II SA/Wa 1465/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi R. B. w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] nakazującą R. B. opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w [...]. W skardze na tę decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący wskazał, że wniosek ten składa z uwagi na fakt, iż sprawa dotyczy zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego. Ponadto w skardze skarżący podniósł, że nie posiada prawa do innego lokalu i nie ma gdzie się wyprowadzić. Wyjaśnił, że opiekuje się żoną wobec, której orzeczono trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji oraz że sam również jest trwale częściowo niezdolny do pracy. Podał także, że konieczność stałej opieki nad żoną nie pozwala mu na podjęcie pracy zarobkowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w niniejszej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Decyzja nakazująca opróżnienie lokalu mieszkalnego niewątpliwie wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego. Niemniej jednak rozpatrując wniosek o wstrzymanie jej wykonania sąd winien uwzględnić całość materiału znajdującego się w aktach sprawy i starannie rozważyć argumentację obu stron (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 76/11., orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też Sąd nie może pominąć okoliczności jakie wynikają z akt postępowania administracyjnego nadesłanych do niniejszej sprawy. Ze znajdującego się w tych aktach wypisu z rejestru gruntów (karta nr 233) wynika, że żona skarżącego G. B. jest właścicielem domu jednorodzinnego położonego w [...]. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego. W związku z tym argumentacja skarżącego wskazująca, że nie posiada on prawa do innego lokalu i nie ma gdzie się wyprowadzić nie może zostać uwzględniona. Skoro bowiem żona skarżącego jest właścicielem domu jednorodzinnego położonego w tej samej miejscowości, to potrzeby mieszkaniowe rodziny skarżącego mogą być zaspokojone, mimo konieczności opuszczenia lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...]. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywołuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.