej wszelkich informacji niezbędnych organowi do wydania decyzji administracyjnej, 5. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., art. 35 § 1 i 3 k.p.a., art. 36 par. 1 i 2 k.p.a. w wyniku przewlekłości postępowania administracyjnego oraz braku jego zakończenia wydaniem decyzji ostatecznej zgodnej z przedmiotem prowadzonego postępowania oraz podejmowanie działań budzących podważenie zaufania do organu w sytuacji najpierw wielomiesięcznej bezczynności w czasie której uległa rozwiązaniu filia organizacji związkowej przy [...], nie podjęcia działań zmierzających do ustalenia prawdziwego stanu faktycznego, który jest organowi znany i dążenie jedynie do umorzenia postępowania, 6. naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i pomimo przewlekłości postępowania administracyjnego nie podjęcie wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia faktów i sposobu przetwarzania danych osobowych skarżącej oraz zaniechanie obowiązku podjęcia działań zmierzających do przywrócenia stanu pierwotnego i nakazania usunięcia danych osobowych z systemu poczty elektronicznej [...] [...], 7. naruszenie art. 77 §1 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia RODO poprzez nie wywiązanie się z obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i nie przesłuchaniu żadnego świadka; 8. niezastosowanie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych poprzez nie uwzględnienie żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy, 9. niezastosowanie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych poprzez dokonanie umorzenia postępowania na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, szczątkowych nie zweryfikowanych wyjaśnień skarżonego podmiotu, sprzecznych z faktami wskazanymi w dokumentach załączonych do skargi i ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ w postępowaniu dotyczącymi [...], który bez podstawy prawnej udostępnił dane osobowe skarżącej skarżonemu podmiotowi w pliku [...] dokumentów w wersji papierowej i elektronicznej w dniu [...] stycznia 2017 r. w sieci elektronicznej [...] [...], 10. niezastosowanie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, poprzez brak rozstrzygnięcia w treści decyzji o nakazie przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych: 1) błędne i nie polegające na prawdzie ustalenie, iż organizacja związkowa NSZZ PW nigdy nie weszła w posiadanie danych osobowych skarżącej i nie przetwarzała danych osobowych skarżącej, w sytuacji stwierdzenia przez organ w odrębnym postępowaniu [...] względem [...] przekazania wbrew prawu szerokiego katalogu danych osobowych skarżącej skarżonej organizacji związkowej (decyzja administracyjne z dnia [...] września 2019 r.), 2) ustalenie, iż organizacja związkowa pozyskała dane osobowe skarżącej jedynie w dokumentacji papierowej, którą rzekomo zwróciła do kancelarii i jej nie przechowuje, w sytuacji gdy organ nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych potwierdzających powyższe twierdzenia, w tym nie przeprowadził wniosku dowodowego zawartego w pkt 3 w treści skargi z dnia [...] grudnia 2018 r., a ponadto organ w postępowaniu administracyjnym względem [...], o którym mowa w pkt 1 ustalił, iż dane osobowe skarżącej zostały udostępnione w formie papierowej i elektronicznej [...] [...] co najmniej: A. P., H. U., M. M., H. Ł., 3) ustalenie, iż w strukturach związku nie działa aktualnie zakładowa organizacja związkowa przy [...], natomiast nie wyjaśnienie czy członkowie organizacji związkowej, którzy nadal mają dostęp co najmniej do [...] dokumentów zamieszczonych w sieci elektronicznej [...] [...] jako pracownicy [...]: A. P., H. U., M. M., H. Ł. są nadal członkami tej organizacji i czy osoby te drukowały dokumenty z sieci elektronicznej (nie przeprowadzenie wniosku dowodowego zawartego w pkt 4 skargi z dnia [...] grudnia 2018 r. - historia dokonanych wydruków), 4) błędne ustalenie, iż organ nie ma możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. dokonując oceny merytorycznej przetwarzania danych na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu zdarzeń, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., co jest sprzeczne z zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia prawdy materialnej, a ponadto dane osobowe skarżącej zostały co prawda pozyskane przez skarżoną organizację związkową w czasie obowiązywania ustawy z 29 sierpnia 1997, jednakże zakres czasowy przetwarzania danych osobowych dotyczy również okresu po 10 maja 2018 r., ale tego nie ustalił organ gdyż nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, które jednoznacznie wyjaśniłyby stan faktyczny sprawy, 5) ustalenie, iż zakończyła działalność filia organizacji znajdująca się przy [...], co rzekomo uniemożliwia prowadzenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie ustalił czy członkowie organizacji związkowej: A. P., H. U., M. M., H. Ł. są nadal członkami organizacji związkowej i gdzie znajdują się udostępnione im dokumenty papierowe i elektroniczne zawierające dane osobowe skarżącej, 6) błędne ustalenie bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 kpa i jego umorzenia w sytuacji gdy organizacja związkowa działa nadal, a dane osobowe skarżącej zostały jej udostępnione bez podstawy prawnej, a zatem w sytuacji, gdy istnieją wszelkie elementy materialnego stosunku prawnego, istnieje przedmiot faktyczny do rozpatrzenia sprawy i