II SA/Wa 1456/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji oddala skargę.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2016. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekający o zwolnieniu R. K. z dniem [...] kwietnia 2016 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniesieniu z urzędu do dalszego pe służby w Komendzie [...] Policji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister wskazał, iż Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) z dniem [...] kwietnia 2016 r. odwołał R. K. - specjalistę Wydziału [...] Komendy Głównej Policji - z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik strony w odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz przepisów procesowych, tj.: art. 7, art. 10, art. 11, art. 64 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu policjanta, niewyjaśnienie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, sprzeczność podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem oraz stanem faktycznym w sprawie, jak również naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Pełnomocnik strony wskazał, że w rozkazie personalnym nie uzasadniono kryteriów, jakimi kierowano się przy podejmowaniu decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza do Komendy [...] Policji, a tylko bardzo ogólnie powołano się na fakt istnienia wakatów w garnizonie [...] oraz na doświadczenie i kwalifikacje R. K.. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i powołaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest, wynikająca z art. 25 ustawy o Policji, dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, jakiej każdy policjant winien się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny. Przejawem szczególnej podległości służbowej, wynikającej z tego stosunku, są między innymi uprawnienia właściwego przełożonego do przeniesienia policjanta do pełnienia służby do innej jednostki organizacyjnej Policji. Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, uwzględniając potrzeby służby, decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie Głównej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych. Organ II instancji stwierdził, iż ustawodawca w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji zezwala na uznaniowość właściwego organu przy podejmowaniu decyzji w sprawie przeniesienia do pełnienia służby albo delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości i nie określa wprost warunków i przesłanek tego przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, iż przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się może kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania ustawowych zadań Policji. Wobec braku kryteriów i przesłanek przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki konieczne ramy postępowania w tej kwestii określa art. 7 k.p.a. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na zmiany w organizacji Komendy Głównej Policji, na skutek których zmniejszeniu uległa o 135 liczba etatów w Komendzie Głównej Policji. Likwidacji uległo 81 etatów policyjnych, w tym stanowisko służbowe zajmowane przez policjanta. W uzasadnieniu stwierdzono, iż przeniesienie policjanta do Komendy [...] Policji jest uzasadnione liczbą wakatów w tym garnizonie, która na dzień 1 kwietnia 2016 r. wynosiła 491 etatów. Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KUP z 2016 r. poz. 13) ustalony został regulamin Komendy Głównej Policji określający jej funkcje, strukturę organizacyjną, organizację i tryb kierowania, zadania komórek organizacyjnych oraz tryb wprowadzania kart opisów stanowisk pracy i opisów stanowisk pracy. Zarządzenie weszło w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r. Wprowadzenie nowego zarządzenia Komendanta Głównego Policji w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji spowodowało planowane zmiany w jej zorganizowaniu, zgodnie z przyjętymi założeniami doskonalenia funkcjonalno - organizacyjnego Policji. Zmiany funkcjonalne i organizacyjne Komendy Głównej Policji zorientowane zostały na eliminację problemów związanych z organizacją, a także koncentrację uprawnień i odpowiedzialności. Należało zatem wypracować mechanizmy ułatwiające Komendantowi Głównemu Policji zarządzanie Policją jako organizacją, a także zmniejszające obciążenia etatowe i koszty funkcjonowania Komendy Głównej Policji. Rozkazem organizacyjnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie uchylenia etatu Biura [...] Komendy Głównej Policji, który wszedł w życie z dniem 14 kwietnia 2016 r. uchylono ww. etat. Rozkazem tym zlikwidowano przedmiotowe Biuro i na jego bazie utworzono Biuro [...] Komedy Głównej Policji oraz Biuro [...] Komendy Głównej Policji. W strukturze starej komórki znajdował się między innymi Wydział [...]. Rozkazem organizacyjnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wprowadzono etat Biura [...] Komendy Głównej Policji. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że w ramach Biura utworzono następujące komórki organizacyjne: Wydział [...], Wydział [...], Wydział [...], Wydział [...]