II SA/Wa 162/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego K.C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, dalej jako Centralna Komisja, działając na podstawie art. 28 ust. 5 w zw. z art. 26, art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882) w zw. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w dniu [...] października 2016 r. wydała decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odmowie przedstawienia dr hab. K. C. (zwanego dalej skarżącym) do tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk medycznych. Centralna Komisja w uzasadnieniu decyzji podała, że skarżący jest autorem licznych prac, jednak są one rozproszone tematycznie, a przeważająca większość z nich została opublikowana w czasopismach spoza listy [...]. Po habilitacji skarżący opublikował zaledwie 6 prac oryginalnych w pismach posiadających IF. Liczba cytowań prac skarżącego jest niska [...], podobnie jak jego wskaźnik [...]. Dane te należy interpretować w kontekście dorobku w zakresie [...], cechującej się znaczną licz pism o stosunkowo wysokim współczynniku oddziaływania. Co ważne, w pracach opublikowanych po roku 2003, skarżący nie występuje jako pierwszy autor i tylko w nielicznych przypadkach jest autorem ostatnim. Nie można więc przyjąć, że po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego powiększył swój dorobek naukowy. Wobec powyższego, Centralna Komisja uznała, że skarżący nie spełnia ustawowych i zwyczajowych wymogów koniecznych do uzyskania tytułu naukowego profesora K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] października 2016 r. zarzucając, że została wydana niezgodnie z ustawą z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), tj. art. 26 ust. 1 oraz z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 15 K.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W sprawach o nadanie stopni naukowych, w których ocena rozprawy doktorskiej czy habilitacyjnej oraz dorobku naukowego kandydata pod kątem spełnienia wymogów stawianych przez ustawę wymaga specjalistycznej wiedzy sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego, to znaczy czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji. Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego - bo w tym przypadku być nie może - wkraczanie w merytoryczną ocenę dorobku naukowego i rozprawy (doktorskiej czy habilitacyjnej) osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego dokonaną w toku postępowania o nadanie stopnia naukowego zarówno w recenzjach naukowych jak i stanowisku Sekcji Centralnej Komisji zawierającym propozycje dla Prezydium Centralnej Komisji rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie w sprawach o nadanie stopnia lub tytułu naukowego ma charakter szczególny, który wynika ze specyfiki tego rodzaju postępowań, gdyż cechuje je znaczna odrębność w stosunku do postępowań prowadzonych jedynie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882 z późn. zm.), zgodnie z którym, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Z przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym i art. 107 § 3, wskazującego wymagane elementy decyzji. Wprawdzie ze względu na sposób podejmowania decyzji przez Centralną Komisję w głosowaniu tajnym, nie można wymagać aby jej uzasadnienie wypełniało w pełni dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a., niemniej jednak stanowisko Centralnej Komisji wyrażone w uzasadnieniu decyzji nie może nosić cech dowolności. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] października 2016 r. z uwagi na jego lakoniczności i ogólność narusza art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że zawarte w uzasadnieniu decyzji ogólnikowe stwierdzenia nie pozwalają ocenić, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie jest rolą Sądu domniemywanie zajętego stanowiska, które powinno być w sposób czytelny i zrozumiały wyartykułowane. Jednocześnie, i co należy podkreślić, z uzasadnienia decyzji w żaden sposób nie można ustalić na podstawie jakich przepisów decyzja została podjęta. Rozpatrując ponownie sprawę Centralna Komisja zobowiązana jest usunąć stwierdzone uchybienie, o ile podtrzyma stanowisko o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów w wysokości uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.