podstawa prawna do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji. W ocenie skarżącej postępowanie administracyjne może być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w sytuacji gdyby z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, a zatem brakło by któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można było wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, a wynik postępowania nie mógłby mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz być jedynie jego formalnym zakończeniem. W niniejszej sprawie powyższe sytuacje nie występują, gdyż istnieje przedmiot faktyczny do rozpatrzenia sprawy, jak również istnieje podstawa prawna do wydania decyzji w zakresie żądania skarżącej, a zatem zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a w sprawie zdaniem skarżącej jest całkowicie chybione i nie może się ostać. W niniejszej sprawie nie może być również mowy o bezprzedmiotowości następczej, gdyż organ nie przeprowadził czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy co do istoty i wszelkich okoliczności pozyskiwania danych osobowych skarżącej, posiadając pełną wiedzę uzyskaną w odrębnym postępowaniu względem podmiotu, który działając z naruszeniem prawa dane osobowe skarżącej udostępnił organizacji związkowej, do której nigdy nie należała skarżąca, a zatem w myśl art. 107 k.p.a organ winien dokonać rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie decyzją administracyjną opartą na dowodach, których organ w tym zakresie nie zgromadził bazując jedynie na szczątkowych i nie zweryfikowanych wyjaśnieniach organizacji związkowej. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia w całości postępowanie w sprawie skargi Pani W. A. (skarżącej) na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Związek. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., o umorzeniu postępowania wszczętego na skutek skargi skarżącej w sprawie bezprawnego pozyskania, przechowywania i wykorzystania danych osobowych skarżącej w zakresie jej imienia, nazwiska, adresu zamieszkania, zajmowanych stanowisk służbowych, dat zatrudnienia, posiadanego wykształcenia oraz warunków zatrudnienia przez Organizację Związkową. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy. Faktem niezaprzeczalnym w sprawie jest okoliczność, że skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. (data wpływu [...] grudnia 2018 r.) wniosła skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Związek. Inną okolicznością jąka nie może być zaprzeczona jest fakt, że skarżąca wskazała, iż była pracownikiem [...] w K. Jej zdaniem [...] stycznia 2017 r. jej były pracodawca przekazał bezpodstawnie Organizacji Związkowej w wersji papierowej oraz "siecią poczty elektronicznej [...] nr. wych.[...]" plik dokumentów zawierających jej dane osobowe, tj. imię, nazwisko, adres zamieszkania, zajmowane stanowiska służbowe, daty zatrudnienia, posiadane wykształcenie i dane dotyczące warunków zatrudnienia w [...]. Podnosi, że ten stan związany z przekazaniem dokumentów podmiotom nieuprawnionym trwa nadal więc jej zdaniem organ jest właściwy do zastosowania przepisów obowiązujących w tej chwili. Należy zauważyć, że w celu zweryfikowania zarzutów skarżącej względem skarżonego podmiotu, Prezes UODO, korzystając z instrumentów prawnych określonych w art. 14 ustawy z 1997 r., zwrócił się do ww. podmiotu o złożenie pisemnych wyjaśnień oraz potwierdzających je dowodów w sprawie przedstawionej w ww. skardze. Wydanie decyzji przez organ było poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych oraz zebraniem niezbędnego i wystarczającego materiału dowodowego, co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji. Ustalono, iż podmiot, który pierwotnie został objęty skargą, tj. Organizacja Związkowa oświadczyła, że nie jest w posiadaniu żadnej dokumentacji skarżącej, nie przechowuje jej, ani nie udostępniała jej innym podmiotom. Co więcej na zebraniu ogólnym członków organizacji związkowej [...] kwietnia 2019 r. została podjęta uchwała nr [...] Zarządu Zakładowego NSZZ [...] zakończeniu działalności Organizacji Związkowej przy [...]. Związek w swoich wyjaśnieniach także zaprzecza, aby wszedł w posiadanie danych osobowych skarżącej. Nie posiada także wiedzy na temat podejmowanych przez Organizację Związkową działań w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącej, gdyż organizacja ta nie działa już w strukturach Związku. W ocenie Sądu argumenty skarżącej dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego są niezasadne. Sąd wskazuje, że organ prawidłowo ustalił, że kwestionowane w skardze zdarzenie (udostępnienie danych) miało miejsce i zakończyło się w czasie, gdy obowiązywały przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., a postępowanie administracyjne przed organem zostało zainicjowane w czasie, gdy zaczęły obowiązywać przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. Wobec tego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie jest możliwe przez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm. dalej ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.). W świetle art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej ustawa z dnia 10 maja 2018 r.) postępowania, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy z dnia 10 maja 2018 r., są prowadzone przez Prezesa UODO, na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Tym