II SA/Wa 1270/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K.K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, dalej jako: "CKL", po rozpatrzeniu odwołania K.K., dalej jako: "skarżący", od orzeczenia nr [...][...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...], dalej jako: "RKL", wydanej na podstawie art 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398), w dniu [...] kwietnia 2020 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy powyżej określone orzeczenie. [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...]w orzeczeniu podała, że u K.K. rozpoznano zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne - § 90 pkt 1 rubr. 4 kat. N (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straż Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa – Dz. U. z 2018 r. poz. 2035). CKL w uzasadnieniu orzeczenia, że po zapoznaniu się z całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej orzekany został skierowany na poszerzone badanie psychologiczne, które został przeprowadzone na podstawie testów oraz rozmowy. W podsumowaniu badania konsultująca psycholog rozpoznała "mieszane zaburzenia osobowości, obniżające zdolności adaptacyjne". Z uwagi na fakt, iż oba badania psychologiczne wskazały zaistnienie zaburzeń osobowości obniżających zdolności adaptacyjne CKL uznała skarżącego za niezdolnego do służby w Straży Marszałkowskiej z przyczyn psychologicznych i w związku z tym utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. K.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., w której zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem następujących przepisów: 1. art. 145 § 1, 2 i 4 k.p.a. oraz § 90 pkt 1 rubr. 4 kat. N przedmiotowego rozporządzenia, poprzez jego błędną interpretację w odniesieniu do stanu zdrowia kandydata do służby w Straży Marszałkowskiej i ustalenie przez CKL, że zaburzenia obniżające zdolności adaptacyjne pokrywają się z terminem mieszane zaburzenia osobowości; 2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art. 107 § 4 i 6, art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4, art. 145b § k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego; 3. art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 w zw. z art. 75 w zw. z art. 75 w zw. z art. 76 § 1 i art. 78 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę orzeczenia organu pierwszej instancji; 4. art. 39 ust. 1 i 5 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu w zw. z art. 107 § 4 i 6 k.p.a., polegające na braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia; 5. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dna 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzorów orzeczeń komisji lekarskich oraz wzorów rejestru orzeczeń (Dz. U. z 2014 r. poz. 1893, poprzez niezastosowanie przez CKL wzoru nr 1 orzeczenia komisji lekarskich. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia (pkt 2 skargi) ewentualnie o jego uchylenie. CKL w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), powołano do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę, na mocy art. 151 p.p.s.a. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone orzeczenie CKL, jak również utrzymane nim w mocy ww. orzeczenie RKL wydano zgodnie z obowiązującym przepisami prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 przedmiotowej ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1)kategoria Z–"zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2)kategoria N –"niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Stosownie do art. 32 ust. 1 przedmiotowej ustawy rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy). W myśl art. 38 ust. 1 przedmiotowej ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 przedmiotowej ustawy orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy Z ostatniego z wymienionych przepisów wynika, że rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej; Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawarto w załączniku do przedmiotowego rozporządzenia, które wydano na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2. Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 przedmiotowej ustawy orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Zaznaczyć należy, że kontrola przez Sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami przedmiotowej ustaw oraz rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie orzekały - zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji - właściwe miejscowo i rzeczowo komisje lekarskie, stosownie do art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy RKL, stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy orzekała w składzie trzech lekarzy, którzy podpisali orzeczenie z [...] stycznia 2020 r. RKL dokonała ponadto oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, których był znany temu organowi w chwili orzekania. W tym miejscu należy podkreślić, że CKL dysponowała dodatkowymi dokumentami uzyskanym w wyniku przeprowadzenia poszerzonego badania psychologicznego. które przedłożył Skarżący, jak również przeprowadziła własne badania. mając dostęp do tych samych dokumentów, jak również tych, które załączył Skarżący w toku postępowania odwoławczego. I z tego właśnie powodu CKL, wydając zaskarżone orzeczenie z (...) lipca 2019 r. zdecydowała się na uchylenie ww. orzeczenia RKL, co należało zaaprobować z punktu widzenia zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, które Skarżący w skardze uznaje niesłusznie za naruszone. Zgodnie art. 47 ust. 1 ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo2)uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską CKL w wyniku postępowania odwoławczego, w trakcie którego zlecono poszerzone badanie psychologiczne, które potwierdziło rozpoznanie u skarżącego zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne. Powyższe skutkowało utrzymaniem w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Stwierdzić należy, że zarówno RKL, jak i CKL zakwalifikowały Skarżącego z uwagi na rozpoznane schorzenie do kategorii N, jako kandydata do służby w Straży Marszałkowskiej. Dział XV – Stan psychiczny (załącznika) zawiera szczegółowe objaśnienia i zalecane czynności. Dokonując oceny zdrowia pod kątem chorób opisanych w niniejszym dziale, komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz psychiatra mogą zdecydować o konieczności wykonania badań dodatkowych, w tym psychologicznych. Zgodnie na § 90 załącznika, zaburzenie osobowości