II SA/Wa 1671/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz M.G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu punktu 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2025 r., złożonego przez M.G., zawierającego żądanie udostępnienia pisma z 10 kwietnia 2017 r., o znaku [...] do Centralnego Biura Antykorupcyjnego od Dyrektora Biura [...] w MKiDN wraz ze wszystkimi załącznikami, na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako: u.d.i.p., oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako: k.p.a., odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej (pkt 3 wniosku). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca [...] maja 2025 r. za pomocą platformy ePUAP złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Po analizie wniosku, [...] maja 2025 r. za pomocą platformy ePUAP wnioskujący otrzymał informację o tym, że zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin udzielenia odpowiedzi zostaje przedłużony do dnia 27 czerwca br., ze względu na konieczność przeprowadzenia dodatkowych analiz prawnych. 27 czerwca 2025 r. wnioskujący w odniesieniu do pisma z dnia 10 kwietnia 2017 r. skierowanego do Centralnego Biura Antykorupcyjnego, został poinformowany, że dokument ten wraz z załącznikami stanowi informację przetworzoną. Wnioskujący został poinformowany o przesłankach ustawowych udostępnienia informacji przetworzonej oraz poproszony o uzupełnienie wniosku i wskazanie przesłanki potwierdzającej "szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego" udostępnienia informacji przetworzonej sporządzonej przez organ, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma. Organ wskazał, że w wyznaczonym czasie wnioskujący nie zastosował się do przekazanego wezwania. Organ wskazał, że wniosek M.G. z [...] maja 2025 r. w zakresie wskazanym w punkcie trzecim dotyczy danych, które wymagają analizy i odpowiedniej anonimizacji. Udostępnienie tych dokumentów wraz z załącznikami wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy i znacznego przekształcenia danych źródłowych (informacji prostych), które nie są zgromadzone w sposób umożliwiający ich bezpośrednie zestawienie ani wyodrębnienie. W ocenie organu w celu realizacji wniosku należałoby dokonać analizy, selekcji oraz kompilacji danych zebranych w trakcie czynności kontrolnych prowadzonych wobec Biblioteki Narodowej i zabezpieczyć dane wrażliwe. Przygotowanie kompleksowej odpowiedzi wiąże się z dużym nakładem pracy zespołowej, co skutkuje koniecznością zaangażowania do tych działań znacznej liczby pracowników, rodzącą ryzyko utrudnienia pracy komórki organizacyjnej. Organ ocenił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest w istocie wnioskiem o udostępnienie informacji przetworzonej. Organ, powołując się na wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt l OSK 951/08, wskazał, że prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań (kontrolnych, badawczych itp.), mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej, której udzielenia domaga się wnioskujący. Organ podniósł, że ma tu miejsce sytuacja, o jakiej mowa w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2010 r, sygn. akt II SA/Wa 488/10, stwierdzającym, że jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku żądaną informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, tj. takiej, która co do zasady wymaga dokonania analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskaniu określonych środków osobowych i finansowych. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że nawet wniosek o udostępnienie informacji publicznej prostej, ze względu na skalę działań, jakich podjęcia wymaga jego realizacja, może być uznany za wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej. Będzie tak w sytuacji, gdy liczba czynności, jakie musiałby wykonać podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, osiągnie poziom mogący zdezorganizować pracę tego podmiotu. Tak może być, w sytuacji gdy realizacja wniosku wymaga zebrania, zanonimizowania i sporządzenia wielu kserokopii dokumentów obejmujących informację prostą, do tego stopnia, że działania te zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Organ dodał, że przetworzenie Informacji wymaga dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Organ podniósł, że zgodnie z 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wskazał, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 