II SA/Wa 1714/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej oddala skargę

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, a podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje poprzedzającą nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie obniżenia K. D. nagrody rocznej za rok 2015. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że decyzja poprzedzająca została wydana na podstawie art. 85 ust. 1e pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1106 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, nagrodę roczną obniża się nie więcej niż o 50% jej wysokości określonej w art. 80 ust. 1a (tj. 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym) w przypadku wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem lub surowszej kary dyscyplinarnej. Wobec funkcjonariusza toczyło się postępowanie dyscyplinarne, które zakończyło się wydaniem przez Szefa SKW w dniu [...] marca 2016 r. orzeczenia nr [...] na mocy którego został on ukarany karą dyscyplinarną pozbawienia stopnia oficerskiego. W ocenie organu funkcjonariusz nie złożył w terminie ustawowym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, więc zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW orzeczenie stało się prawomocne. W chwili wydania niniejszej decyzji, Szef SKW wydal postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dyscyplinarnej z powodu wniesienia go po terminie. Na to postanowienie została złożona skarga do sądu administracyjnego. Nie zaszły więc żadne zmiany w stanie prawnym lub faktycznym sprawy, które uzasadniałoby zmianę albo uchylenie zaskarżonej decyzji. K. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa SKW z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił organowi, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj: – art. 138 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW, poprzez niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym uznanie, iż upłynął termin do wniesienia odwołania, – art. 139 pkt 1 powyżej określonej ustawy w zw. z art. 132 § 3 k.p.k., poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, że orzeczenia można doręczać również drogą faksową, – art. 85 ust 1e pkt 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW przez jego przedwczesne zastosowanie, – art. 6 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 139 pkt 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW w zw. z art. 128 § 1 k.p.k w zw. z art. 131 § 1 k.p.k., przez brak zastosowania tego przepisu i uznanie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony zgodnie z terminem do tego przeznaczonym został wniesiony bez jego zachowania, – art. 6 k.p.a. w zw. z art. 33 i art. 34 w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 8 powyżej określonej ustawy, poprzez błędną interpretację zapisów ustawy, – art. 108 § 1 k.p.a., poprzez brak przesłanki prawnej oraz uzasadnienia formalnego do zastosowania wymienionego przepisu. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Szef SKW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie skargi skarżącego na postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dyscyplinarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Na wstępie wyjaśnić czym jest "załatwienia sprawy". należy w pierwszej kolejności wyeksponować niebudzącą jakichkolwiek wątpliwości ani w doktrynie ani w orzecznictwie cechę zewnętrzności decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest indywidualnym aktem administracyjnym zewnętrznym wydawanym w konkretnej sprawie i skierowanym do indywidualnie oznaczonego adresata. Już z samej istoty decyzji jako aktu zewnętrznego wynika zatem to, że organ administracji prowadząc postępowanie w indywidualnej sprawie administracyjnej powinien zmierzać do jego zakończenia poprzez uzewnętrznienie rozstrzygnięcia w sprawie, tj. skierowania go do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej. Z tego punktu widzenia o załatwieniu sprawy przez organ można zatem mówić dopiero wtedy, gdy w ramach obowiązującego prawa i na jego podstawie podjął on wszelkie działania zmierzające do uzewnętrznienia decyzji administracyjnej. Uzewnętrznienie decyzji jest więc czymś więcej niż samo jej wydanie. Innymi słowy, samo wydanie decyzji nie wyczerpuje powinności jej uzewnętrznienia. Dla zrealizowania tej powinności konieczne jest podjęcie przez organ dodatkowej aktywności. Należy zatem przyjąć, że w poczet działań zmierzających do uzewnętrznienia decyzji należy zaliczyć wydanie decyzji oraz jej skierowanie do doręczenia stronom postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga właśnie nie tyle skutek doręczenia, co rozpoczęcie tego procesu. O ile bowiem skierowanie decyzji do doręczenia jest bezpośrednio zdeterminowane wolą organu uzewnętrznienia decyzji administracyjnej, o tyle kwestia samego procesu doręczania w oparciu o normy postępowania administracyjnego ma charakter techniczny, przy czym sposób realizacji obowiązku doręczenia przez podmiot doręczający może często pozostawać poza zakresem kontroli organu. W pojęciu "załatwienia sprawy" w drodze decyzji mieści się zatem wydanie decyzji i aktywność skierowana na jej doręczenie, natomiast poza zakresem tego pojęcia pozostanie już sam fakt doręczenia decyzji i jego prawidłowość (por. wyrok NSA, sygn. akt I OSK 386/17). Przedmiotem kontroli była decyzja nr [...] Szefa SKW z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję nr [...] tego organu z dnia [...] lipca 2016 r. o obniżeniu skarżącemu nagrody rocznej za rok 2015 r. o 50% jej wysokości. Zgodnie z art. 85 ust. 1e pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1106 z późn. zm.), nagrodę roczną obniża się, nie więcej niż o 50% jej wysokości określonej w ust. 1a, w przypadku wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem lub surowszej kary dyscyplinarnej. Ustawodawca użył w tym przepisie określenia "obniża się", co oznacza, że w przypadku zaistnienia przesłanki w nim określonej organ zobowiązany wydać decyzję. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana gdy w obrocie prawnym funkcjonowało ostateczne orzeczenie dyscyplinarne, które na etapie wydania zaskarżonej decyzji organ oceniał jako prawidłowe. Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a., ale z uwagi na to, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaskarżoną decyzję należało utrzymać w obrocie prawnym. Oczywiście to orzeczenie nie zamyka prawa skarżącego do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi nie mogły one zostać uwzględnione, gdyż nie dotyczyły bezpośrednio zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.