samym zasadne jest twierdzenie, że Prezes UODO nie ma możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., gdyż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. Zasadne jest twierdzenie organu, że proces przetwarzania danych osobowych (udostępnienie danych) rozpoczął się i zakończył przed 25 maja 2018 r. Artykuł 99 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 ze zm.), zwanego dalej "RODO", wprost wskazuje, że niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 25 maja 2018 r. Opisane w treści skargi zdarzenie w zakresie samego udostępnienia przez byłego pracodawcę Organizacji Związkowej danych osobowych skarżącej nie może być rozpatrywane w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia 2016/679. Wobec tego należy podzielić stanowisko, że Prezes UODO nie ma możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., gdyż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. Organ nie może również dokonać oceny zgodności kwestionowanych w skardze działań administratora z rozporządzeniem 2016/679, ponieważ zdarzenie (udostępnienie danych) ma charakter zakończony i nie było kontynuowane po 25 maja 2018 r. Ponadto zasadnie organ twierdzi, że brak jest obecnie przepisów kompetencyjnych uprawniających organ do prowadzenia postępowania w przedmiocie oceny zgodności działania administratora z przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Zdaniem Sądu zachodziła konieczność wydania przez organ decyzji formalnej - umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej "Kpa". Zgodnie z ww. przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Brzmienie powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ prowadzący to postępowanie obligatoryjnie je umarza. Jednocześnie w literaturze przedmiotu wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 Kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 7 wydanie Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r" str. 485). Takie stanowisko prezentowane przez także orzecznictwo. Ustalenie przez organ istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa zobowiązuje go, jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, do umorzenia postępowania, nie ma bowiem wówczas podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Bezprzedmiotowość postępowania może bowiem wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku z 27 lutego 2008 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 762/2007, w którym to ww. sąd stwierdził, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co powoduje, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie co do istoty. Tak więc, ustalenie przez organ publiczny istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa zobowiązuje go, jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, do umorzenia postępowania, albowiem brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zaś dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w sposób oczywisty stwierdzić należy brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy bowiem postępowanie zainicjowane przez skarżącą jest bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącej, iż organ mógł dokonać merytorycznej oceny przetwarzania danych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych nie ma podstaw prawnych. Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 75 art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 Kpa stanowczo należy podkreślić są nieuzasadnione. W toku tego postępowania skarżąca powoływała się na ustalenia w sprawie toczącej się przed organem o sygn. [...]. Organ wyjaśnił, że sprawa ta dotyczyła innego zakresu przedmiotowego oraz podmiotowego i nie ma związku z niniejszym postępowaniem. Nadto podniósł, że w postępowaniu o sygn. [...] skarga została złożona w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.) dlatego też przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, organ uznał za właściwe zastosowanie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r i na jej podstawie dokonał oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącej. Zasadnie organ wskazał, że zarzut skarżącej odnoszący się do naruszenia przez organ art. 35 § 1 i 3 Kpa, art. 36 § 1 i 2 Kpa, tj. nieuzasadnionej przewlekłości postępowania nie jest zasadny. Organ przywołał okoliczność, że w trakcie trwającego postępowania skarżąca dwukrotnie zmieniała swoje stanowisko odnośnie woli prowadzenia postępowania w jej sprawie. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła o odstąpienie od rozpatrzenia jej skargi z [...] grudnia 2018 r. z uwagi na to że Zakładowa Organizacja Związkowa NSZZ Pracowników [...] przy [...] zakończyła swoją działalność i uległa rozwiązaniu. Skarżącą pismem z [...] czerwca 2020 r. cofnęła swój wniosek o odstąpienie od rozpatrzenia jej skargi i żądała dalszego prowadzenia postępowania. Sąd stwierdza, że od momentu kiedy skarżąca ponownie wyraziła chęć prowadzenia postępowania, tj. od [...] czerwca 2020 r. organ w ciągu 2 tygodni zakończył postępowanie wydając decyzję [...] lipca 2020 r, w związku z czym zarzut przewlekłości jest niezasadny. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie organu, że brak było podstaw do wydania decyzji administracyjnej, mocą której Prezes UODO nakazałby skarżonemu podmiotowi przywrócenie stanu zgodnego z prawem, o co wnioskowała skarżąca. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.