1737/2011) wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Zdaniem organu ograniczenie to stanowi konsekwencję zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, która ma za zadanie chronić podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich struktury i zasad pracy, w przypadku obowiązku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom dla ich celów prywatnych. Organ stwierdził, że w zaistniałej sytuacji faktycznej uznać należało, że wnioskowana przez stronę informacja w punkcie nr 3 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. spełnia przesłanki informacji przetworzonej i jako taka może być udostępniona jedynie przy spełnieniu warunku szczególnie ważnego interesu publicznego. Wnioskujący nie wykazał takiego interesu. M.G. pismem z dnia 6 września 2026 r. wniesionym za pośrednictwem platformy ePUAP złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 61 Konstytucji RP oraz u.d.i.p., art. 107 § 1 punkt 8 k.p.a. ze względu na to, że nie wskazano kto faktycznie podjął decyzję (brak podpisów osób, które brały udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji (są one wymienione na s. 5 zaskarżonej decyzji); osoba, która podpisała decyzję, nie brała udziału w ww. postępowaniu (tak wynika z treści uzasadnienia decyzji). Zarzucił, że uzasadnienie jest niedostateczne ze względu na brak wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2024 r. o sygn. akt III OSK 1409/22). Wniósł o zbadanie, czy osoby, które brały udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji miały dostateczne uprawnienia i upoważnienia, aby wziąć w nim udział. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że niezrozumiałe jest dla niego dlaczego MKiDN potrzebowało przeprowadzić "dodatkowe analizy prawne", jak również dlaczego MKiDN uznało dostarczenie ww. dokumentu za udzielenie informacji przetworzonej. MKiDN tego nie uzasadniło. MKiDN nie podało choćby ile stron ma omawiany dokument. Skarżący decyzję odmowną uznał za bezzasadną. Skarżący wskazał, że nie odpowiedział na wezwanie MKiDN do wykazania szczególnego interesu publicznego, bo nie wiedział, co na takie wezwanie odpisać. Wnioskował o ww. dokument, bo chciał poznać jego treść. Podniósł, że ma o tym dokumencie skąpe informacje wskazujące na to, że dotyczy nieprawidłowości w Bibliotece Narodowej. Nie wie jednak "czy ten dokument rzeczywiście coś nowego i istotnego wnosi do dotychczas rozpowszechnionej wiedzy o aferach Biblioteki Narodowej, czy powiela już to, co o nich wiadomo". Skarżący podniósł, że uzasadnieniu decyzji brakuje wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1409/22, zgodnie z którym: "w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym to na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Tak więc jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie Istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak szczególnego interesu publicznego". Skarżący stwierdził, że MKiDN nie uzasadniło braku szczególnego interesu publicznego, zaś uzasadnienie decyzji MKiDN opiera się na tym, że skarżący nie wykazał szczególnie ważnego interesu publicznego. W ocenie skarżącego nie musiał on wykazać szczególnie ważnego interesu publicznego w niniejszej sprawie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego reprezentowany przez radcę prawnego w odpowiedzi na skargę z dnia 12 września 2025 r. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz wskazał na niezasadność zarzutów skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143)), zwanej dalej p.p.s.a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlegała uwzględnieniu. Przepis art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Z kolei z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy ustawy zostały spełnione. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem zobowiązanym (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Żądanie wnioskodawcy, o którym w zaskarżonej decyzji rozstrzygnął organ władzy publicznej dotyczące udostępnienia pisma z dnia 10 kwietnia 2017 r., o znaku [...] do Centralnego Biura Antykorupcyjnego od Dyrektora [...] w MKiDN wraz ze wszystkimi załącznikami, dotyczy sfery faktów i danych publicznych (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny (v. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1737/11, publ.: LEX nr 1149235, z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 426/11, publ.: LEX nr 1135982). Podkreślenia wymaga, że o informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Zbiór takich informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (v. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557 z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych jest znaczna i angażuje po stronie organu znaczne środki i zasoby. Przetworzenie informacji nie zawsze należy utożsamiać zatem z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji (v. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1398/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się zatem, że informacja publiczna przetworzona to m.in. taka informacja, której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów – "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (v. wyroki NSA z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369). W ocenie Sądu w sprawie niniejszej organ nie wykazał w sposób bezsporny, że żądana we wniosku informacja publiczna w postaci pisma z 10 kwietnia 2017 r., o znaku [...] do Centralnego Biura Antykorupcyjnego od Dyrektora Biura [...] w MKiDN wraz ze wszystkimi załącznikami, stanowi informację przetworzoną. Ocenę organu we wskazanym zakresie uznać należało za dowolną, a zatem naruszającą art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Z uwagi na to, że uchybienie powołanemu przepisowi prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne stało się wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wskazano już wyżej, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym, jeżeli udzielenie informacji prostej wymaga w istocie takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań podmiotu zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów, w celu udzielenia żądanej informacji, której oczekuje wnioskodawca, to wówczas można taką informację uznać za przetworzoną (v. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie jednakże organ - na tym etapie postępowania – powyższego nie wykazał. Organ wskazał jedynie, że wniosek skarżącego w zakresie wskazanym w punkcie trzecim dotyczy danych, które wymagają analizy i odpowiedniej anonimizacji. Wskazano, że udostępnienie tych dokumentów wraz z załącznikami wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy i znacznego przekształcenia danych źródłowych (informacji prostych), które nie są zgromadzone w sposób umożliwiający ich bezpośrednie zestawienie ani wyodrębnienie. Powyższe twierdzenie nie jest zrozumiałe, albowiem skarżący żądał konkretnego pisma i załączników do niego. Organ podniósł, że w celu realizacji wniosku należałoby dokonać analizy, selekcji oraz kompilacji danych zebranych w trakcie czynności kontrolnych prowadzonych wobec Biblioteki Narodowej i zabezpieczyć dane wrażliwe. Przygotowanie kompleksowej odpowiedzi, jak podano, wiąże się z dużym nakładem pracy zespołowej, co skutkuje koniecznością zaangażowania do tych działań znacznej liczby pracowników, "rodzącą ryzyko utrudnienia pracy komórki organizacyjnej". Wskazano, że przetworzenie informacji wymaga dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Powyższe twierdzenie organu nie odnosi się w istocie do informacji publicznej, o którą wnioskował skarżący, a której udostępnienia odmówiono decyzją. Skarżący nie wskazywał na żadne kryteria, zwrócił się o udostępnienie konkretnego pisma i załączników. W ocenie Sądu, z zaskarżonej decyzji nie wynika, jaka ilość materiału, wymaga przetworzenia (nie wskazano liczby stron pisma i choćby w przybliżeniu liczby stron załączników wymagającej analizy pod kątem ewentualnej anonimizacji danych wrażliwych). W decyzji nie wskazano w istocie jakie środki (osobowe, techniczne, finansowe) muszą być zaangażowane w przygotowanie informacji, jak wielu pracowników trzeba byłoby oddelegować do przygotowania informacji i na jaki czas i jakie konkretnie czynności muszą być dokonane w celu zadośćuczynienia żądaniu. Organ wspomniał wprawdzie o analizie i selekcji oraz kompilacji danych, jednakże zauważyć należy, że skarżący nie żądał żadnego zestawienia danych. Trudno stwierdzić o jakiej selekcji jest mowa w decyzji. Organ wskazał na konieczność zaangażowania do tych działań znacznej liczby pracowników, jednakże nie jest wiadomo jaką faktycznie liczbę pracowników organ ma na myśli, liczby tej nie podano. W sprawie tej organ nie wskazał nawet w przybliżeniu rzędu wielkości dokumentów niezbędnych do realizacji wniosku, ani liczby pracowników, którzy musieliby być oddelegowani do przygotowania wnioskowanej informacji, aby mogła ona podlegać udostępnieniu. Organ nie stwierdził nadto