. Rozkazem organizacyjnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wprowadzono etat Biura [...] Komendy Głównej Policji. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że w ramach Biura utworzono następujące komórki organizacyjne: Wydział [...], Wydział [...] oraz Zespół [...]. W porównaniu do dotychczasowej struktury Biura [...] Komendy Głównej Policji ogólna liczba stanowisk etatowych nowo utworzonych komórkach organizacyjnych, tj. Biurze [...], uległa zmniejszeniu łącznie o 4 stanowiska policyjne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił, iż nie kwestionuje zasadności dokonania zmian organizacyjnych w Komendzie Głównej Policji, a także nie weryfikuje ich zakresu i kształtu. Ponadto w ocenie Ministra uchylenie starego etatu i wprowadzenie nowego oznacza w istocie likwidację wszystkich dotychczasowych stanowisk i utworzenie nowych. Wiąże się to z koniecznością wydania stosownych indywidualnych rozstrzygnięć administracyjnych o zwolnieniu ze stanowisk służbowych i ewentualnym mianowaniu na nowe stanowiska. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przeniesieniu R. K. z Komendy Głównej Policji do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Rozstrzygnięcie nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją zmian organizacyjnych opisanych powyżej. Skutkiem wprowadzonych zmian była m. in. likwidacja zajmowanego przez policjanta stanowiska specjalisty Wydziału [...] Komendy Głównej Policji. Obecnie nie istnieje już taki Wydział i Biuro, w którym strona dotychczas wykonywała obowiązki służbowe. Komendant Główny Policji, podejmując decyzję o przeniesieniu skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, uwzględnił liczbę wakatów w garnizonie podległym Komendantowi [...] Policji, która na dzień 1 kwietnia 2016 r. wynosiła 491, co stanowi 4,97 % całego stanu etatowego. Przy czym dla porównania w ościennych garnizonach liczba wakatów stanowi: w województwie [...] 3,57% stanu etatowego, odpowiednio w województwie [...] - 3,04 %, w województwie [...] - 3,09%, w województwie [...] - 3,30 %. W tym stanie rzeczy słuszny interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach Komendy Głównej Policji i podwyższaniu swych kwalifikacji, musiał ustąpić konieczności dokonania zmian organizacyjnych oraz potrzebie wykorzystania dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w innej jednostce organizacyjnej Policji. W sprawie nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja jest uzasadniona, bowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Bowiem Komendant Główny Policji posiada autonomiczne prawo w zakresie doboru kadr. W takiej sytuacji również interes służby (interes społeczny) polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostek Policji przeważać będzie nad indywidualnym interesem policjanta. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, iż przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej. Kwestia mianowania na konkretne stanowisko jest dokonywana przez nowego przełożonego osobowego policjanta, w następstwie przeniesienia w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1118/10). Sprawa mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalenia składników uposażenia zostanie rozstrzygnięta odrębną decyzją administracyjną (podlegającą również zaskarżeniu), do wydania której kompetencje posiada Komendant [...] Policji. Podnoszone zaś przez stronę: kwalifikacje, kompetencje oraz zdobyte doświadczenie, nie są kwestionowane przez organ, jednak w tej sprawie potrzeby natury organizacyjnej zaważyły na konieczności podjęcia przedmiotowej decyzji. Fakt, iż policjant może na skutek zmiany zajmować się innymi zadaniami, jest naturalną konsekwencją zmiany miejsca wykonywania służby. Strona w wyniku zaskarżonej decyzji nie poniosła także szkody w postaci zmiany miejsca realizacji obowiązków służbowych - przeniesienie odbyło się w ramach tej samej miejscowości. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie naruszył wymienionych w odwołaniu przepisów k.p.a., w tym art. 108 § 1 k.p.a. W orzeczeniach sądów administracyjnych wielokrotnie przyjmowano pogląd, zgodnie z którym decyzji administracyjnej dotyczącej stosunku służbowego policjantów można nadać rygor natychmiastowej wykonalności. W tym przypadku przesłanką zastosowania przedmiotowego rygoru jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej w całości decyzji naruszenie: 1. art. 138 k.p.a., polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ dopuścił się naruszenia następujących przepisów: a) art. 64 § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., co polegało na niepowiadomieniu skarżącego o wszczęciu i zakończeniu postępowania, pozbawieniu strony możliwości składania wniosków dowodowych i końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania oraz prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co łącznie skutkowało niezapewnieniem możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, b) art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie i dokonanie przeniesienia asp. szt. R. K. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji [...], a w konsekwencji wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia, c) art. 7 k.p.a., poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu skarżącego jako strony niniejszego postępowania; d) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, 2. art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a w szczególności w zakresie możliwości (lub braku możliwości) mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w Komendzie Głównej Policji, 3. art. 7, 8, 77, 80 k.p.a., polegające na dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego oraz interesu służbowego Policji, 4. art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady przekonywania, a w szczególności brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym, nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy oraz brak określenia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co łącznie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż zaskarżony rozkaz personalny, poza powołaniem się na zmiany organizacyjne w Komendzie Głównej Policji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Orzeczenie nie zawiera pełnej oceny stanu faktycznego w świetle konkretnych dowodów i przepisów prawa, co jest sprzeczne z art. 107 § 1 k.p.a. Trudno bowiem domyślać się na jakiej podstawie Komendant Główny Policji, a w ślad za nim również Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji doszedł do przekonania o przydatności skarżącego do służby właśnie w Komendzie [...] Policji. Ogólnikowe powołanie się na potrzeby służby, jej interes i konieczność zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania zadań Policji nie spełnia wymogu przekonywującego uzasadnienia decyzji. Zmiany w organizacji Komendy Głównej Policji nie miały charakteru nagłego. Był to proces świadomy, planowany i kontrolowany przez Komendanta Głównego Policji. Celem zmiany było dostosowanie struktury organizacyjnej do aktualnych potrzeb i zadań Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że na skutek tych zmian zlikwidowano Biuro [...] Komendy Głównej Policji i na jego bazie utworzono Biuro [...] Komendy Głównej Policji oraz Biuro [...] Komendy Głównej Policji. Wobec powyższego ogólna liczba stanowisk etatowych w nowo utworzonych komórkach organizacyjnych uległa zmniejszeniu o 4 stanowiska policyjne. Jak wskazał organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia uchylenie starego etatu i wprowadzenie nowego oznacza w istocie likwidację wszystkich dotychczasowych stanowisk i utworzenie nowych, co wiąże się z koniecznością wydania stosownych indywidualnych rozstrzygnięć administracyjnych o zwolnieniu ze stanowisk służbowych i ewentualnym mianowaniu na nowe stanowiska. Jednakże, jak wynika z późniejszych decyzji personalnych podjętych przez Komendanta [...] Policji, nie było realnej potrzeby i konieczności przeniesienia asp. szt. R. K. do Komendy [...] Policji. Komendant [...] Policji nie dokonał bowiem mianowania skarżącego na nowe stanowisko służbowe, a przeniósł go do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji [...]. Powyższe oznacza, że w chwili przeniesienia nie było dla skarżącego odpowiedniego stanowiska w Komendzie [...] Policji. Nielogiczny wydaje się zatem argument podnoszony w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jakoby słuszny interes funkcjonariusza musiał ustąpić potrzebie wykorzystania dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w innej jednostce organizacyjnej Policji. Gdyby de facto istniały wakaty w garnizonie [...], zaś posiadane przez policjanta doświadczenie i kwalifikacje zawodowe uzasadniałyby przeniesienie do tej właśnie jednostki organizacyjnej na równorzędne stanowisko, to Komendant [...] Policji mianowałby funkcjonariusza na stanowisko równorzędne i nie podjąłby decyzji o przeniesieniu skarżącego do Komendy [...] Policji [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że zaskarżona decyzja została podjęta w przedmiocie przeniesienia R. K. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji), zatem podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z późniejszym przeniesieniem do Komendy [...] Policji [...] wykraczają poza zakres przedmiotu rozstrzygnięcia i nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji, podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną możliwość kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza jednak całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Analiza przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia służbowego prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, publ.: LEX nr 951934). Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko. W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska – specjalisty Wydziału [...] i przeniesienia go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Decyzja ta uzasadniona została zmianami organizacyjnymi wprowadzanymi od dnia 15 kwietnia 1016 r., w tym likwidacją stanowiska dotychczas zajmowanego przez skarżącego. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, przedmiotowa w sprawie decyzja nie narusza prawa materialnego. Stosownie bowiem do treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni – Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem skarżący zajmował stanowisko specjalisty Wydziału [...] w Komendzie Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. W uzasadnieniu podjętego przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego powołano się potrzebę uregulowania statusu służbowego skarżącego w związku z likwidacją od dnia 15 kwietnia 2016 r. ww. stanowiska. Nie jest przy tym kwestionowane, iż ze struktury organizacyjnej Biura [...] Komendy Głównej Policji wyeliminowano 4 stanowiska policyjne. W tym stanie rzeczy słuszny interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach Komendy Głównej Policji, musiał ustąpić potrzebie zapewnienia dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w innej jednostce organizacyjnej Policji. Skoro w nowopowstałej strukturze organizacyjnej Komendy Głównej Policji nie uwzględniono stanowiska dotychczas zajmowanego przez skarżącego i nie przewidziano innego stanowiska w tej Komendzie, to wedle potrzeb Policji (o czym decyduje autonomicznie w tym przypadku Komendant Główny Policji), należało umiejscowić skarżącego policjanta w taki sposób, aby jego wiedza zawodowa i umiejętności zostały spożytkowane w tej jednostce, która wykazuje niedobory kadrowe. Te zaś, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w największym stopniu dotykają garnizonu podległego Komendantowi [...] Policji. W sprawie nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja jest uzasadniona, bowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Biorąc pod uwagę zmiany organizacyjne w Komendzie Głównej Policji wprowadzone od dnia 15 kwietnia 2016 r., nadanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. (o przeniesieniu skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji) rygoru natychmiastowej wykonalności z art. 108 § 1 k.p.a., jawi się jako uzasadnione. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołanie do pojęcia "niezbędności" może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez wskazaną jednostkę organizacyjną Policji. Podkreślić należy, że specyfika formacji jaką jest Policja, służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania porządku publicznego wymaga, aby istotne decyzje kadrowe były realizowane niezwłocznie. Przeciwne w tym względzie stanowisko mogłoby negatywnie wpłynąć na sposób funkcjonowania całej formacji, a w rezultacie na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sąd nie dopatrzył się też w postępowaniu odwoławczym zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Prowadzone przez organ II instancji postępowanie, wbrew twierdzeniom skargi, wykazało wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, które mają oparcie materialne aktowym sprawy. Nie budzi też wątpliwości fakt likwidacji zajmowanego przez skarżącego stanowiska, jak również niedobry kadrowe Komendy [...] Policji. Podejmowane kolejne decyzji w sprawie skarżącego przez Komendanta [...] Policji, pozostają poza sferą właściwości rzeczowej Komendanta Głównego Policji i nie mogą obciążać tego organu. Zasadnie przy tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, powołując się na wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1118/10 (publik. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podkreślił, iż mianowanie funkcjonariusza na konkretne stanowisko jest dokonywane przez nowego przełożonego osobowego policjanta, w następstwie przeniesienia w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ uznając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji za prawidłowe, a nadto wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest również zarzut dotyczący naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 64 § 1 oraz art. 81 k.p.a. W istocie z akt administracyjnych nie wynika, aby organy I i II instancji wzywały stronę do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak w ocenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik. Z akt sprawy wynika, że skarżący skorzystał z uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia od rozkazu personalnego wydanego w I instancji, w którym mógł wypowiedzieć się co do stanowiska przyjętego przez organ, zatem sprawa zakończona ww. rozkazem personalnym była przedmiotem postępowania odwoławczego, które nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, włącznie z obowiązkiem ustosunkowania się organu II instancji do zarzutów i wniosków strony przedstawionych w odwołaniu. Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który akceptuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek dopiero wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, np. złożenie wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, publik. ONSA i WSA 2006/6/157 oraz wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 842/11, publik. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego zaś skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, w szczególności ani w odwołaniu od rozkazu personalnego I instancji, ani w skardze do Sądu nie złożył konkretnych żądań dotyczących przeprowadzenia dowodu na okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.