posiadają dwie cechy charakterystyczne: 1) wczesny początek (zwykle przed końcem drugiej dekady życia; 2) całościowość – wpływają praktycznie na wszystkie aspekty życia (zawodowego, osobistego, społecznego). Osobowość niedojrzała u osoby poniżej 25 roku jest stanem fizjologicznym, nie stanowi zaburzenia osobowości. CKL zdecydował o przeprowadzeniu badania dodatkowego przez psychologa. Badanie to potwierdziło rozpoznane przez RKL zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne. Rozpoznanie to kwalifikowane jest jak kat. N – niezdolny jako kandydat do służby. Zdaniem Sądu, ocena przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego jest prawidłowa i mieści się w dyspozycji art. 80 k.p.a. w związku z art. 4 przedmiotowej ustawy. Warto wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL wynika, że w procesie decyzyjnym wzięto pod rozwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. zdolności do służby w Policji. Dodatkowo CKL wyjaśniła, że rozpoznanie zaburzeń adaptacyjnych u skarżącego zostało potwierdzone zarówno w trakcie jego badań i konsultacji podczas postępowania orzeczniczego pierwszej i drugiej instancji. Reakcja adaptacyjna przedłużona (kod (...)), zgodnie z § 87p. 2 wykazu zawartego w rozporządzeniu stanowi tylko i wyłącznie kategorię "C" - niezdolny do służby. Schorzenie to uniemożliwia więc Skarżącemu pełnienie służby. Tym samym zarzuty podniesione w skardze z zakresu naruszenia przepisów k.p.a., a w szczególności art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. nie mogły być uznane przez Sąd za zasadne. CKL na podstawie wszystkich znajdujących się w aktach dokumentów dotyczących schorzeń występujących u Skarżącego, w ramach postępowania orzeczniczego, rozpoznała u Skarżącego jedno tzw. schorzenie podstawowe mając przy tym na względzie własne badania lekarskie, jak również te przeprowadzone przez RKL. CKL wyjaśniła prawidłowo, stosownie do art. 39 ust. 5 pkt 1 i art. 33 ust. 1 ustawy, że ocena kwalifikacji schorzenia może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji, nie zaś przez lekarzy specjalistów spoza grona lekarzy określonej komisji. Lekarz konsultujący poza procesem orzeczniczym nie ma obowiązku przestrzegania procedury orzeczniczej, która została przewidziana w ustawie oraz w poszczególnych rozporządzeniach. Sąd stwierdza również, że ustawodawca w art. 4 przedmiotowej ustawy. postanowił, że w zakresie w niej nieuregulowanym stosuje się przepisy k.p.a. Natomiast w jej art. 39 ust. 1 określił, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 przedmiotowej ustawy. Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Skoro więc w art. 32 ustawy wskazano, że to RKL przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym Policji, oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby, zaś z art. 33 u.k.l. wynika, że RKL dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia, to prawidłowe było wyjaśnienie Skarżącemu, na podstawie dodatkowych badań przeprowadzonych przez CKL, że orzeczenie organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Zdaniem Sądu również uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego orzeczenia CKL jest zgodne z obowiązującymi przepisami, zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśniało podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. CKL szczegółowo i prawidłowo uzasadniła swoje stanowisko, w sposób, który umożliwiał Skarżącemu zapoznanie się z motywami, którymi kierowała się CKL, odnosząc się do stanu zdrowia Skarżącego, jak również do zdolności Skarżącego do służby w Straży Marszałkowskiej oraz do poszczególnych kategorii w związku ze stwierdzonym u skarżącego schorzeniem. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia obrazuje szczegółowy tok rozumowania CKL, które doprowadziło do wydania zaskarżonego orzeczenia. Z zaskarżonego orzeczenia wynikają przesłanki faktyczne, jakimi kierowała się CKL, podejmując ww. rozstrzygnięcie, jak również przepisy rozporządzenia, które zdaniem CKL wskazywały na poszczególne kategorie zdolności do służby w Straży Marszałkowskiej. Podkreślić należy, że ocena kwalifikacji schorzenia, które występuje u skarżącego mogła być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji (art. 1 pkt 1 ppkt 2 u.k.l.), co w sprawie miało miejsce, a Sąd nie dokonuje oceny własnej stanu zdrowia Skarżącego. Sąd administracyjny, o czym mowa powyżej, nie został bowiem powołany do rozważania kwestii medycznych. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania rozpoznania dokonanego przez komisję lekarską oraz do kwestionowania stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Sąd kontroluje bowiem przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. w tym, które wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zostały w sprawie naruszone. Tym samym należało uznać, że choć CKL nie zdołało przekonać Skarżącego co do prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia, zaskarżone orzeczenie wypełnia przesłanki wynikające z art. 39 ust. 5 pkt 1 przedmiotowej ustawy i z art. 11 k.p.a. w związku z art. 4 tej ustawy. Zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący poznał bowiem argumenty, które zdaniem CKL przemawiały za wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób zatem uznać, że doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a., a w szczególności art. 77 § 1, art. 76 § 1, art. 84 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego powołano się na konkretne przepisy prawa, które wskazywały na rozpoznanie schorzenia, które kwalifikowane jest jak kat. N. Tym samym należało uznać, że CKL wydając zaskarżone orzeczenie wypełniła przesłanki wynikające zarówno z art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż wzięła pod uwagę całość zgromadzonej dokumentacji medycznej, a postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. przepisami. powołanymi w podstawie prawnej ww. orzeczenia przepisami. Prawidłowo ustalono stan faktyczny, a wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia są spójne i logiczne. W postępowaniu odwoławczym przeanalizowano materiał dowodowy zgromadzony przed RKL, jak również ten, który powstał w postępowaniu odwoławczym. Sąd, reasumując stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. CKL, wydając zaskarżone orzeczenie działała zgodnie z prawem, powołując właściwe przepisy i wyjaśniając przesłanki, którymi kierowała się wydając zaskarżone orzeczenie. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.