w decyzji, że w istocie przygotowanie żądanej informacji publicznej zakłóci normalny tok funkcjonowania organu, bądź utrudni pracę organu. Wskazano jedynie na ryzyko takiego utrudnienia, co oznacza brak faktycznej oceny pod tym kątem. Sąd podziela pogląd, że informacja może zostać uznana za informację przetworzoną wówczas m.in., gdy realizacja wniosku wymaga zanonimizowania znacznej ilości dokumentów (po wcześniejszym dokonaniu analizy pod kątem danych chronionych) i sporządzenia wielu kserokopii dokumentów obejmujących informację prostą, do tego stopnia, że działania zakłócają normalny tok funkcjonowania podmiotu zobowiązanego, czy utrudniają wykonywanie zadań, jednakże na tym etapie sprawy nie wykazano tego w decyzji. Powyższe stanowi uchybienie przepisowi art. 80 k.p.a., jak również przepisowi art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie dokonać wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego co do rzeczywistych możliwości udostępnienia żądanej informacji publicznej. W przypadku podtrzymania stwierdzenia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, organ obowiązany będzie wykazać powyższe w decyzji, uwzględniając przedstawione wyżej rozważania Sądu. Twierdzenie, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną wymaga dokonania przez organ pełnej (wyczerpującej) oceny, która to ocena nie może być dowolna. Ewentualne ustalenie organu, że wykonanie zadania zakłóci bądź utrudni funkcjonowanie organu wymagać będzie wyczerpującego uzasadnienia z wykazaniem, jaka liczba pracowników zostałaby przez organ skierowana do wykonania tego zadania i przez jaki czas, a także jakie dokładnie czynności miałyby być podjęte przez pracowników w ramach przygotowania żądanej informacji do udostępnienia. Pamiętać należy bowiem, że organ winien przedstawić konkretne, weryfikowalne argumenty wskazujące na zakres czynności z tym związanych, które to czynności będą w jego ocenie zakłócać czy uniemożliwiać normalne funkcjonowanie organu. Nadto, organ, w przypadku podtrzymania twierdzenia o przetworzonym charakterze żądanej informacji publicznej powinien ponownie dokonać oceny w zakresie możliwości udostępnienia żądanych informacji pod kątem występowania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Sąd na tym etapie sprawy, wobec stwierdzonych uchybień przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, za przedwczesne uznał odniesienie się do zarzutów w zakresie zawartej w zaskarżonej decyzji oceny organu, że wnioskujący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał je za nieuzasadnione. W związku ze stwierdzonym uchybieniem przepisom prawa procesowego w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 61 Konstytucji RP. Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez brak wskazania, "kto faktycznie podjął decyzję". Zgodnie z powołanym przepisem, decyzja zawiera: podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podpisana została przez piastuna organu, tj. M.C. W sprawie nie ma wątpliwości, kto wydał decyzję i kto ją podpisał. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących osób, które zajęły stanowisko w sprawie wskazania wymaga, że decyzja spełnia w tym zakresie wymogi u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W zaskarżonej decyzji wskazano, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji stanowisko zajęły następujące osoby: Dyrektor Centrum Informacyjnego A.R, Dyrektor Biura Audytu Wewnętrznego i Kontroli M.M., Naczelnik Wydziału Kontroli Resortowej E.R., Radca ds. informacji publicznej I.J. Zarzuty skargi są całkowicie niezrozumiałe. Decyzję wydał piastun organu i ją podpisał. Osoby, które zajęły stanowisko w sprawie nie podpisują decyzji i nie zastępują organu w wydaniu decyzji. Zaskarżona decyzja nie została podpisana przez pracownika z upoważnienia organu i nie ma podstaw do badania jakiegokolwiek upoważnienia do działania w imieniu organu. Decyzję podpisał sam piastun organu. W świetle przepisów u.d.i.p. w decyzji wymienia się jedynie osoby, które zajęły stanowisko w sprawie. Przepisy prawa nie zobowiązują i nie uprawniają jednocześnie tych osób do składania jakichkolwiek podpisów pod decyzją. Zaskarżona decyzja jest decyzją organu. Nie ma potrzeby i podstaw do wymieniania dodatkowo piastuna organu - osoby, która wydała decyzję w gronie osób, które zajęły stanowisko w sprawie. Sąd nie stwierdził w tym zakresie żadnych nieprawidłowości. Nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.